Αύριο ο ΠΑΟΚ παίζει στη Λυών, για το Europa League.
Σήμερα όμως δεν υπάρχει παιχνίδι.
Σήμερα, χθες, υπάρχει μόνο πένθος.
Και το πένθος δεν έχει γήπεδο. Δεν έχει γραμμές. Δεν έχει «πρώτο ημίχρονο – δεύτερο ημίχρονο».
Έχει μόνο μια στιγμή που παγώνει τα πάντα. Εκείνη που καταλαβαίνεις πως κάποιοι ξεκίνησαν για να χαρούν και δεν θα ξαναγυρίσουν.
Χθες, σήμερα, αύριο και για πάντα, ο ΠΑΟΚ δεν είναι 90 λεπτά.
Είναι οι άδειες θέσεις που δεν φαίνονται στην τηλεόραση, αλλά τις νιώθεις στο κόκαλο.
Είναι τα κινητά που μένουν στο “διαβάστηκε” χωρίς συνέχεια.
Είναι το “φτάσατε;” που δεν έγινε ποτέ “φτάσαμε”.
Είναι το “έλα, είμαστε κοντά” που κόπηκε στη μέση και έμεινε να αιωρείται πάνω από την άσφαλτο σαν σκόνη.
Αυτά τα παιδιά δεν πήγαιναν γήπεδο.
Πήγαιναν εκδρομή. Πήγαιναν ζωή.
Όποιος έχει κάνει εκδρομή για ομάδα το ξέρει ότι δεν μιλάμε για μετακίνηση, μιλάμε για τελετουργία.
Είναι κασκόλ στον λαιμό σαν φυλαχτό.
Είναι φωνές στο αμάξι.
Είναι τραγούδια και πειράγματα.
Είναι εκείνη η καζούρα που την ίδια στιγμή σε τσιτώνει και σε δένει με τον άλλον, γιατί στο τέλος είστε μαζί παρέα, δρόμος, ιστορία.
Δεν είναι «πάμε να δούμε ένα ματς».
Είναι «πάμε να ζήσουμε».
Και κάπου στο δρόμο, σε μια κακιά στιγμή, σε ένα λάθος που δεν διορθώνεται, η ζωή έκοψε απότομα.
Χωρίς προειδοποίηση.
Χωρίς να σου δώσει χρόνο ούτε για “περίμενε”.
Κι αυτό είναι το πιο άγριο, ότι η χαρά μπορεί να γίνει θρήνος μέσα σε ένα δευτερόλεπτο.
Η αγάπη για τον ΠΑΟΚ, αυτή η καθαρή, η παιδική, η τρελή αγάπη, γύρισε ανάποδα και έγινε πόνος.
Η τρέλα που σε έκανε να μετράς ώρες για την εκδρομή, έγινε σιωπή που δεν αντέχεται.
Το “φεύγουμε” έγινε “δεν γυρνάμε”.
Και η Θύρα 4…
Η Θύρα 4 δεν είναι πέταλο. Είναι οικογένεια.
Είναι το μέρος που σε μαθαίνει να στέκεσαι, να αντέχεις, να τραγουδάς όταν όλα γύρω είναι δύσκολα.
Είναι η φωνή που σηκώνει τον άλλον όταν πέφτει.
Δεν είναι άλλη μια «οπαδική κερκίδα». Είναι δεσμός.
Γι’ αυτό και ο πόνος της Θύρας 4 δεν είναι στιγμιαίος. Έχει μνήμη.
Το ’99 χάθηκαν έξι αετόπουλα στην άσφαλτο.
Κι από τότε αυτή η λέξη, τα«αετόπουλα», δεν είναι σχήμα λόγου. Είναι πληγή.
Είναι μια υπενθύμιση ότι ο ΠΑΟΚ έχει κλάψει ξανά παιδιά του.
Και χθες, σήμερα… πάλι.
Σαν να γυρίζει ο χρόνος κύκλο.
Σαν να σου λέει η μοίρα “θα σου το θυμίζω”.
Σαν να μη θέλει να κλείσει ποτέ η πληγή.
Βαθιά μέσα μας, (ξανά)ακούγονται τα Τέμπη.
Όχι για να τα συγκρίνεις σαν αριθμούς, αυτά είναι άσχημα παιχνίδια.
Αλλά γιατί ξέρεις το ίδιο πάγωμα στο στομάχι. Το ταξίδι που ήταν κάτι ωραίο, καθημερινό, ανθρώπινο… και έγινε τέλος.
Σκέψου τώρα το πιο σκληρό:
να σου λένε ότι δύο από αυτούς πήγαιναν μαζί σου σχολείο.
Να θυμάσαι τα πειράγματα στο διάλειμμα.
Την καζούρα για τις ομάδες, αλλά και για τα πάντα, για ρούχα, για μουσικές, για γκόμενες, για βαθμούς.
Να θυμάσαι να τσακώνεστε και μετά να γελάτε, γιατί το παιδικό “τσακώνομαι” δεν κρατάει κακία, κρατάει ζωή.
Να έχεις στο κινητό μηνύματα, φωτογραφίες, φωνητικά.
Και ξαφνικά… να μην υπάρχει επόμενο.
Εκεί τελειώνουν όλα τα μεγάλα λόγια.
Εκεί μένεις γυμνός απέναντι στην πραγματικότητα.
Οτι κάποιοι άνθρωποι λείπουν.
Ότι κάποιοι γονείς δεν θα ξανακούσουν βήματα στην πόρτα.
Ότι κάποια σπίτια θα μείνουν μισά.
Μάνες που περίμεναν ένα “φτάσαμε”.
Πατεράδες που είχαν ανοίξει τηλεόραση.
Και ήρθε η είδηση σαν πέτρα στο στήθος.
Παιδιά δεν θα έπρεπε να φεύγουν έτσι.
Μάνες δεν θα έπρεπε να μαθαίνουν τα χειρότερα από ένα τηλεφώνημα.
Κι όμως, να που η ζωή δεν ρωτά.
Σήμερα δεν υπάρχουν χρώματα.
Δεν υπάρχει αντίπαλος.
Δεν υπάρχει «να πούμε και κάτι».
Υπάρχει μόνο ο ΠΑΟΚ που πενθεί.
Η Θύρα 4 που ραγίζει.
Και μια χώρα που κρατάει την ανάσα της, γιατί ξέρει πόσο εύθραυστα είναι όλα.
Καλό ταξίδι, αετόπουλα.
Να κάνετε εξέδρα εκεί ψηλά. Να είστε παρέα.
Να γελάτε όπως γελούσατε στον δρόμο.
Γιατί εδώ κάτω…
έμειναν οι φίλοι.
έμειναν οι μάνες.
έμεινε η σιωπή.
Κι έμεινε εκείνο το “γύρισα” που δεν ειπώθηκε ποτέ.
