Ο Μανόλο Χιμένεθ ολοκλήρωσε το τέταρτο του παιχνίδι στον πάγκο του Άρη και έχει καταφέρει να σημειώσει τέσσερις ισάριθμες νίκες, δύο σε κύπελλο και δύο σε πρωτάθλημα. Οι τρεις από αυτές, δε, εκτός έδρας!
Η τελευταία του "παράσταση" ήρθε απέναντι στη Μαρκό. Κόντρα στον Σούλη Παπαδόπουλο, που έχει φτιάξει ένα μαχητικό σύνολο, του οποίου τα νέα και θα παρακολουθούμε, καθώς, ΔΕΔΟΜΕΝΑ, μέσα στα επόμενα χρόνια θα μας απασχολήσει αρκετά. Κόντρα στην Μαρκό, λοιπόν, ο Μανόλο Χιμένεθ πήρε μεν το τρίποντο του κυπέλλου, ανέβασε πίεση δε, καθώς έβλεπε τους παίκτες του να σέρνονται, να μην παλεύουν, να χαλαρώνουν και να μην εκμεταλλευόνται τις ευκαιρίες που τους δίνει, ακόμη και όταν ο αντίπαλος έμεινε με 10 παίκτες.
Ναι, τα παιδιά κέρδισαν. ΟΚ! Αν μπορούσαν όμως ας μην το έκαναν. Αν ήθελαν, ας ρίσκαραν να ακούσουν 100 φορές μεγαλύτερη κατσάδα από τον Ισπανό, που ωρύονταν στον πάγκο και μόνο που τους έβλεπε να χαλαρώνουν.
Ήταν σαν να βλέπω τον μέσο φίλαθλο του Άρη, να απορεί με την χαλαρότητα και την οκνηρία των παικτών τα τελευταία χρόνια. 3 νίκες και μετά μια μεγάλη γκέλα. 2 βήματα μπρος - 1 πίσω. Το κλασικό τανγκό του Άρη.
Ο Χιμένεθ ως τώρα δείχνει κάτι το διαφορετικό. Μπορεί να παραμένω καχύποπτος και απαισιόδοξος, όπως στο αρχικό μου σχόλιο, με την άφιξη του, από αυτή εδώ τη στήλη, όμως εδώ ο Ισπανός το πάει καλά.
Έχουμε αναφερθεί πολλάκις στον "εθισμό" της νίκης, τον οποίο χρειάζεται να αποκτήσουν οι ομάδες, ώστε να πετύχουν στόχους. Έτσι μεγαλώνεις ως Club και παύεις να κυνηγάς πρόσκαιρες χαρές.
Ο νέος προπονητής του Άρη, με το που ήρθε, έβαλε στην άκρη οοοοοοοοολα τα υπόλοιπα, το θέαμα, την ταχύτητα, τους αυτοματισμούς, την τακτική και ζήτησε μόνο ένα πράγμα: Θυσία για την νίκη!
Κάποιοι από τους παίκτες του Άρη σίγουρα δε θα καταφέρουν να ακολουθήσουν. Κάποιοι δεν έχουν μάθει έτσι! Ο Χιμένεθ όμως έχει κάνει έστω μία φορά στην καριέρα του πρωταθλητισμό (παραπάνω έχει κάνει... αλλά λέμε τώρα) και γνωρίζει πως μόνο έτσι μπορεί να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη του κόσμου και να ξαναγεμίσει το γήπεδο.
Όσο γκρινιάζουν κάποιοι στα σχόλια και στα fora για το "ποδόσφαιρο" της ομάδας - παρά τις νίκες, θυμάμαι προσωπικά τον (αγαπημένο μου) Γκιγιέρμο Όγιος.
Ο Όγιος, για τους μη "μύστες", ήρθε προπονητής στον Άρη το καλοκαίρι του 2006. Με την επιστροφή της ομάδας από τα... αλώνια, η οποία συνδυάστηκε και με αμέτρητες "καραβιές" φαντεζί παικτών, ο κόσμος άρχισε να βλέπει ποδόσφαιρο αλάνας. Ντρίπλες, τακουνάκια, ταχύτητα, επιθετικό ποδόσφαιρο. Τα είχε όλα!
Ένα μόνο έλειπε από το "πακέτο". Η νίκη!
Ο αγαπητός Γκιγιέρμο, όπως ήταν φυσικό, μας άφησε 6 μήνες μετά. Καθώς ο Άρης είχε γίνει ο άρχων της ισοπαλίας και η χρονιά πήγαινε κατά διαόλου.
Σημείωση εδώ: Με καλή ομάδα θα ήθελα να τον δώ τον Όγιος, σε ένα άλλο σύμπαν. Είναι το προσωπικό μου "What if".
O κόσμος, βλέπετε, έπαψε να θαμπώνεται από τα τακουνάκια και τις "ποδιές" και άρχισε να γκρινιάζει που η ομάδα δεν κέρδιζε ούτε στην ξερή. Ο ίδιος κόσμος, που ίσως και να γκρινιάζει σήμερα, που η ομάδα έπαιξε κάτι που θύμισε ποδόσφαιρο, όμως κέρδισε και παρέμεινε με το απόλυτο στο κύπελλο.
Επομένως, τι διαλέγουμε; Θέλουμε νίκες ή μπαλίτσα;
Απαντάω εγώ: Θέλουμε νίκες με καλό ποδόσφαιρο και σταδιακή βελτίωση. Για να έρθει όμως αυτό, προέχουν οι ΝΙΚΕΣ. Προέχει η ψυχική υγεία του κόσμου που θυσιάζεται και στερείται για να βρίσκεται στο γήπεδο και κουράστηκε να φεύγει με σκυμμένο κεφάλι. Πρώτα θα κερδίσεις - έπειτα θα γεμίσει το γήπεδο - ύστερα θα ΞΑΝΑ-κερδίσεις (για να μην τους ξαναδιώξεις) και έπειτα θα κερδίζεις παίζοντας ωραίο ποδόσφαιρο.
Σε όλο αυτό το διάστημα θα αρχίσεις να καθιερώνεσαι.
Κάτι που δεν έχεις καταφέρει να κάνεις εδώ και 20+ χρόνια...
Κάτι που φοβάσαι και βάζεις μόνος σου αυτογκόλ για να μην το καταφέρεις.
Κάτι που ζητάει ο κόσμος και κλείνεις μόνιμως τα αυτιά σου για να τον αποφύγεις...
ΥΓ Μπάμπη Παυλίδη εκείνη την γκολάρα στη Δράμα δε θα την ξεχάσουμε ποτέ. Ήταν χαρά μας να σε ξαναδούμε στο Βικελίδης!
ΥΓ2 Αλήθεια, δε θα ήθελα να είμαι στα αποδυτήρια στο ημίχρονο και στο φινάλε. Ποιος είδε τον Μανόλο και δεν τον φοβήθηκε.
ΥΓ3 Λογικά κακοί ήμασταν που λέμε τόσους μήνες για Μισεουί...
ΥΓ4 Στη φωτό υπάρχει το καλύτερο κλικ του αγώνα, με μια σημαία στο βάθος, να μας θυμίζει τι είναι πιο σημαντικό...
