Οι μέρες περνούν, οι ορισμοί το ίδιο, φτάσαμε στη διακοπή του πρωταθλήματος. Μακρά διακοπή, ευκαιρία μεγάλη. Όχι για τις ομάδες, αλλά για την ΕΠΟ. Να βρει επιτέλους τον αντικαταστάτη του Μπένετ. Τον οποίο υποτίθεται είχαν… έτοιμο για να τον διώξουν, αλλά λύση στο τραπέζι για να αντικατασταθεί δεν υπήρχε στον ορίζοντα. Σε τέτοιο σημείο που η παραίτησή του μάλλον ξάφνιασε.
Είμαστε με συνεχόμενα ντέρμπι. Δεν μπορεί να συνεχιστεί η τωρινή κατάσταση των ορισμών, επιβάλλεται να υπάρξει αποσυμπίεση σε ένα περιβάλλον έτσι κι αλλιώς τοξικό και γεμάτο πόλωση. Η ΕΠΟ, θεωρητικά, έχει ρόλο να… καλμάρει τις καταστάσεις, όχι να προκαλεί μεγαλύτερες εντάσεις.
Ο νέος αρχιδιαιτητής, είναι η χρυσή ευκαιρία της Ομοσπονδίας. Για να αποδείξει πως δεν σταματά η ικανότητά της σε λύσεις επιπέδου Κλάτενμπεργκ και Μπένετ. Κυρίως, όμως, αυτή τη φορά να βρει κάποιον που θα έχει την πυγμή και την προσωπικότητα να μη… μασήσει.
Οι δύο Άγγλοι δεν είχαν αρχίσει τόσο άσχημα την πορεία τους. Μόλις… μπήκαν στο κλίμα, άρχισαν οι «τρέλες». Διώχνοντας ολοκληρωτικά την εμπιστοσύνη που έχουν οι φίλαθλοι στην ΕΠΟ, την ΚΕΔ και τον ρόλο του αρχιδιαιτητή φυσικά. Ακόμη κι εκείνων των ομάδων που ίσως να έχουν περισσότερη εύνοια απ’ τις άλλες.
Βασικό ζητούμενο είναι η γρήγορη εύρεση του κατάλληλου ανθρώπου. Εκείνου που δε θα αφήνει περιθώρια αμφισβήτησης σε κανέναν. Το έχουμε δει με τους elite διαιτητές, τους κορυφαίους της Ευρώπης που έχουν έρθει κατά καιρούς. Στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων, δε… σήκωναν μύγα στο σπαθί τους. Ακόμη και λάθη να έκαναν, έδειχναν πως δεν είναι ούτε σκοπό ούτε δεύτερη σκέψη για το αν πρέπει να μην στεναχωρήσουν κάποιον. Αυτή ακριβώς την αίσθηση πρέπει να βγάζει κι ο αρχιδιαιτητής.
Όχι να ξεκινά αναλύοντας φάσεις και δημοσιοποιώντας τις συνομιλίες διαιτητή-VAR, αλλά μετά ξαφνικά να το κόβει κάνοντας στροφή 180 μοιρών. Ούτε να φτάνει η στιγμή που… δε βρίσκει ξένους διαιτητές, ενώ όπως αποδείχθηκε ήθελε απλά να «τινάξει» ντέρμπι στον αέρα, ορίζοντας Έλληνα.
Προσωπικότητα και χαρακτήρας που θα αποτελούν… σφραγίδα μη επηρεασμού από κανέναν και τίποτα. Διάθεση για… άνοιγμα της διαιτησίας στον κόσμο, δεν είναι κλειστό κλαμπ η ΚΕΔ όπου εισέρχονται αυστηρά μόνο τα μέλη. Στο εξωτερικό δημοσιοποιούν δύσκολες φάσεις, βγάζουν ανακοινώσεις ακόμη και κατά τη διάρκεια αγώνων, προβάλουν φάσεις στα matrix των γηπέδων. Όχι σε ασήμαντα πρωταθλήματα, αλλά σε κάποια εκ των κορυφαίων.
Το βάρος της ΕΠΟ είναι τεράστιο και η επιλογή της αυτονόητα πρέπει να πείθει όχι μόνο τους φιλάθλους αλλά και τις ΠΑΕ. Προφανώς θα κοιτούν το συμφέρον τους, όμως όταν φαίνεται πως κανείς δεν προσπαθεί να αδικήσει κανέναν, κανείς δεν επηρεάζεται από τίποτα, τότε ακόμη και οι διαμαρτυρίες θα είναι είτε χλιαρές είτε κωμικές.
Το παν είναι να θέλει η ΕΠΟ. Η οποία προφανώς και δεν είναι άμοιρη ευθυνών, όταν γίνονται όσα γίνονται και ενημερώνει τη μία πως έγινε λάθος και συγχρόνως «ναι αλλά ίσως να είναι και πάλι έτσι η απόφαση». Ένα γενικό μπλέξιμο, ένας φόβος να λεχθεί κάτι ευθέως και όχι με μισόλογα. Έλλειψη προσωπικότητας και χαρακτήρα. Αυτά τα στοιχεία μπορεί να τα δώσει μόνο ένας ξένος αρχιδιαιτητής, επιπέδου.
Μην το κάνουμε κι αυτό το θέμα σαν την προσπάθεια να βρεθεί έδρα για τον τελικό κυπέλλου. Τουλάχιστον εκεί ξέρουμε πως δεν μπορούμε να βάζουμε στη συζήτηση το ΟΑΚΑ πλέον. «Κέρδος» για την ΕΠΟ, ένας λιγότερος… μπελάς.
