*Η ιστορία έγραψε και δεν ξεγράφει. Ο Σπανούλης φεύγει γεμάτος από το μπάσκετ, έχοντας πετύχει τα πάντα στην Ευρώπη. Πήρε χρυσό, πήρε ασημένιο, πήρε χάλκινο με την Εθνική. Πήρε πρωταθλήματα, Κύπελλα, έγινε σημείο αναφοράς, βγήκε MVP σε Final 4, έβαλε μπάζερ μπίτερ, έκανε χρυσά συμβόλαια, εξασφάλισε τα παιδιά του, αφήνει μόνο φίλους. Τι άλλο να πετύχει;
*Μπορεί με τον Παναθηναϊκό σε πιο σύντομο χρονικό διάστημα να πήρε δυο τίτλους περισσότερους από όσους κατέκτησε με τον Ολυμπιακό σε 11 χρόνια αλλά κάπου είναι και φυσιολογικό κι αν θέλετε και τη γνώμη της στήλης, είναι απείρως σημαντικότερα τα επιτεύγματα του στο λιμάνι. Άλλη αξία έχει στα prime σου σαν παίκτης να βγάζεις μια ομάδα από τον βούρκο κι από ομάδα χαρακτηρισμένη από τον ίδιο της τον κόσμο λούζερ να την καθιστάς πρωταγωνίστρια για μια πενταετία πανευρωπαϊκά κι άλλη να είσαι ένα κομμάτι μιας ομάδας παντοδύναμης που σαρώνει τους τίτλους.
*Ο Μάνος Παπαδόπουλος δήλωσε πρόσφατα ότι «και 200 εκατομμύρια να έβαζαν οι Αγγελόπουλοι στον Ολυμπιακό αν δεν έπαιρναν τον Σπανούλη δεν θα άλλαζε ποτέ η ιστορία του χωρίς αυτόν. Όσους Τσίλντρες και να έφερναν με 6-7 εκατομμύρια, ο Σπανούλης μετέφερε εκεί τη νοοτροπία και την τεχνογνωσία του νικητή». Όταν τα λέει αυτά ο βασικός σου αντίπαλος, όλα τα υπόλοιπα περιττεύουν. Ο Σπανούλης έστειλε για μια πενταετία τον Ολυμπιακό στις κορυφές. Γιατί τον έμαθε να κερδίζει. Κι αν δει κανείς την πορεία του Ολυμπιακού σε Ευρώπη και Ελλάδα, όταν πλέον ο Σπανούλης ήταν 35+ και δε μπορούσε να κάνει τα αδύνατα-δυνατά, θα καταλάβει.
*Υπάρχει ένα «αλλά…» που μένει στο τέλος της ημέρας. Γιατί όπως δε μάθαμε ποτέ τι θα γινόταν αν δεν υπήρχε αυτός ο σκυλοκαυγάς μεταξύ του αείμνηστου Πολίτη και του Γκάλη στο Παγκράτι, έτσι θα παραμείνει για πάντα αναπάντητο το ερώτημα: «Τι θα γινόταν εάν ο Ολυμπιακός καλούσε τον Σπανούλη να ανανεώσει; Του έδωσε άραγε αυτή τη δυνατότητα;».
*Την αλήθεια δε θα τη διαβάσετε στα «περιθωριακά» που εξασκούνται στις κατά το δοκούν αλήθειες, αν δηλαδή δεν αφορά τη μεγάλη τους αγάπη, για αυτό και θα τη δείτε μόνο εδώ. Ο Σπανούλης τρεις μήνες περίμενε ένα τηλέφωνο. Από τον Απρίλιο που τελείωσε η σεζόν, ήθελε ένα σινιάλο για να νιώσει σημαντικός. Όχι μόνο δεν ένιωσε τέτοιος αλλά έβλεπε τη μια ανακοίνωση πίσω από την άλλη. Νάτος ο Φολ, νάτος ο Γουόκαπ, έκλεισε ο Λάιτι, είναι κι ένας ακόμα γκαρντ που περιμένει, ο κλοιός στένευε.
*Κι ο Βασίλης πουθενά. Ενώ πάντα ήταν ο πρώτος ως αρχηγός που ανανέωνε, ως είθισται στις ομάδες. Αν αποφάσιζε να παίξει ήξερε ότι θα τον δέχονταν με βαριά καρδιά. Για να παίζει πεντάλεπτα, δεκάλεπτα, δεκαπεντάλεπτα στα χάι του. Εφόσον λοιπόν αισθάνθηκε έτσι, έκανε το καλύτερο για την υστεροφημία του. Ούτε σε άλλη ομάδα, ούτε πουθενά. Τέλος. Μαχαίρι.
*Κι αυτό είναι τέλος που δεν αξίζει ο Kill Bill όσο κι αν θέλουμε σήμερα όλοι στα media να το γλυκάνουμε. Φεύγει με τρόπο που δεν αρμόζει στο ασύλληπτο μέγεθος του, ένεκα και της πανδημίας που έχει κλείσει τα γήπεδα. Αν ο Σπανούλης ήταν υγιής και ο Ολυμπιακός του είχε δώσει ένα μικρό μήνυμα ότι θα είχε σημαντικό ρόλο στην επόμενη σεζόν, δεν θα σταματούσε. Αυτή είναι η μία και μοναδική αλήθεια.
*Ο Σπανούλης είναι τέτοιο μέγεθος που ανάγκασε τον Παναθηναϊκό να εκδώσει ανακοίνωση για πάρτη του. Έτσι ναι, με τέτοιες συμπεριφορές δεν τιμάς μόνο τον αντίπαλο παίκτη αλλά και το legacy της ομάδας σου. Για αυτό ο Παναθηναϊκός παραμένει απλησίαστο μέγεθος για οποιαδήποτε ομάδα στον ελληνικό αθλητισμό. Εκτός αν είναι φυσιολογικό. Αν ήταν, λογικά θα είχε εκδώσει αντίστοιχη ανακοίνωση και η ΚΑΕ Ολυμπιακός στο φινάλε του Διαμαντίδη. Είχε; Γιατί η στήλη ψάχνει 15 ώρες τώρα στα social media και δεν βρίσκει κάτι ανάλογο.
*Δεν είναι η στιγμή όμως για τέτοια. Ας το αφήσουμε εδώ. Θα έχουμε άλλωστε πολλά να πούμε και τις επόμενες μέρες. Το κρίμα είναι ότι ο Σπανούλης δεν έφυγε από τα γήπεδα έστω με τη φανέλα της Εθνικής. Αυτό θα ήταν ένα ιδανικό φινάλε, όποια κι αν ήταν τα αποτελέσματα. Μήπως όμως ο επίλογος δεν έχει ακόμα γραφτεί; Με Πιτίνο κρατήστε μια πισινή. Γιατί αν γίνει το θαύμα, διότι περί θαύματος θα πρόκειται, να πάρουμε καμία πρόκριση, η στήλη βλέπει ένα ανοιχτό παραθυράκι για «wild card» όχι μόνο στον Γιάννη αλλά και στον Σπανούλη για τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Βρε λες;
