Η Εφές πήγαινε τρένο την περυσινή χρονιά. Η πανδημία, όμως, της έκοψε τον δρόμο και της στέρησε την ευκαιρία για την πρώτη της Ευρωλίγκα. Την τρέχουσα σεζόν και στο πρώτο μισό αυτής η τουρκική ομάδα πήγαινε δεν πήγαινε και ένας βασικός λόγος ήταν ο τραυματισμός του Σέιν Λάρκιν.
Όταν ο Αμερικάνος σούπερ σταρ επέστρεψε για τα καλά στα παρκέ, τα πράγματα έδειχναν να μπαίνουν στην κανονική τους βάση. Και μιλάμε για μία ομάδα, που σε σχέση με πέρυσι μόνο μία αλλαγή έκανε: έφυγε ο Πίτερς και αποκτήθηκε ο Γκαζί (μεσούσης της σεζόν αποκτήθηκε και ο Βόσνιος Μούσα, αλλά έχει ελάχιστη συμμετοχή). Η Εφές άρχισε, λοιπόν, να ρολάρει με την επιστροφή του Λάρκιν και έφτασε μετά από λίγο καιρό στο σημείο να θεωρείται και πάλι φαβορί για την Ευρωλίγκα. Όχι αδικαιολόγητα.
Στους προημιτελικούς με την Ρεάλ είχε την ευκαιρία για περίπατο, πήγε να βγάλει τα μάτια της με τα χέρια της, αλλά στο τέλος την γλύτωσε με το..αράουτ όχι του Λάκη Σημαιοφορίδη ή του Σταύρου Παπαδόπουλου, αλλά του Κρούνοσλαβ Σιμόν. Γλύτωσε με τρίποντο του Κροάτη από εκείνα, που λέμε ότι δεν μπαίνουν. Να, όμως, που μπήκε. Την Παρασκευή στον ημιτελικό με την ΤΣΣΚΑ είχαμε μία από τα ίδια.
Οι Τούρκοι κέρδιζαν εύκολα, αλλά στο τέλος δεν ήθελε και πολύ για να χάσουν. Πριν από λίγο όχι μόνο έφτασαν στην πηγή, αλλά ήπιαν και νερό, χωρίς αυτή τη φορά να παρουσιάσουν τάσεις αυτοκτονίας. Στο τέλος κινδύνευσαν από την πολύ ανταγωνιστική Μπαρτσελόνα, αλλά η σοφή επιλογή του Εργκίν Αταμάν έγραψε το φινάλε στην τελική παρτίδα της Κολωνίας. Η Εφές είχε το πάνω χέρι, η Μπαρτσελόνα άρχισε να πλησιάζει και ο Μίσιτς χρεώθηκε με τέταρτο φάουλ. Ο Αταμάν τον έβγαλε έξω, αλλά οι Καταλανοί έφεραν το ματς στα ίσια και δη στο 69-69. Τι έκανε εκεί ο Τούρκος με περίπου 5 λεπτά να απομένουν; Μάλλον το αυτονόητο.
Ξαναέριξε στο παρκέ τον Μίσιτς με κίνδυνο να χρεωθεί πέμπτο φάουλ και κάπως έτσι η ομάδα του πήρε την πρώτη κούπα της ιστορίας της. Στο τελευταίο πεντάλεπτο μία φορά πήγαινε η μπάλα στον Μίσιτς και μία στον Λάρκιν και η Εφές ήταν εκείνη, που έκοψε το νήμα χάρη στα δύο τεράστιά της γκαρντ. Αυτή ήταν η διαφορά στο παιχνίδι. Αυτή ήταν η διαφορά της Εφές από τις άλλες ομάδες: τα δύο τεράστια κόμπο-γκαρντ. Το παιχνίδι ξεκινάει από εκεί. Εχεις σπουδαίους κόμπο; Εχεις ήσυχο το κεφάλι σου. Και όταν βέβαια έχεις και Μίσιτς και Λάρκιν, τότε κοιμάσαι και με ανοιχτό το παράθυρο. Δεν φοβάσαι τίποτα. Μιλάμε για δύο παίκτες τρομερής κλάσης, μιλάμε για δύο γκαρντ, που ετησίως κοστίζουν κοντά στα 6 εκ. ευρώ. Η Μπαρτσελόνα θα μπορούσε να έχει διαφορετική τύχη στο ματς. Θα μπορούσε να το πάρει. Αλλά της έλειπε ο δικός της μεγάλος κόμπο γκαρντ.
Ο Νικ Καλάθης κανονικά λόγω του τραυματισμού του δεν έπρεπε να παίξει. Εσφιξε, όμως, τα δόντια και πάτησε παρκέ. Ηταν παλικάρι. Απολύτως φυσιολογικά, όμως, ο άνθρωπος δεν μπόρεσε να βοηθήσει Ετσι έμεινε μόνο ο πιτσιρικάς ο Μπολμάρο για να κάνει την δουλειά στην θέση του πλέι-μέικερ. Πάλεψε το παιδί, το μέλλον είναι μπροστά του (και στο ΝΒΑ), αλλά ο Αργεντίνος δεν θα μπορούσε να νικήσει τον Λάρκιν και τον Μίσιτς. Ηταν υπέρβαση για την Μπαρτσελόνα, που με αυτά τα δεδομένα μπόρεσε μέχρι τέλους να μείνει ζωντανή για τη νίκη. Μισό γκαρντ να είχε ακόμη, ίσως τώρα η ιστορία να ήταν διαφορετική. Το μέλλον ουδείς μπορεί να το γνωρίζει, αλλά για την Εφές ήταν μία μοναδική ευκαιρία η χθεσινή για να πάρει την Ευρωλίγκα.
Ποιος ξέρει τώρα πότε θα μπορέσει να τα καταφέρει ξανά. Κάτι, που δεν ισχύει για την Μπαρτσελόνα: άλλο ειδικό βάρος, άλλα δεδομένα, άλλη φανέλα. Και το σημαντικότερο, όπως αναφέραμε παραπάνω, ήταν και είναι μοναδική συγκυρία για την Εφές να έχει ένα τόσο δυνατό δίδυμο κόμπο-γκαρντ. Μερικές φορές όσα λεφτά και αν έχεις, δεν μπορείς να έχεις δύο τόσους δυνατούς περιφερειακούς, που σημειωτέον είναι μαζί στην Εφές από το καλοκαίρι του 2018. Μία του κλέφτη, δύο του κλέφτη, να την τρίτη, που τα κατάφεραν και μπράβο τους, αφού το άξιζαν και με το παραπάνω.
