Είναι πολύ “Ομπράντοβιτς” όσα βλέπουμε τις τελευταίες ημέρες, με αφορμή την παρουσία των πρασίνων στο τουρνουά της Ρόδου. Οι παλιοί ίσως θυμούνται και χαμογελούν με νόημα. Έμφαση στην άμυνα που απαιτεί θυσία του “εγώ” και εργαλειοποίηση αυτής της κατάστασης ώστε να δομηθούν σχέσεις εντός της μικροκοινωνίας της ομάδας, πάντα στη βάση του “μαζί”. Εμπιστοσύνη στο εγχώριο στοιχείο ως απαραίτητο συστατικό στην όλη διαδικασία, αγωνιστικά αλλά και στην καθημερινότητα του συνόλου εκτός γηπέδου. Πίστη στον νεαρό αθλητή ο οποίος οφείλει να αναγνωρίσει ότι έχει ευθύνη ανάλογη με αυτήν των έμπειρων συμπαικτών του. Σεβασμός στον αντίπαλο, στο άθλημα στον εαυτό σου. Πρέπει να δείχνεις πραγματική ομάδα σε κάθε σου έκφανση, αντίδραση, παρουσία. Και αυτό θα γίνει μέσα από την προσοχή στην λεπτομέρεια. Γιατί η συνεχής εκτέλεση των λεπτομερειών δημιουργεί συνήθειες και η επάναληψη αυτή γεννά την κουλτούρα, ως κοινό τρόπο ζωής.
H παραπάνω παράγραφος αφορά τη σύνθεση ενός περιβάλλοντος απαραίτητου για να αναπτυχθείς και να νικήσεις. Σταδιακά, μέσα από όλη αυτήν τη διαδικασία θα δημιουργήσεις κώδικες επικοινωνίας και ισχυρά σύμβολα απαραίτητα για να πας στις μεγάλες μάχες της σεζόν. Από την θωράκιση και τον δείκτη βιωσιμότητας αυτού του περιβάλλοντος θα καθοριστεί και η αποτελεσματικότητα της τακτικής σου μέσα στις τέσσερις γραμμές του γηπέδου. Μη ξεχνάμε ότι αυτό που θα διδάξει ο Ζοτς φέτος είναι σύνθετο και απαιτεί δέσμευση και χρόνο. Μια ρεαλιστική -και μη δημοφιλής παράλληλα- πρόγνωση λοιπόν είναι να ξεκινήσουν οι πράσινοι πιο “αργά’ στη σεζόν σε επίπεδο αποτελεσμάτων, περπατώντας μετά το πρώτο διάστημα, το μονοπάτι της αργής αλλά σταθερής βελτίωσης. Αυτό δεν θα πρέπει να ανησυχήσει τον κόσμο του. Το αντίθετο θα έλεγα.
Αγωνιστικά ο Παναθηναϊκός, σε δύο παιχνίδια προετοιμασίας απέναντι σε σύνολα εκτός Ευρωλίγκας, έδειξε σημάδια από την κατεύθυνση την οποία θέλει να ακολουθήσει. Πίεση στη μπάλα, stay in contact (“μένουμε σε επαφή”) προσέγγιση κυνηγώντας σουτέρ ή cutters μακριά από αυτήν (κατάσταση που μείωσε σημαντικά τον αριθμό των ελεύθερων περιφερειακών εκτελέσεων για τους αντιπάλους), επιθετικότητα στη help side (ώστε να μικρύνει το γήπεδο για την επίθεση και να μπει ο χειριστής σε καθεστώς δισταγμού, απέναντι στη Σουμπότιτσα οι παίχτες του Ζοτς “έγραψαν” παθητικό 0.609 πόντους/κατοχή στο μισό γήπεδο), παράλληλες δράσεις και decoys (“δολώματα”) εν δίκη αντιπερισπασμού.
Οι πράσινοι θα βασιστούν στην προσωπική φάση και στο ατομικό ταλέντο των παιχτών τους για να δημιουργήσουν το πλεονέκτημα, όμως -κατά την προσφιλή τακτική του κόουτς- έδειξαν σαφή διάθεση να τοποθετήσουν έναν υποστηρικτικό μηχανισμό γύρω από από το “1on1” σημείο αναφοράς, είτε αυτό βρίσκεται στην περίμετρο (PnR Φρανσίσκο) είτε στο χαμηλό ποστ (Γιαμπουσέλε/Λεσόρ). Κρυφό χαρτί γύρω από το εκάστωτε παιχνίδι δύο παιχτών (2-man game) είναι ο τρίτος που εμπλέκεται στη δράση -και όχι σε εμφανή θέση- ως cutter ή screener.
Μέχρι τώρα τα plays που δουλεύει η επίθεση του Παναθηναϊκού αφορούν κυρίως το κομμάτι του spacing και τη σωστή κατανόηση του από τους παίχτες σε συνάρτηση με τον διαδραστικό χαρακτήρα του παιχνιδιού. Είναι δεδομένο ότι οι επιστροφές βασικών -αναφορικά με την εμπλοκή τους στην παραγωγική διαδικασία- παιχτών θα δώσουν ώθηση στο “τριφύλλι” και θα το βοηθήσουν να χτίσει σωστά την Pick & Roll επίθεση του.
Το σύνολο του Ομπράντοβιτς ξεκάθαρα βρίσκεται στο ξεκίνημα μιας μακράς διαδικασίας και ακόμα απέχει, σε επίπεδο ετοιμότητας, από ομάδες με μεγαλύτερη συνοχή (ίδιος προπονητής/φιλοσοφία και κορμός που έχει εντρυφήσει σε αυτήν). Θα χρειαστεί αρκετή δουλειά και θα βιώσει διακυμάνσεις σε αγωνιστικό και συναισθηματικό επίπεδο. Χρειάζεται λοιπόν υπομονή και προσήλωση στη λεπτομέρεια. Όχι μόνο από τους άμεσα εμπλεκόμενους στο αγωνιστικό πρότζεκτ αλλά από ολόκληρο τον οργανισμό.
