Η Ελλάδα είναι η χώρα που ζει με την ιστορία της. Με τα… περασμένα μεγαλεία δόξας και υπεροχής, πολιτισμού και «θεμελίων» πάνω στα οποία «χτίστηκε» το σήμερα σε μεγάλο βαθμό. Στην εποχή μας, αναζητούμε κάτι για να υπερηφανευόμαστε. Κάτι που θα διαφημίζει τη χώρα μας, καθιστώντας την παράδειγμα για τους ευρωπαίους και όχι μόνο.
Σε ένα γενικό πλαίσιο, μπορεί να σταθεί κάποιος σε δύο τομείς. Η κουζίνα και η παραγωγή προϊόντων για αυτή, ο τουρισμός και οι παρεχόμενες υπηρεσίες γύρω απ’ αυτόν (ξενοδοχειακές επιχειρήσεις, εστίαση κτλ).
Τα τελευταία χρόνια, υπάρχει κι ένας τρίτος τομέας στον οποίο η Ελλάδα ξεχωρίζει και γίνεται σημείο αναφοράς: Το μπάσκετ. Όσο υπερβολικό κι αν σας ακούγεται, όσο κι αν δεν έχει την ίδια επίδραση με τους άλλους τομείς για την ίδια την κοινωνία, είναι κάτι που αφορά εκατομμύρια κόσμου και σαφώς διαφημίζει τη χώρα μας. Γιατί δεν έχουμε και πολλά για να διαφημιστούμε.
Οι σύλλογοί μας είναι κορυφαίοι στην Ευρώπη. Παναθηναϊκός και Ολυμπιακός στην EuroLeague έχουν τεράστια μπάτζετ, κάνουν τις μεταγραφές που οι άλλες ομάδες θα ήθελαν και ουσιαστικά ορίζουν την ίδια την αγορά. Με Ισπανούς, Τούρκους, Ιταλούς, Ισραηλινούς, να παρακολουθούν χωρίς να μπορούν να συναγωνιστούν στον απόλυτο βαθμό αυτή τη στιγμή.
Στους αιώνιους, προστίθενται ΠΑΟΚ και Άρης. Συζητά η Ευρώπη τη δυναμική επιστροφή τους, με τους προπονητές που συμφώνησαν, τις μεταγραφές που κάνουν, το μπάτζετ που θα έχουν και τι σημαίνει αυτό για το ίδιο το άθλημα. Για να μην πάμε μακριά: δείτε τι διαστάσεις πήρε σε όλα τα ευρωπαϊκά sites η μεγάλη συμφωνία των «ασπρόμαυρων» με τον Τζέντι Όσμαν, που «τάραξε» τα νερά. Συν την ΑΕΚ φυσικά, η οποία έτσι κι αλλιώς ήταν φιναλίστ στο BCL, δύο σερί χρονιές στο Final-4, δεν χρειάζεται συστάσεις. Με τις προσθήκες στη μετοχική της σύνθεση κι εκεί υπάρχει ένας νέος… αέρας δυναμικής.
Το ελληνικό μπάσκετ μέσω των ιδιωτικών επενδύσεων, είναι στην κορυφή της Ευρώπης σε συλλογικό επίπεδο. Κι ενώ έχουμε αυτή την τεράστια νίκη για τη χώρα μας αν το δει κανείς χωρίς οπαδικά γυαλιά, έρχεται ο ίδιος ο Βαγγέλης Λιόλιος να… πριονίσει τα θεμέλια. Ρίχνοντας λάσπη στο κοστούμι που φόρεσε το άθλημα, κάνοντας θραύση στα σαλόνια της Ευρώπης.
Αντί να συζητιέται η δυναμική των ομάδων μας, οι μεταγραφές που κάνουν, τα μπάτζετ τους, οι προσδοκίες τους, το πιο ισχυρό πρωτάθλημα που θα αρχίσει και μπορεί να συναγωνιστεί την ACB, ο πρόεδρος της ΕΟΚ… λερώνει την ίδια την χώρα. Την ντροπιάζει καθώς σε έναν τομέα ελληνικής υπεροχής αυτή την εποχή, κρύβει τα τόσα καλά για να φανερώσει φαινόμενα διαπλοκής και «συστημάτων» που υποτιμούν τη χώρα την ίδια.
Η σχέση του με τον Προμηθέα, η απόφαση της ΕΕΑ, είναι προφανές πως συζητήθηκε και συζητιέται πανευρωπαϊκά. Είναι ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας. Λίγες μέρες μετά τη συζήτηση που προκάλεσε και η Εθνική ομάδα φυσικά. Άλλος ένας τομέας προσωπικής ξεφτίλας του Λιόλιου, την οποία «φορτώνεται» η χώρα.
Τη στιγμή που οι Λιθουανοί μιλούν για τις νίκες με τον Βαλαντσιούνας, οι Σέρβοι για τις επικρατήσεις με τον Γιόβιτς, την Ελλάδα την αναφέρουν για τις ντροπιαστικές της ήττες και τις απουσίες που είχε στο ρόστερ της.
Το πρόσωπο του Λιόλιου, είναι άγνωστο στην Ευρώπη. Κανείς δεν τον γνωρίζει. Όπου κι αν κυκλοφορήσει, ουδείς θα ασχοληθεί μαζί του. Οπότε η αναφορά του ονόματός του σε θέμα εμπλοκής διοικητικής με ομάδες ενώ είναι πρόεδρος της ΕΟΚ, η εμπλοκή του με διαιτησία, μεταγραφές κτλ, ρεζιλεύει τη χώρα μας.
Κανείς δεν θα πει σε Γερμανία, Ιταλία, Τουρκία, Ισπανία «κοίτα τι έκανε ο Λιόλιος». Όλοι θα πουν «κοίτα τι γίνεται στην Ελλάδα». Ένα πλήγμα το οποίο αγγίζει το ίδιο το κράτος.
Ο Βαγγέλης Λιόλιος μέσα στην αλαζονεία και την λογική που έχει εκφράσει χρόνια τώρα πως «οι θεσμοί δεν αγγίζονται», αφήνει ένα στίγμα στην ίδια τη χώρα. Σε μια εποχή όπου λόγω των συλλόγων μας, το μπάσκετ έπρεπε να είναι σημείο αναφοράς στην Ευρώπη για καλό λόγο. Όχι να το δείχνουν με το δάχτυλο, χειρότερα ακόμη κι απ’ τις αναφορές μετά το Final Four που κατέκτησε ο Ολυμπιακός.
