Μπορεί ένα πλαστικό κάθισμα κλειστού γυμναστηρίου να έχει ζωή; Με την κυριολεκτική έννοια του όρου, όχι. Πρόκειται για άψυχο αντικείμενο χωρίς συναισθήματα, χωρίς νοημοσύνη, χωρίς δυνατότητα παρέμβασης ή επίδρασης σε τρίτους, χωρίς χαρακτήρα. Έχει όμως υλική αρχή και τέλος, όπως και οι άνθρωποι. Κατασκευάζεται (γεννιέται) και καταστρέφεται (πεθαίνει).
Ωστόσο, ένα πλαστικό κάθισμα, σαν εκείνα του παλιού ΟΑΚΑ, μπορεί να διαθέτει ιστορία και μνήμη. Ίσως να μην έχει στόμα και μιλιά να σου τη διηγηθεί, αλλά αν ακουμπήσεις το κεφάλι σου σε ένα από αυτά, θα ενεργοποιηθούν αυτομάτως και η όραση και η ακοή σου, με έναν ανεξήγητο και μαγικό τρόπο.
Και θα ακούσεις αλαλαγμούς, συνθήματα, ιαχές, κροτίδες, κόρνες, σφυρίγματα, τραγούδια, πανηγυρισμούς... Και θα δεις τρίποντα, καρφώματα, κοψίματα, σημαίες, πανό, κασκόλ, φωτεινούς πίνακες με ιστορικά σκορ, ανθρώπους-θρύλους...
Πάνω στα καθίσματα αυτά, από το 1995 έως το 2024, περάσαμε ένα σημαντικό μέρος της ζωής μας. Παράλληλα με τις νίκες και τις ήττες του μπασκετικού Παναθηναϊκού, γραφόταν και η δική μας ιστορία ζωής. Όσο γιγαντωνόταν το legacy του club, μεγαλώναμε και εμείς. Έφηβοι υποδεχτήκαμε τον Ντομινίκ Ουίλκινς στην περίφημη πρώτη προπόνησή του, το 1995, σαραντάρηδες πανηγυρίσαμε το τελευταίο πρωτάθλημα/παράσταση του Κώστα Σλούκα, πριν από λίγους μήνες. Τρόπον τινά, εκεί παντρευτήκαμε, χωρίσαμε, επανασυνδεθήκαμε, παντρευτήκαμε ξανά, χάσαμε συγγενείς και φίλους, αλλάξαμε, γίναμε σοφότεροι, ζήσαμε και -κάποιοι- πεθάναμε...
Η πρόκριση απέναντι στην Μπένετον Τρεβίζο και το πρώτο Κύπελλο Πρωταθλητριών, το 1996. Το πρώτο πρωτάθλημα έπειτα από 14 άγονα χρόνια (1998). Η πορεία που οδήγησε στο πρωτάθλημα μες στο Παλέ (οέ οέ), το 1999. Το πρώτο sweep σε τελικούς, απέναντι στον ΠΑΟΚ (2000), λίγο μετά τον θρίαμβο της Πυλαίας απέναντι στη Μακάμπι Τελ Αβίβ. Το ρεσιτάλ του Φραγκίσκου Αλβέρτη, στον πέμπτο τελικό του 2001 απέναντι στον Ολυμπιακό. Τα παιχνίδια απέναντι σε Ολυμπιακό, ΑΕΚ και Ολίμπια Λιουμπλιάνα, καθ' οδόν για το τρίτο ευρωπαϊκό. Η πρόκριση στο φάιναλ φορ της Μόσχας, στη σειρά με την Εφές Πίλσεν (2005). Ακόμα ένα «σκούπισμα», το 2006, με αντίπαλο τον συνήθη ύποπτο. Το πρώτο triple crown, το 2007, με μαέστρο τον τιτάνα Ζέλικο. Στο fade away καλάθι του Μάικ Μπατίστ, στον τελικό εναντίον της ΤΣΣΚΑ Μόσχας, πήγαν να σπάσουν οι καρδιές μας... Το δύσκολο πρωτάθλημα του 2008, με την υπογραφή του Σαρούνας Γιασικεβίτσιους. Το δεύτερο triple crown (2009), με την κορυφαία ίσως ομάδα που πάτησε ποτέ το παρκέ του κλειστού. Η εξιλέωση για τον άδοξο αποκλεισμό από την Ευρωλίγκα με την κατάκτηση ακόμα ενός τίτλου, το 2010. Τα έξι τρίποντα του Αντώνη Φώτση, στον τέταρτο τελικό του 2011, που κρίθηκε στην παράταση, με τον Δημήτρη Διαμαντίδη τραυματία από πολύ νωρίς. Ξανά σκούπες και φαράσια το 2013, με τα βίντεο του Sopist να κάνουν πάταγο στο διαδίκτυο και να γίνονται viral. Ο Φράγκι κατακτά πρωτάθλημα και ως προπονητής, το 2014. Το 2015 έρχεται ένα περιπετειώδες Κύπελλο Ελλάδας να προστεθεί στην τροπαιοθήκη, το 2016 ο Βασίλης Σπανούλης μάς κλείνει το σπίτι, αλλά δεν νοιάζει κανέναν. Το πραγματικό πένθος εκείνο το βράδυ είναι η αποχώρηση του "3D". Η τεράστια πομπή από μοτοσικλέτες και αυτοκίνητα στη λεωφόρο Συγγρού, έναν χρόνο μετά, σφραγίζει την επιστροφή του Τριφυλλιού στον θρόνο του. Κάτι που επαναλήφθηκε το 2018, το 2019, το 2020, το 2021, το 2024... Αμέτρητες νίκες, προκρίσεις, επιτυχίες, επτά αστέρια που ράφτηκαν πάνω από το ένδοξο τριφύλλι του Παναθηναϊκού μας. Και κάποιες -λίγες- αποτυχίες. Όλα εκεί, στο κλειστό των ολυμπιακών εγκαταστάσεων, με κοινό παρονομαστή αυτά τα άψυχα (ή μήπως όχι;) αντικείμενα. Και εμείς πάντοτε παρόντες, μαζί με τα άγχη, τα προβλήματα, τις δυσκολίες, τις απώλειές μας. Που, όμως, όταν ο πισινός μας έβρισκε θαλπωρή σε ένα από τα καθίσματα αυτά, όλα εξαφανίζονταν, όλα θάβονταν κάτω από τη χρυσόσκονη των αστεριών...
Ίσως και ένα πλαστικό κάθισμα να έχει ζωή τελικά... Και το νήμα της ζωής αυτής, τουλάχιστον στη δική μας περίπτωση, ευτυχώς δεν διακόπηκε άδοξα. Τα περίπου 19.000 μπλε, κίτρινα και λευκά καθίσματα του παλιού ΟΑΚΑ θα συνεχίσουν να διηγούνται τις ιστορίες τους σε όποιον θέλει να τις ακούσει, σε νέους πλέον τόπους, σε διαφορετικά κλειστά γήπεδα, σε χιλιάδες άλλους ανθρώπους.
Η ΚΑΕ Παναθηναϊκός παραχώρησε ευγενικά όλα της τα παλιά καθίσματα σε 32 δήμους της χώρας. Έτσι, ένα κομμάτι της τεράστιας ιστορίας της θα παραμείνει διάσπαρτο, αλλά ζωντανό, βοηθώντας ταυτόχρονα το ίδιο το άθλημα να συνεχίσει να διάδοση και την εξέλιξή του, σε Αττική και επαρχία. Επειδή ο Παναθηναϊκός είναι κάτι παραπάνω από Αθλητικός Όμιλος...
Κάποιες φορές, όπως αποδεικνύεται στην περίπτωση αυτή, ένα όργανο μπορεί να ξεγελάσει τον θάνατο και να συνεχίσει να λειτουργεί, έστω και σε άλλο «σώμα», αρκεί απλώς να το επιθυμεί ο δωρητής. Στην ιατρική η διαδικασία αυτή λέγεται «μεταμόσχευση». Όταν ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος υπέγραφε τη σχετική παραχώρηση, είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι το στιλό δεν το κρατούσε μόνο εκείνος, αλλά και ο πατέρας του, Παύλος, με τον θείο του, Θανάση. Οι άνθρωποι δηλαδή που μας δίδαξαν να μην αγαπάμε μόνο τον Παναθηναϊκό και το μπάσκετ, αλλά και τον συνάνθρωπό μας. Και να τον βοηθάμε ανιδιοτελώς, όταν υπάρχει ανάγκη. Με μόνη ανταμοιβή ένα χαμόγελο χαράς ή και ένα δάκρυ συγκίνησης, όταν η μοίρα θα μας ορίσει να ανταμώσουμε ξανά, σε ένα από τα 32 κλειστά, με ένα από τα παλιά μας «φιλαράκια», τα τόσο γνώριμα, τα τόσο αγαπημένα...
