Στο πέρασμα των χρόνων ο Ανδρεόπουλος όχι μόνο «απέκρουσε» πολλές επιθέσεις αλλά και αμφισβήτηση την οποία δέχτηκε αλλά συνεχίζει να κερδίζει ακόμα περισσότερο προσωπικό κοινό. Το θέμα είναι πως μετά από μια τόσο μεγάλη σε διάρκεια θητεία δεν έχει να αποδείξει πράγματα αφού έχει κάνει ξεκάθαρο, πέραν του ότι είναι καλός προπονητής, ότι ξέρει να παίρνει σωστές επιλογές και να χτίζει κατάλληλα τις ομάδες του.
Προφανώς και μετά από μια δεκαετία και κάτι είναι αδύνατο να πάρει άριστα σε κάθε επιλογή παίκτη και κάθε διαχείριση ενώ υπάρχει πάντα και το παραθυράκι που έχει να κάνει με τη δυναμική των ομάδων. Δεδομένου ότι η Volley League καλώς η κακώς δεν είναι το καλύτερο πρωτάθλημα του κόσμου είναι λογικό παίκτες που ξεχωρίζουν να ακολουθούν άλλες… πολιτείες όπως για παράδειγμα ο Στάλεκαρ τον οποίο δεν είχε καταφέρει να κρατήσει ο Παναθηναϊκός.
Το θέμα είναι πως οι πράσινοι έχουν πλέον ένα έξτρα προνόμιο που λέγεται «ισορροπία». Το γεγονός ότι η ομάδα πέραν του ότι έχει αλλάξει στάτους και έχει γίνει από διεκδικήτρια τίτλων νικήτρια τίτλων έχει κάνει τον Παναθηναϊκό έναν σύλλογο που μπορεί να κρατάει παίκτες και να χτίζει πάνω σε γερά θεμέλια και να μη χρειάζεται να ξαναχτίζει το οικοδόμημα από την αρχή κάθε καλοκαίρι. Αυτό ήταν το μεγαλύτερο κέρδος του back to back που κατάφερε την προηγούμενη διετία.
Ο Ανδρεόπουλος έχει αποδείξει ότι ξέρει να διαλέγει παίκτες. ΟΚ, σίγουρα δεν ήταν όλοι οι παίκτες που διάλεξε όλα αυτά τα χρόνια ικανοί να αλλάξουν τα δεδομένα της ομάδας αλλά η πλειοψηφία ήταν επιτυχημένες επιλογές στην κατάλληλη χρονική στιγμή. Και το πιο σημαντικό όλων ήταν πως αυτό το έκανε και όταν ο Παναθηναϊκός είχε ως στόχο την επιβίωση αλλά και όταν άλλαξε ρότα και ο στόχος έγινε η κατάκτηση τροπαίων. Η περίπτωση Νίλσεν είναι ίσως η πιο χαρακτηριστική όλων καθώς ο Ανδρεόπουλος ανακάλυψε έναν παίκτη από την Α2 Ιταλίας, τον παρακολούθησε στενά, τον πίστεψε και μάλιστα τον έχρισε ως διάδοχο του Ερνάντεζ, δηλαδή ενός παίκτη υψηλού επιπέδου, διαφημισμένου και αγαπημένου της εξέδρας. Και τελικά ο Δανός αποδείχθηκε ακόμα καλύτερος εκ του αποτελέσματος. Για να κάνουμε μια περίεργη σύγκριση, κάτι σαν την «χρυσή» επιλογή του Μαριάνο Νάνο στον ποδοσφαιρικό Παναθηναϊκό πριν 12 χρόνια.
Ο Έλληνας κόουτς είχε ήδη στα χέρια του ένα καλό ρόστερ και χρειαζόταν απλά δύο ακόμα πολύ συγκεκριμένες προσθήκες τις οποίες και έκανε. Όχι για εντυπωσιασμό, όχι με στόχο να ξοδευτούν υπέρογκα ποσά αλλά δύο προσθήκες που μα εξυπηρετούν το πλάνο του και να κουμπώνουν στον ρόλο που χρειάζονται. Αυτός ήταν ο λόγος απόκτησης του Καρλ και του Κόλεφ. Το ταμείο θα γίνει στο τέλος της σεζόν αλλά αυτή τη στιγμή προφανώς το πράσινο «στρατόπεδο» ούτε ελλείψεις φαίνεται να έχει αλλά ούτε και ιδιαίτερα προβλήματα. Πολύ απλά ο προπονητής, ο εκάστοτε προπονητής, ξέρει τα δεδομένα της ομάδας του καλύτερα από τον καθένα πόσω μάλλον όταν βρίσκεται εκεί για μια δεκαετία και κάτι και αυτό αποτυπώνεται στον αγωνιστικό χώρο.
ΥΓ: Μέσα σε όλα τα υπόλοιπα, ο Ανδρεόπουλος και όλο το επιτελείο του Παναθηναϊκού πρέπει να πιστωθούν και τα αντανακλαστικά τους την κατάλληλη στιγμή. Ως γνωστόν ο Γιάντσουκ δεν ήταν η πρώτη τους επιλογή το περασμένο καλοκαίρι. Ο Παναθηναϊκός είχε συμφωνήσει με τον Ατσιομπανιτέι αλλά λόγω τραυματισμού του Ρουμάνου το πλάνο άλλαξε. Όχι με κάποιον που επιλέχθηκε τυχαία ή από σπόντα αλλά με κάποιον που είχε εξετάσει καλά το σταφ και πίστεψε ότι μπορεί να… κάνει τη δουλειά. Και την έκανε και με το παραπάνω.
