Όταν ένα παιχνίδι κρίνεται στα πέντε σετ είναι προφανές ότι είναι μοιρασμένο και πως οι δύο πλευρές είχαν τα δικά τους διαστήματα κυριαρχίας. Το τρίτο σετ ήταν ενδεχομένως αυτό που έδινε ένα μεγάλο πλεονέκτημα στον ΠΑΟΚ βάση της εικόνας του αλλά ένα σετ δεν είναι αρκετό για να κρίνει τα πάντα.
Ο ΠΑΟΚ έχει αρκετά στοιχεία αξιοπρόσεκτα και σίγουρα ένα από αυτά είναι η διαγώνιά του. Η Γουεδέρινγκτον δεν είναι μόνο ότι πέτυχε 29 πόντους αλλά το ότι είχε 52% αποτελεσματικότητα στην επίθεση. Πολύ απλά, η διαγώνια του ΠΑΟΚ είναι δύσκολο να αντιμετωπιστεί ακόμα και από μια ομάδα με καλό μπλοκ σαν τον ΖΑΟΝ. Αυτό ήταν που σε δύσκολες στιγμές του παιχνιδιού έδωσε ανάσα στον δικέφαλο και που προφανώς έκανε τη ζωή εύκολη για την Τάνη καθώς μπορούσε πολύ άνετα να εμπιστευτεί τη διαγώνιά της.
Η Μάασε, από την άλλη, ξέρουμε καλά τι είδους διαγώνια είναι μετά από τέσσερα χρόνια στα μέρη μας. Μπορεί να μην είναι ούτε Μπάνιστερ ούτε Κούμπουρα αλλά είναι μια διαγώνια που είναι μόνιμα σταθερή. Αυτή τη φορά ίσως ήταν λίγο πιο κάτω από τα στάνταρ της κάτι που περιόρισε τις λύσεις του ΖΑΟΝ κυρίως στο τάι μπρέικ καθώς μέχρι τα μισά του πέμπτου σετ όλα έμοιαζαν αρκετά ισορροπημένα.
Ένα πολύτιμο στοιχείο του ΠΑΟΚ είναι πως ο Σκιάβο έχει δημιουργήσει μια ομάδα με αρχές και πειθαρχία κάτι που ουσιαστικά ανεβάζει όλο το σύνολο. Μπορεί να μην έχει τη δυναμική που έχουν άλλοι διεκδικητές του τίτλου αλλά η ομάδα παίζει με πολύ μεγάλη πειθαρχία και κατά συνέπεια ανεβαίνει επίπεδο σαν σύνολο. Και επιπλέον έχει φτιάξει μια ομάδα με κεντρικές που μπορούν να κάνουν εντυπωσιακά πράγματα πάνω στο φιλέ. Τα 5 μπλοκ της Αριάλ και τα 7 (!) της Δημητριάδη δεν είναι κάτι που περνάει απαρατήρητο. Και σημειωτέων, η Μαρσαρόκη που είναι η εναλλακτική επιλογή στο κέντρο είναι μια εξίσου ταλαντούχα και ικανή κεντρική. Η Δημητριάδη είχε δείξει από καιρό τη δυναμική της ωστόσο φέτος με τον ρόλο που έχει και το πλαίσιο στο οποίο αγωνίζεται είναι μια χρυσή ευκαιρία να κάνει το δικό της step up και να «εγκατασταθεί» στην ελίτ των κεντρικών.
Το γεγονός ότι ο ΖΑΟΝ μπήκε ξανά στο παιχνίδι σχεδόν από το πουθενά μετά το απογοητευτικό τρίτο σετ είναι σε μεγάλο βαθμό έργο Καλμαζίδη. Άλλος προπονητής ενδεχομένως να είχε ξεσπάσματα, να έβαζε φωνές αλλά ο Καλμαζίδης έχει τον δικό του ξεχωριστό τρόπο να παράγει κίνητρο στις αθλήτριές του. Η αλλαγή με την Φλιάκου και τη Ζιώγα είναι μάλλον κάτι που θα πρέπει να συνηθίσουμε καθώς συχνά μοιάζουν ιδανικές game changer. Η Ζιώγα άλλωστε αυτό τον ρόλο τον κάνει πολύ καλά για αρκετά χρόνια και ενδεχομένως στην καριέρα της συνολικά να άξιζε περισσότερες ευκαιρίες ενώ και η Φλιάκου έχει αποδείξει πως είναι πασαδόρος από το πάνω ράφι. Οπότε όχι μόνο δεν υπάρχει ρίσκο σε αυτή την επιλογή για τον Καλμαζίδη αλλά, όπως έγινε και στο τέταρτο σετ, είναι ένα δίδυμο που μπορεί να αλλάζει την εικόνα του ΖΑΟΝ.
Πολύ απλά, όμως, ο ΠΑΟΚ είχε και καλύτερο μπλοκ άμυνα και καλύτερα τελειώματα στην επίθεση. Αυτό είναι που μετράει στο τέλος της μέρας και αυτό ήταν που έκρινε μια αναμέτρηση που θα μπορούσε να καταλήξει με την ίδια άνεση είτε από τη μία είτε από την άλλη πλευρά. Είναι, όμως, σαφές πως ο ΠΑΟΚ δεν είναι μια ομάδα του ροτέισον. Και αυτό είναι κάτι που ίσως κοστίσει σε βάθος χρόνου.
Τέλος, τα λίμπερο και των δύο ομάδων έχουν παρουσιάσει μεγάλη πρόοδο τα τελευταία χρόνια. Η Τουλγαρίδου είναι σαφώς πιο έτοιμη και πιο έμπειρη από την Καραμπάση αλλά αμφότερες είναι στα καλύτερά τους και το καλοκαίρι ίσως και να χτυπάνε πόρτα εθνικής ομάδας. Η Καραμπάση άλλωστε βρέθηκε στους Μεσογειακούς με τη δεύτερη εθνική μας. Επιπλέον ο ΠΑΟΚ έχει μια ακραία σαν την Γιάσπερ που είναι εξαιρετική αμυντικά (έπαιξε λίμπερο το καλοκαίρι με την εθνική Ολλανδίας άλλωστε) και παρότι δεν είναι η ψηλότερη ακραία είναι απόλυτα θετική και επιθετικά και είχε και τρία μπλοκ. Η Ολλανδέζα επέστρεψε στον δικέφαλο και μοιάζει να είναι ένα πολύτιμο εργαλεία για την ομάδα της Θεσσαλονίκης σε μια σεζόν πέρα για πέρα απαιτητική.
