Όταν φτάνει η ώρα των πλέι οφ το κοντέρ μηδενίζει και όλα αρχίζουν από την αρχή. Και αυτό επιβεβαιώθηκε πλήρως στο «Μελίνα Μεκρούρη» όπου ο δεύτερος της βαθμολογίας Ολυμπιακός γνώρισε επώδυνη ήττα από τον ΖΑΟΝ την ώρα που Παναθηναϊκός, Πανιώνιος και ΑΟ Θήρας προστάτευαν τις έδρες τους.
Προφανώς και το παιχνίδι του Ολυμπιακού με τον ΖΑΟΝ είναι αυτό που τράβηξε την προσοχή όσο κανένα άλλο από τους προημιτελικούς καθώς η ομάδα της Κηφισιάς έκανε μια μεγάλη έκπληξη. Ή πιο σωστά, για να τα βάλουμε σε ένα πιο ορθό πλαίσιο έπιασε τον Ολυμπιακό απροετοίμαστο. Είναι σαφές πως ο Ολυμπιακός χωρίς Κούμπουρα και χωρίς Ντι Ιούλιο χάνει κάτι από τη δυναμική του αλλά αυτό σε καμία περίπτωση δεν τον μετατρέπει σε αουτσάιντερ ακόμα και αν έχασε το πρώτο ματς. Το παιχνίδι που προηγήθηκε για την τελευταία αγωνιστική της regular season είναι σίγουρα παραπλανητικό αφού ήταν περισσότερο διαδικαστικού χαρακτήρα και όχι τόσο παιχνίδι ουσίας.
Ο ΖΑΟΝ εδώ και περίπου τρεις μήνες από τη στιγμή δηλαδή που άρχισε να παίζει με Τικμανίδου και Αλεξάκου ως δίδυμο ακραίων αλλά και με την Κοβαλέφσκα ως πασαδόρο έχει ένα συγκεκριμένο και ξεκάθαρο πλάνο, ένα πλάνο που οι ακραίες με το παιχνίδι τους και με την ταχύτητά τους δίνουν πόντους και ενέργεια. Ειδικά στην περίπτωση της Αλεξάκου ο Ολυμπιακός στην πραγματικότητα δεν βρήκε ποτέ λύση και έδειξε νευρικότητα και αναποτελεσματικότητα στην κόντρα μπάλα και τα μεγάλα ράλι. Ο ΖΑΟΝ αντιμετώπισε με συνέπεια τις ψηλές μπάλες προς την Καρκάσες που κλήθηκε να παίξει ως διαγώνια και με πείσμα και πάθος κυνήγησε κάθε φάση και κάθε ευκαιρία που του δόθηκε.
Όσο ο Ολυμπιακός δεν πίεζε από το σερβίς τόσο πιο άνετα ένιωθαν οι φιλοξενούμενες που έκαναν με άνεση το παιχνίδι τους και (όπως είπε κάποιος τρελός του χωριού χθες) είναι η Ζιώγα είναι μια διαγώνια που όποτε έρχεται από τον πάγκο μπορεί να κάνει τη διαφορά. Το εντυπωσιακό που έχει καταφέρει ο Μυτσκίδης με αυτή την ομάδα δεν είναι μόνο ότι έχει κάνει μια πολύ καλή πορεία και φλερτάρει με μια μεγάλη πρόκριση αλλά ότι έχει χτίσει μια ομάδα όπου οι Ελληνίδες κάνουν τη διαφορά και γίνονται πρωταγωνίστριες και οι ξένες, με εξαίρεση την πασαδόρο, έχουν δευτερεύοντα ρόλο. Στον Ολυμπιακό είναι σαφές πως δεν μπορεί κανένας να τον θεωρήσει τελειωμένο. Παραμένει το φαβορί του ζευγαριού ακόμα και αν βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο ακόμα και αν έχει απουσίες. Το ρόστερ του δεν δικαιολογεί τέτοιες αδυναμίες και είναι προφανές ότι οι ευθύνες του Κοβάσεβιτς είναι ξεκάθαρες τόσο στο αγωνιστικό όσο και στο κομμάτι της προετοιμασίας των αθλητριών για τα μεγάλα ματς.
Αυτό το τελευταίο σίγουρα δεν είναι πρόβλημα στον Παναθηναϊκό αφού ο Κιαπίνι μοιάζει να έχει ως δυνατό χαρτί την προετοιμασία και το διάβασμα κάθε παιχνιδιού αλλά και την ψυχολογική ετοιμότητα των αθλητριών του. Ο Παναθηναϊκός δεν εντυπωσίασε, δεν έκανε το καλύτερό του παιχνίδι αλλά νίκησε χωρίς να μπλέξει κόντρα σε μια ομάδα μαχητική. Η Θέτιδα έχει πολλά προβλήματα αλλά καταφέρνει να τα αντιμετωπίσει και είναι ξεκάθαρο πως η Νικολογιάννη ακόμα και ως διαγώνια παραμένει μια πολύ καλή παίκτρια και μια μορφή που μπορεί να κουβαλήσει την ομάδα πάνω της.
Ο Κιαπίνι δεν άνοιξε το ροτέισον όσο άλλες φορές αλλά πήρε αυτά που ήθελε τις κρίσιμες στιγμές. Είναι πολύ βοηθητικό για την ομάδα όταν η Μπένετ έχει ρυθμό και αυτό συνέβη κόντρα στη Θέτιδα. Και παρότι η Κωνσταντινίδου άργησε να βάλει στο παιχνίδι της κεντρικές όταν το έκανε έγινε το κουμπί που άλλαξε τις ισορροπίες και έβαλε τέλος στην αντεπίθεση της Θέτιδας.
Και παρότι ο περίπατος του Πανιωνίου δε σηκώνει πολύ ανάλυση, καθώς μια ομάδα με βάθος, ποιότητα και δυναμισμό ξεπέρασε άνετα το εμπόδιο μιας προβληματικής ΑΕΚ που κουβαλάει επιπλέον και τραυματισμού έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον το παιχνίδι της Σαντορίνης. Ο ΑΟ Θήρας έχει αποδείξει πως είναι κατά πολύ ανώτερος του ΠΑΟΚ και το απέδειξε ξανά και ξανά σε πρωτάθλημα και Κύπελλο. Ο ΠΑΟΚ είχε ξεσπάσματα αλλά παρόλα αυτά κατάφερε να μείνει ζωντανός και να διεκδικήσει τη νίκη. Το έχουμε ξαναπεί ότι ο Μανιώτης έχει ένα έργο εξαιρετικά δύσκολο αυτή τη στιγμή αλλά ακόμα και έτσι κατάφερε να δώσει ώθηση στην ομάδα του και να την κρατήσει μαχητική ως το τέλος. Ωστόσο δεδομένου ότι ο ΑΟ Θήρας έχει χημεία και αυτοματισμούς που χτίζονται σχεδόν όλη τη σεζόν, έχει αγωνιστικό ρυθμό και καλύτερες ισορροπίες ήταν σχεδόν αδύνατο να χάσει το παιχνίδι όταν έφτασε να κρίνεται στις λεπτομέρειες. Ο ΠΑΟΚ πλήρωσε τα λάθη του κυρίως στο τάι μπρέικ αλλά η αλήθεια είναι πως παρόλα αυτά έχει τις δικές του ελπίδες και μένει να το δείξει στο παιχνίδι της Μίκρας.
