Είναι κάποια παιχνίδια που όταν τελειώσουν νιώθεις ένα απόλυτο άδειασμα. Μάλλον για να είμαστε πιο σωστοί το άδειασμα αυτό ήρθε στο 24-23 του τέταρτου σετ. Υπό φυσιολογικές συνθήκες το παιχνίδι βρισκόταν σε συνθήκη ματς πόιντ και ενδεχομένως να τελείωνε η φάση, το σετ και το ματς και όλοι να πήγαιναν σπίτια τους, κάποιες χαρούμενες για νίκη στο ντέρμπι άλλες στεναχωρημένες μα πάνω από όλα υγιής.
Ήταν εμφανές αυτό το ψυχολογικό άδειασμα όταν οι δύο προπονητές έδωσαν τις καθιερωμένες δηλώσεις μετά το παιχνίδι και δεν είχαν την παραμικρή διάθεση για σχόλιο σχετικά με το παιχνίδι. Και όλα αυτά δυστυχώς σε ένα παιχνίδι που υπό άλλες συνθήκες θα σήκωνε πολύ συζήτηση για το θέαμα και τις φάσεις του.
Προσπαθώντας να εστιάσουμε στο καθαρά αγωνιστικό τα δεδομένα ήταν σχετικά ξεκάθαρα. Από τη μία υπήρχε ο Ολυμπιακός που δεν είχε ιδιαίτερο κίνητρο έχοντας σχεδόν κλειδώσει την πρωτιά της regular season και ταυτόχρονα έχοντας απούσα την Κούμπουρα ενώ από την άλλη υπήρχε η ΑΕΚ που καιγόταν για βαθμούς για ένα καλύτερο πλασάρισμα στη βαθμολογία και επιπλέον έχοντας συμμαζέψει αρκετά πράγματα με τον Βασίλη Πανδή στον πάγκο.
Ο Ολυμπιακός έκανε πολλά λάθη αλλά έχει ως προνόμιο να διαθέτει μια ομάδα με μεγάλη ποιότητα κάτι που ισορρόπησε τα δεδομένα. Η ΑΕΚ προσπάθησε να χτυπήσει τον Ολυμπιακό με το δικό του όπλο, το σερβίς. Αυτό δούλεψε σε αρκετά σημεία του αγώνα και κράτησε τις κιτρινόμαυρες όρθιες στο δεύτερο και το τέταρτο σετ. Μπορεί η Ένωση να είχε αστάθεια σε πίσω ζώνη και δημιουργία αλλά η Γουεδέρινγκτον έμοιαζε με σανίδα σωτηρίας στην επίθεση. Είναι ξεκάθαρο πως η Σακρατζίγια είναι ο βασικότερος στόχος του απέναντι σερβίς σε όλη τη σεζόν κάτι που πλήγωσε την ΑΕΚ και κάτι που σε κρίσιμες στιγμές προσπάθησε να καλύψει ο Πανδής κάνοντας την Τουλγαρίδου ακραία για να παίξει πλάι στη λίμπερο Ράπτη.
Το πόσο αξιόπιστη είναι η Αμπντεραχίμ στο παιχνίδι του Ολυμπιακού και το πόσο ενέργεια δίνει η Ντι Ιούλιο με την ευφυΐα της είναι λίγο πολύ γνωστά. Αυτό που έγινε ξεκάθαρο είναι ότι η Καλαντάτζε μπορεί να γίνει ένας X factor του Ολυμπιακού. Δεν έπαιξε πρώτη φορά ως διαγώνια φέτος αλλά ήταν η πρώτη φορά που ήταν βασική σε ένα ντέρμπι και μάλιστα τα πήγε καλά. Ο Μιτσέλι είχε από το ξεκίνημα της σεζόν την έμπνευση να τη φέρει στην ομάδα του και να την αξιοποιήσει σε αυτή τη θέση. Το περίεργο ήταν πως η Καλαντάτζε προερχόταν από μια πολύ καλή διετία που φάνηκε να κάνει step up ως κεντρικός. Στο παιχνίδι με την ΑΕΚ μπορεί να μην πήρε άριστα, μπορεί να έκανε τα λαθάκια της αλλά τη σημαντικότερο ήταν ότι έδειξε να έχει προσαρμοστεί πλήρως σε αυτή τη θέση, να ανταπεξέρχεται και να έχει θετική εικόνα στο τέλος της μέρας.
Είναι εμφανές με μια πρώτη ματιά ότι η νεαρή αθλήτρια έχει δουλέψει αρκετά. Αυτό φαίνεται και σωματικά καθώς είναι πιο καλοδουλεμένη και πιο δυνατή κάτι που σίγουρα έχει να κάνει με την εργατικότητά της αλλά και προφανώς με τη δουλειά που έχει κάνει ο Ιταλός κόουτς μαζί της. Σαφώς όταν υπάρχει η Κούμπουρα είναι δύσκολο να βρεθούν ευκαιρίες σε μια άλλη διαγώνια. Εξάλλου αυτό περίπου συνέβη και τα προηγούμενα χρόνια όταν η Τσιτσιγιάννη δούλευε σκληρά, βελτιωνόταν αλλά οι ευκαιρίες της ήταν περιορισμένες. Παρόλα αυτά η Καλαντάτζε τράβηξε την προσοχή και της αξίζουν τα εύσημα μετά από αυτό το παιχνίδι.
