Πέρυσι, παρά το γεγονός πως προσπαθούσαν να το καλύψουν όσο καλύτερα γινόταν, είχαν πάρει αγκαλιά ένα από τα μεγαλύτερα καλάθια που είχαν βρει μπροστά τους και ως λεκτική γαρνιτούρα είχαν επιλέξει συγκρατημένα λόγια, μεν, με αναφορές στο ένδοξο παρελθόν δε.
Και όχι άδικα: η ΜακΛάρεν μετά από μια 25ετία, σχεδόν, συνεργαζόταν και πάλι με τη Χόντα και στο μυαλό όλων κυριαρχούσαν εικόνες από τις χρυσές εποχές στα τέλη των 80s, τότε που ο συγκεκριμένος συνδυασμός- με Σένα και Προστ πίσω από το τιμόνι- δεν έχανε ούτε με προεδρικό διάταγμα.
Το 2015, όμως, αποδείχτηκε για την ΜακΛάρεν- Χόντα σκέτη μηχανοκίνητη καταστροφή: 9η θέση στη βαθμολογία κατασκευαστών, πληθώρα εγκαταλείψεων και ένα power unit το οποίο αρνείτο πεισματικά να λειτουργήσει σε αρμονία με το υπόλοιπο μονοθέσιο.
Κάπως έτσι, φέτος ο πήχυς μένει σχετικά χαμηλά- κάθε «ματς» ξεχωριστά και τα λοιπά ποδοσφαιρικά κοινότοπα. Η αγγλική ομάδα παρουσίασε νωρίτερα σήμερα την MP4-31, με την οποία ευελπιστεί ο Φερνάντο Αλόνσο και ο Τζένσον Μπάτον να πάνε τουλάχιστον καλύτερα απ' ό,τι πέρυσι.
Σε σχέση με την προκάτοχό της η MP4-31 παρουσιάζει μικρές αλλαγές: το μαύρο χρώμα είναι ακόμα περισσότερο (πείτε αντίο στο λίγο κόκκινο του 2015), το ρύγχος της παραμένει αρκετά κοντό, ενώ και η εμπρός αεροτομή μοιάζει πανομοιότυπη με την περσινή.
Αυτή είναι, λοιπόν, η νέα ΜακΛάρεν- Χόντα. Η λογική λέει πως χειρότερα δε γίνεται να πάει, επομένως οι απειράριθμοι φαν της δικαιούνται να ελπίζουν σε καλύτερες μέρες.
Βέβαια, όταν αναφέρεται κανείς στ' «Ασημένια Βέλη», το μυαλό πηγαίνει αυτομάτως σε τίτλους οδηγών και κατασκευαστών και η τωρινή ΜακΛάρεν απέχει πόρρω απ' αυτό.
Το «διηγώντας τα να κλαις», λοιπόν, φαντάζει αρκετά θελκτικό εν όψει 2016, όμως το όνομά της συγκεκριμένης ομάδας είναι βαρύ σαν ιστορία.
Ποιος μπορεί ν' αποκλείσει από τώρα πως δεν πρόκειται να ξαναγράψει τέτοια;
