Εντάξει, κάπου δεν έχει και πλάκα πλέον. Σας το έλεγα και πριν από ημέρες, πως η ΑΕΚ βρίσκεται σε τόσο καλή φάση σε ό,τι αφορά τα ποδοσφαιρικά της, που μάλλον θα πρέπει να κάνει λίγο στην… άκρη και να περιμένει να την φτάσει ο ανταγωνισμός για να έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Καζούρα κάνουμε, μην αγριεύει κανείς. Ετσι κι αλλιώς, είναι νόμος για όλους και για όλα, πως το καλοκαίρι είναι για όνειρα σε ό,τι αφορά το μέλλον, αλλά κανείς μα κανείς, δεν αναδείχθηκε πρωταθλητής από τον Ιούνιο, εκτός από τις περιόδους που υπήρχε χούντα στο ποδόσφαιρο της χώρας μας.
Θα έχουμε καιρό να τα πούμε. Μετά την μεταγραφάρα του Ζούμπκοφ, μετράμε αντίστροφα για το επόμενο χτύπημα που θα κάνει κι αυτό αίσθηση. Στο ενδιάμεσο, η ΑΕΚ κλείνει σε λογικό ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε (δείγμα αναμφίβολα στρατηγικής και τεράστιας δυναμικής), κάθε ανοιχτή υπόθεση που θέλει. Εδώ μένει ο Νίκολιτς, εδώ θα μείνει και ο Ριμπάλτα, όποιον θέλει τον κρατάει, όποιον στοχεύει, τον αποκτά. Αρα, είναι μια καλή ευκαιρία να ρίξουμε και μια ματιά στα μπασκετικά της εποχής, που έχουν κι αυτά το ενδιαφέρον τους.
Το πανηγύρι των ζουρλών
Δεν πρόκειται να ασχοληθώ με αυτό που εύστοχα χαρακτήρισε ο Φιλίππου πριν από πολλά χρόνια ως πανηγύρι των ζουρλών. Η κατάσταση έχει ξεφύγει, κάθε παιχνίδι μοιάζει με πολεμική σύγκρουση, για τους γύρω το ενδιαφέρον έγκειται στο πόσο κατήφορος θα υπάρξει και πόσο θα ξεκατινιαστούν κάθε φορά. Συνεχίστε αυτό που κάνετε, έτσι κι αλλιώς όπως έχετε κάνει το μπάσκετ, γίνεται μια κατάσταση που αφορά ολοένα και λιγότερους. Ο αθέμιτος ανταγωνισμός είναι στα χειρότερα του, η λύση για να τελειώσει αυτό το παραμύθι μπορεί να αποτελέσει το ΝΒΑ Europe.
Το τελευταίο διάστημα, δεν έχουμε να ζαλίζουμε το μυαλό μας μόνο με εκείνους που κατάντησαν το άθλημα τσιφλίκι τους, αλλά και τους άλλους από τον βορρά. Προφανώς και είναι σημαντικό για κάθε ομάδα να βρίσκει ισχυρούς επιχειρηματίες, που θα κάνουν επενδύσεις και θα φέρνουν τον κόσμο, έστω και αν γνωρίζουν εκ των προτέρων πως υπάρχει το ταβάνι της 3ης θέσης. Καλά κάνουν και πληρώνουν, έστω κι αν δίνουν υπεραξίες, ακόμα καλύτερο θα ήταν να εμφανίζονταν (για τον Αρη αναφέρομαι) και οι πραγματικοί ιδιοκτήτες, για να μην απαιτείται να βλέπουμε βιντεάκια από το Μονακό για να κάνουμε συνειρμούς.
Η μόνη που έσπασε το δίπολο
Για την ΑΕΚ που είναι το θέμα μας, αντιλαμβάνομαι τον εκνευρισμό και την απογοήτευση που έχει εγκαθιδρυθεί εντός των τειχών από εκείνο το καταραμένο βράδυ στην Βαρκελώνη. Πολλοί είναι εκείνοι που ακόμα δεν έχουν συνέλθει από το σοκ. Αλλά απ’ αυτό, μέχρι την απόλυτη απαξίωση και την ισοπέδωση, κάπου χάνεται η μπάλα. Καταλαβαίνω πως ζαλίζεται το μυαλό από την μιντιακή καταιγίδα των… παικταράδων που σαρώνουν, από καλτ μορφές που ουρλιάζουν για να βρουν νόημα, αλλά με τις κραυγές δεν γίνεται δουλειά.
Η ΑΕΚ έχει τον δικό της δρόμο. Εχει τραβήξει μια ζόρικη διαδρομή, από την εποχή που δεν είχε γραφεία και υπόσταση, μέχρι και την κατάληξη που μπορεί να είναι το ερχόμενο καλοκαίρι και τα νέα δεδομένα στο ευρωπαϊκό μπάσκετ. Σε αυτήν την διαδρομή, η ΑΕΚ είναι η μοναδική ομάδα που έσπασε το δίπολο. Εχει κατακτήσει τέσσερα τρόπαια (ένα ευρωπαϊκό, ένα διηπειρωτικό και δύο κύπελλα, το ένα μάλιστα νικώντας διαδοχικά Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό). Λίγα για το μέγεθος της ΑΕΚ; Αναμφίβολα. Αλλά η μοναδική ομάδα. Μηδέ ο Αρης, ούτε ο ΠΑΟΚ, ούτε καν ο Πανιώνιος ή ο Προμηθέας του αγλαού προέδρου δεν κατάφεραν τίποτα.
Η πραγματικότητα
Αλλά να πούμε και κάτι άλλο, για να μην χάνουμε και την πραγματικότητα. Η ΑΕΚ ως οργανισμός, οφείλει ιστορικά πάντα να διεκδικεί και να κερδίζει τίτλους. Πότε συνέβη αυτό στην ΑΕΚ; Ουσιαστικά, σε χρόνια που οι περισσότεροι ήταν αγέννητοι και έπειτα μια χρυσή, αλλά μικρή εποχή με τον Φιλίππου που έφερε ένα πρωτάθλημα, ένα ευρωπαϊκό, δύο κύπελλα. Λίγα για την ομάδα που υπήρχε τότε. Και ας έπαιζε στο ΟΑΚΑ, που τώρα σε κάποιους φαίνεται ευκαιρία που χάθηκε ή στο Γαλάτσι των 5,500 θεατών, που δεν γέμιζε ούτε σε ματς Ευρωλίγκας.
Το χειρότερο είναι πως η αποχώρηση του Φιλίππου, όπως έγινε και με όποιες αφορμές ή αιτίες την έφεραν, οδήγησε την ΑΕΚ στην καταστροφή. Ακολούθησε ελεύθερη πτώση, διοικήσεις από Μίκυ Μάους και θλιβερές στιγμές, μέχρι να βρεθεί ο Αγγελόπουλος και να ισιώσει το πράγμα. Και ξέρετε, πέραν από τους τίτλους που έφερε ή εκείνους που χάθηκαν, πέρα από την ομάδα που δημιουργείται κάθε χρόνο – παρεμπιπτόντως, φέτος νίκησε τον Αρη όπου τον βρήκε, έριξε στο κεφάλι στον ΠΑΟΚ και δεν είδε καν τους υπόλοιπους – γίνονται και πράγματα που δεν φαίνονται.
Οι βάσεις για το μέλλον
Η ΑΕΚ για πρώτη φορά στην Ιστορία της αποκτά γήπεδο 9.030 θέσεων, που σύμφωνα με όσα είπε πρόσφατα ο Υπουργός περνά από την Βουλή η παραχώρηση του για τα επόμενα 49 χρόνια. Δικό της γήπεδο, όπου κάνει προπόνηση όποτε θέλει και ήδη έχει επανιδρύσει την δική της Ακαδημία. Και όσοι έχουν βρεθεί στα – λίγα είναι η αλήθεια – σολντ άουτ που έχουν γίνει, αντιλαμβάνεται πως μετατρέπεται σε πραγματική αρένα, με ανέσεις και ατμόσφαιρα που ζηλεύουν όλοι. Αρκεί ο κόσμος να είναι εκεί.
Παράλληλα, η ΑΕΚ έκανε όλη την διαδικασία ακουμπώντας στην Ιστορία της, με το έργο σταθμός που ονομάστηκε «1968». Έναν μύθο για την πορεία της ΑΕΚ στον χρόνο, με ατάκες και εικόνες που προκαλούν ανατριχίλα στην σκέψη και μόνο. Εκλεισε μια και καλή τα οικονομικά ζητήματα που ανέκυψαν, μπήκε σε διαδικασία αυτοεξυγίανσης, παραμένοντας ωστόσο ανταγωνιστική. Στην πορεία της στη σεζόν που τελείωσε, μην ξεχνάτε πως νίκησε κατά κράτος Αλμπα Βερολίνου, Μάλαγα, Μπανταλόνα, ομάδες με υπερδιπλάσια μπάτζετ.
Στο δια ταύτα. Η ΑΕΚ έχει περάσει πραγματικές δυσκολίες κατά το παρελθόν, όταν έφτανε να παίζει μπαράζ, όταν της έκλεβαν δικούς της παίκτες, όταν διοικήθηκε από τον Συρτέξοχο και το βουτσοπουλικό τέρας, μέχρι τον μακαρίτη Λεφάκη και τα ψέματα του Ψωμιάδη. Θλιβερές εποχές, ζόρικες. Τώρα, υπάρχει προοπτική. Να μείνει σε μια καλή κατάσταση για εφέτος και να έρθουν τα ακόμα καλύτερα από τη νέα σεζόν. Με τον Σάκοτα και τις εξαιρετικές επιλογές ξένων, είναι δεδομένο πως η ΑΕΚ θα έχει ακόμα καλύτερη ομάδα και αφήστε τους άλλους να πανηγυρίζουν το καλοκαίρι.
