Ηταν αναμενόμενο πως θα γινόταν αυτό. Η ΑΕΚ έτσι κι αλλιώς, ως οργανισμός, είναι γεμάτη από έντονα συναισθήματα. Όπως έλεγε και ο Γεράσιμος σε μια από τις μεγάλες σοφιστείες του, έτσι έχει μάθει να ζει ο ΑΕΚτζής. Πανηγύρισε επί εβδομάδες το (πιο μάγκικο) πρωτάθλημα, αυτομαστιγώθηκε για μέρες μετά την απώλεια του Σούπερ καπ από τον ΟΦΗ. Δεν είναι περίεργο, τίτλος είναι και τον ήθελαν όλοι και μάλιστα έντονα. Αλλά στην οικονομία της συνολικής χρονιάς, θα είναι ευχή για την ΑΕΚ να είναι αυτή και μόνο η αγωνιστική αποτυχία.
Δεδομένα ήταν μια αποτυχία. Όχι βέβαια επειδή υπήρχε κάποιος που πίστευε πως η ΑΕΚ θα έκανε περίπατο και θα νικούσε με τρία γκολ όπως έλεγαν ορισμένοι μυαλοπώληδες, αλλά γιατί ήταν αναμφίβολα το φαβορί της αναμέτρησης. Μολονότι ήταν το πρώτο ματς της σεζόν, έπαιζε με αντίπαλο μικρότερης δυναμικής, που πάντως έχει βρει αυτοπεποίθηση απέναντι στην ΑΕΚ. Κάπου βέβαια γυρνά και σε αλαζονεία σε κάποιους, αλλά δεν είναι της στιγμής να το ανοίξουμε. Το πανό της ντροπής και κάποιες δηλώσεις ασέβειας, φαντάζουν πλήρως αντίστροφες με την ιπποτική αναγνώριση της ΑΕΚ και του Ηλιόπουλου προς τον ΟΦΗ.
Αλλωστε, τώρα που έφυγε η πρώτη ένταση και είδα ξανά με ηρεμία το παιχνίδι, υπήρχαν και κάποια ακόμα χρήσιμα συμπεράσματα που χάθηκαν στην πρώτη ανάγνωση. Κύριο, πως ο Παπαπέτρου την «έφαγε» κανονικά την ΑΕΚ. Είδα και ξαναείδα την φάση και δεν μπορώ να δω, ύπο ποια λογική κρίνεται πως ο Σιέλης δεν επιχειρεί να συμμετάσχει στην φάση. Και εδώ δεν μιλάμε για μια κίτρινη ή ένα ανάποδο φάουλ, αλλά για ένα γκολ που πήγε να κρίνει το ματς. Ακόμα κι έτσι πάντως, η ΑΕΚ έβγαλε αντίδραση και με σωστές κινήσεις (λέγε με Ζίνι), ισοφάρισε και αν είχε παράταση, εκτιμώ πως θα κέρδιζε κιόλας. Αλλά μάλλον, ήθελαν να φύγουν για να δουν το ευρωπαϊκό σούπερ καπ, πίνοντας τσικουδιές.
Εμμονή με τους τίτλους
Οσα συνέβησαν, συνέβησαν, πάμε τώρα για τα επόμενα. Ετσι κι αλλιώς, είπαμε πως το Σούπερ καπ ήταν πρώτο χρονικά, αλλά τελευταίο ιεραρχικά. Τώρα, έρχονται τα ματς του… σεντονιού με την Λέφσκι Σόφιας και μια μεγάλη ευκαιρία επιστροφής της ΑΕΚ στην ελίτ της Ευρώπης και βέβαια η έναρξη του πρωταθλήματος, όπου η διατήρηση των σκήπτρων είναι το πιο σημαντικό στην σεζόν. Την δουλειά θα κληθούν να την κάνουν οι παρόντες και παρά την αμφισβήτηση που δέχθηκαν, θεωρώ πως είναι απόλυτα ικανοί να τα καταφέρουν.
Ο Νίκολιτς έχει δείξει πως σπάνια κάνει δύο μαζεμένα αρνητικά αποτελέσματα. Οσα έγιναν πέρυσι, όσα μας φανέρωσε η ΑΕΚ και την έκαναν πρωταθλήτρια, δεν έχουν φύγει. Αλίμονο αν σε αυτήν την ομάδα υπάρχει έστω και μισός, που θεωρεί πως έκανε την δουλειά επειδή πήρε το πρωτάθλημα πέρυσι. Στην ΑΕΚ πρέπει να γίνει εμμονή η κατάκτηση τίτλων, να κερδίζει μέσα στο γήπεδο και με τον δικό της τρόπο, όλα όσα της αναλογούν. Με δίψα, πάθος, ενθουσιασμό και έναν κόσμο που δίνει μοναδικές παραστάσεις όπου κι αν χρειάζεται να παίζει η ομάδα.
Η υποχρέωση της ΑΕΚ
Παράλληλα όμως, εξελίσσεται και η διαδικασία μετασχηματισμού του τελικού ρόστερ που εκεί κάπου στα τέλη Αυγούστου, αρχές Σεπτεμβρίου θα είναι εκείνο που θα αναλάβει την διεκδίκηση του νταμπλ και της καλής πορείας στην Ευρώπη. Οι τελευταίες ημέρες έφεραν εξελίξεις, με την παραχώρηση των Ελίασον και Πενράις ως δανεικών, με πολύ καλές πιθανότητες να ενεργοποιηθούν οι οψιόν αγοράς το επόμενο καλοκαίρι. Προς δανεισμό οδεύει και ο Σαχαμπό, αναζητείται η καλύτερη λύση με Πιερό και Φερνάντες.
Η ΑΕΚ έχει μια υποχρέωση απέναντι στον κόσμο της. Στο φινάλε αυτής της διαδικασίας, να έχει αφαιρέσει κάθε σκιά και ιδανικά να μην έχει κανένα ερωτηματικό για το πως θα πορευθεί στην συνέχεια της σεζόν. Θα πρέπει να υπάρχουν στα χέρια του προπονητή όλες εκείνες οι λύσεις, ώστε να είναι καλυμμένος σε κάθε ανάγκη και να μπορεί να καλύψει τις απαιτήσεις, που εκ των πραγμάτων θα είναι υψηλότερες. Αυτό σημαίνει, πως στο φινάλε της σεζόν θα μου προκαλέσει έκπληξη αν δεν έχουν προστεθεί ακόμα 4-5 ποδοσφαιριστές.
Αξονας και άκρα
Θα πρέπει να θεωρούμε δεδομένη, ίσως και να έρθει πολύ άμεσα, την απόκτηση ενός παίκτη ακόμα στον άξονα. Η κατάσταση θα ήταν πολύ πιο απλή αν είχε μείνει ο Πινέδα, αλλά μην γυρνάμε ξανά πίσω. Η ΑΕΚ έχει Κάιρινεν, Μάριν, Βιτάλις, Μάνταλο και από την στιγμή που ο Σαχαμπό χρειάζεται χρόνο για να φτάσει στα αγωνιστικά στάνταρ της Ενωσης, πρέπει να βρει έναν ακόμα ποδοσφαιριστή που θα δώσει τα χαρακτηριστικά που χρειάζεται η ομάδα. Ξέρουν καλά τι θέλουν, ο Ηλιόπουλος πληρώνει αδρά, η ΑΕΚ θα κάνει σημαντική κίνηση.
Για το αριστερό άκρο της άμυνας δεν υπάρχει μεγάλη κουβέντα. Ο Πενράις ανήκει στις μεταγραφές που δεν βγήκαν, δεν μπόρεσε να καλύψει τις προσδοκίες, είναι σημαντικό πως η ΑΕΚ δεν βγαίνει χαμένη από την διαδικασία. Το θέμα είναι να προστεθεί ένας παίκτης με ποιότητα και δυνατότητες να αναβαθμίσει την πλευρά και να συνθέσει εξαιρετικό δίδυμο με τον Πήλιο. Στον «πόλεμο» δεν πας με μία σφαίρα. Και το ίδιο σκεπτικό, θα πρέπει να κυριαρχήσει και για την δεξιά πλευρά, όπου υπάρχει μόνο ο Ρότα.
Εμπιστοσύνη
Μαθαίναμε όλο το προηγούμενο διάστημα πως ο Γκεοργκίεφ δουλευόταν για την πλευρά. Το δείγμα γραφής του φιλικού με την Καλλιθέα δεν υπήρξε πειστικό, αν και ο Νίκολιτς είπε πως καλύπτεται με εναλλακτικές επιλογές τον Βούλγαρο και τον Χριστακόπουλο. Σίγουρα πάντως, η ΑΕΚ πρέπει να ενισχυθεί στο κέντρο της άμυνας με έναν ποιοτικό στόπερ. Διότι, στα δικά μου μάτια φαντάζει τεράστια η απόσταση μεταξύ των Μουκουντί, Ρέλβας και των Γκεοργκίεφ, Αλεξίου, Βίντα που έρχονται από πίσω.
Πιθανόν να προκύψει αναγκαιότητα ενίσχυσης και στην επίθεση μετά την αποχώρηση του Ελίασον, αν και στην δική μου λογική προτεραιότητα θα πρέπει να έχει η άμυνα, όπου υπάρχουν ποσοτικά και ποιοτικά ελλείμματα. Αλλά δεν έχω καμία αμφιβολία, πως όσοι έχουν το μαχαίρι και το καρπούζι στην ΑΕΚ, είναι έτοιμοι να κάνουν όλες τις κινήσεις αναβάθμισης, που θα την καταστήσουν πανίσχυρη. Όχι για να παίρνει παίκτες απλά για να λέει πως έκανε μεταγραφές, αλλά για να ενισχυθεί ουσιαστικά και να είναι ξανά η καλύτερη.
