Στη συνέντευξη τύπου μετά τον αγώνα, αναφέρθηκε στην «εξαφάνιση» του backhand με το ένα χέρι, ενώ δήλωσε περήφανος για όσα πέτυχε αυτή την εβδομάδα στο US Open.
Σίγουρα, πάντως, αυτό που τον δυσκόλεψε κόντρα στον 23χρονο Αμερικανό ήταν το σερβίς: «Έχει πολλά φάλτσα και slices. Είναι δύσκολο να προβλέψεις τι θα κάνει. Αυτό ήταν κάτι που ήταν πολύ δύσκολο να αντιμετωπίσω σήμερα. Μπορεί ουσιαστικά να έρθει από οπουδήποτε, με οποιοδήποτε είδος φάλτσου. Είναι πολύ καλός στο σερβίς. Ξέρει να χρησιμοποιεί το αριστερό του χέρι πολύ έξυπνα. Ήταν δύσκολο να αντιμετωπίσω τα περισσότερα από τα σερβίς του. Έχω παίξει μαζί του και στο παρελθόν, σίγουρα έχει βελτιωθεί. Η δυναμική του αγώνα ήταν πολύ διαφορετική από την προηγούμενη φορά. Έπαιξε καλύτερα από εμένα, οπότε αξίζει τη νίκη».
Με αφορμή το γεγονός ότι δεν θα υπάρχει παίκτης με one-handed backhand στα ημιτελικά σλαμ για πρώτη φορά, ο Στέφανος παραδέχτηκε ότι είναι ένα χτύπημα που πεθαίνει. «Νομίζω ότι είναι γεγονός. Απλώς διαπιστώνω το προφανές. Αν συγκρίνεις την κατάσταση με τη δεκαετία του ’50 ή του ’60, βλέπεις μια τεράστια μείωση στη χρήση του backhand με το ένα χέρι. Απ’ όσο θυμάμαι, τη δεκαετία του ’50 περίπου το 97% ή 98% των παικτών έπαιζαν backhand με το ένα χέρι. Τώρα είναι κυριολεκτικά γύρω στο 2% ή 3%. Οπότε τα πράγματα έχουν αντιστραφεί εντελώς σε σχέση με το παρελθόν. Το τένις θα είναι πάντα τένις. Είτε υπάρχουν παίκτες με backhand με ένα χέρι, είτε με δύο, δεν έχει και τόση σημασία. Αν η τουρ κυριαρχείται από παίκτες με backhand με τα δύο χέρια, και πάλι δεν αλλάζει κάτι ουσιαστικά. Απλώς θεωρώ ότι είναι ένα τόσο παραδοσιακό και κλασικό χτύπημα, που θα ήταν πραγματικά κρίμα να χαθεί ένα τέτοιο χτύπημα από το τένις. Υπάρχει κάτι που μπορείς να κάνεις γι’ αυτό; Υποθέτω πως ναι. Είναι το τέλος του κόσμου αν κανείς δεν παίζει one-handed backhand; Όχι. Το τένις θα συνεχίσει κανονικά, όπως είναι».
«Δεν υπάρχει ποικιλία»
Είναι, βέβαια, κάτι που τον στενοχωρεί. «Νιώθω ότι παλιότερα το τένις είχε πολλές προσωπικότητες, πολλές διαφορετικές προσωπικότητες. Εξακολουθούμε να έχουμε προσωπικότητες και σήμερα, ακόμη και στους νεαρούς παίκτες. Διαφέρουν μεταξύ τους, έχουν το δικό τους στιλ, τον δικό τους τρόπο να χτυπούν την μπάλα. Νιώθω όμως ότι παλιότερα το τένις παιζόταν με πάρα πολλές διαφορετικές εκδοχές και στιλ παιχνιδιού, ενώ αυτή η ποικιλία έχει περιοριστεί πλέον σε ένα συγκεκριμένο στιλ, όπου λίγο-πολύ όλοι παίζουν με τον ίδιο τρόπο. Ξέρεις, τα γήπεδα έχουν γίνει πιο αργά. Όλοι βασίζονται πάνω-κάτω στο ίδιο παιχνίδι. Δεν βλέπεις πλέον πολλές διαφορετικές προσωπικότητες στο γήπεδο, με την έννοια ότι παλιότερα είχαμε τους παίκτες που έπαιζαν σερβίς-βολέ. Είχαμε παίκτες που έπαιζαν με έναν εντελώς διαφορετικό, συγκεκριμένο τρόπο, coutner-punchers, αμυντικούς παίκτες. Τώρα όλα έχουν περιοριστεί σε ένα στιλ παιχνιδιού. Νομίζω ότι αυτό είναι που κάνει το τένις τόσο ενδιαφέρον και αυτό ήταν που το έκανε τόσο ενδιαφέρον και παλιότερα: ότι είχες κάποιους που έπαιζαν με έναν συγκεκριμένο τρόπο και άλλους που έπαιζαν με έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο. Κάπως έτσι είναι και με το one-handed backhand. Πολύ παρόμοια περίπτωση».
«Ήταν όμορφο να βλέπω τον εαυτό μου να επιστρέφει»
Αναφέρθηκε, τέλος, στην εμπειρία του Arthur Ashe, μιλώντας παράλληλα και για τη συνολική του παρουσία στη Νέα Υόρκη. «Είναι ένα υπέροχο συναίσθημα. Ανεξάρτητα από τη σημερινή ήττα, είναι κάτι που μπορείς να κρατήσεις ως θετικό, ξέρεις. Δεν έχουν όλοι την ευκαιρία να παίξουν σε ένα τόσο μεγάλο γήπεδο. Ξέρεις, έχω νοοτροπία πρωταθλητή και, φυσικά, απαιτώ περισσότερα από τον εαυτό μου. Σήμερα, προφανώς, είναι μια στενάχωρη μέρα. Θα ήθελα να είχα ίσως οδηγήσει το παιχνίδι σε τέταρτο ή πέμπτο σετ, αντί να τελειώσει με αυτόν τον τρόπο. Είναι κάπως μια γλυκόπικρη αίσθηση, γιατί είχα κάποιες πολύ καλές νίκες τις τελευταίες μέρες, αλλά νιώθω ότι θα μπορούσε να είχε τελειώσει με έναν καλύτερο, πιο συναρπαστικό τρόπο. Ανεξάρτητα, όμως, από το αποτέλεσμα ή από οτιδήποτε συνέβη εκεί έξω, εξακολουθώ να νιώθω περήφανος και χαρούμενος για τον τρόπο με τον οποίο κατάφερα να βρω λύσεις απέναντι σε παίκτες κορυφαίου επιπέδου τις τελευταίες δύο μέρες, αλλά και για τον τρόπο με τον οποίο κατάφερα να αντέξω την πίεση στις κρίσιμες στιγμές και να αποδώσω στο μέγιστο σε αυτές τις συγκεκριμένες φάσεις του παιχνιδιού. Ήταν, λοιπόν, όμορφο να βλέπω τον εαυτό μου να επιστρέφει, να νιώθω ότι είμαι σε ένα σημείο που θυμάμαι από το παρελθόν. Και φυσικά, δεν υπάρχει καλύτερο συναίσθημα από το να παίζεις στο Ashe, όπως είπα. Όλοι θέλουν να βρίσκονται εκεί έξω. Κανείς δεν θέλει να παίζει στο Court 18, ξέρεις. Δεν ξέρω καν αν το 18 θεωρείται βασικό γήπεδο. Είναι;».
