MENU

Η δυσπιστία για το project Βοτανικός είναι λογική. Αλλά το παρελθόν θα έπρεπε να διδάσκει. Θυμάμαι σαν τώρα το 2015, το 2016, το 2017 να γράφουν όλοι αραχτοί στους καναπέδες τους κάθε φορά που έβλεπαν μια δικαστική εξέλιξη ή υπήρχε ένα Μέσο που τους έβγαζε στη σέντρα: «Ελα μωρέ, και τι θα γίνει; Είκοσι χρόνια μας σφάζουν στο γόνατο, τίποτα δεν θα αλλάξει». Και φυσικά άλλαξε. Άλλαξε όλο το ποδόσφαιρο. Κι επιτέλους αναπνεύσαμε, η χούντα έπεσε.

Ο δικτάτορας με τα πήλινα πόδια είναι πλέον άτιτλος από τη στιγμή που το σύστημα έπεσε. 0/5 και το κοντέρ γράφει, μέχρι να συνηθίσει το 50-50. Τα πήλινα πόδια έπεσαν, σαν το άγαλμα του Σαντάμ. Έγινε σε μια μέρα όμως ή χρειάστηκε ένας αγώνας διαρκείας; Πριν ξεκινήσει εκείνη η μάχη οι πιθανότητες επιτυχίας, ακόμα και στο μυαλό μας, ήταν σαν να κατεβαίνει ο Παναιτωλικός στο Καμπ Νου. Μια ομάδα απέναντι σε ένα αδηφάγο θηρίο. Ποια θα ήταν η λύση δηλαδή; Να μην κατέβει να αποφύγει την ήττα ή να παλέψει;

Ο αραχτός ο Έλληνας όμως εκεί. Δεν πιστεύει τίποτα πάλι για γήπεδο στον Βοτανικό. Όπως δεν πίστευε ο ξερόλας ότι θα επέλθει κάθαρση. «Μας τα ξανάπαν» λένε, σαν τους αγροίκους που διώχνουν τα παιδάκια στα χριστουγεννιάτικα κάλαντα.

Θέλει να μην μιλάμε, να κρατάμε λέει, χαμηλούς τόνους, να μην αναπαράγουμε τοποθετήσεις πολιτικών, και νομίζει ότι τέτοιο έργο θα γίνει χωρίς να πιέζουν όλοι από όλες τις κατευθύνσεις. Να τα βρει όλα έτοιμα. Να ξυπνήσει ένα πρωί και να δει δυο γηπεδάρες όρθιες να περιμένουν να τον υποδεχθούν. Χωρίς να το γράφουν τα media. Άλλο κι αυτό. Σαν να κοιτάζει δηλαδή μια ομάδα έναν παίκτη για μεταγραφή και να μας λένε μην το γράφετε μέχρι να τον δούμε να παίζει. Τότε μπορεί και να πληρώσουν ένα εισιτήριο (αν δεν βρει πρόσκληση από έναν γνωστό) να τον δουν.

Η ιστορία, πράγματι, έχει αποδείξει ότι πρέπει να κρατάμε μικρό καλάθι. Μόνο οι νεκροί όμως δεν έχουν ελπίδα, μόνο οι νεκροί δεν μπορούν να προσπαθήσουν. Φτάσαμε στο «Τώρα ή Ποτέ» σε ένα (επιτέλους) απόλυτα ρεαλιστικό και υλοποιήσιμο σχέδιο. Δικαίωμα του καθενός να πιστεύει ό,τι θέλει αλλά σταματήστε να πρήζετε όσους αισθάνονται ζωντανοί με τις κομματικές βλακείες και την ατελείωτη μοιρολατρεία σας.

Το κάθε κομματόσκυλο ακόμα και του ευρύτερου συναφιού μας, έβγαινε Δευτέρα βράδυ εδώ, κάτω από το κείμενο ή στα social media, κι έγραφε ότι ήταν προεκλογικό τρικ. Μετά που βγήκε κι ο Γιαννακόπουλος να το επιβεβαιώσει, κατάπιαν τη γλώσσα τους, αλλά το δηλητήριο παρέμεινε εκεί, αλλάζοντας απλά ατζέντα. «Όπως θα έκανε και το Athens Alive...». Δηλαδή η λύση ποια είναι; Να μην προσπαθεί κανένας για τίποτα. Να κάθονται όλοι σταυροπόδι περιμένοντας «να έρθει ένας επενδυτής που θα βάλει 100 εκατομμύρια και θα ξεκινήσει άμεσα το έργο» όπως γράφουν κάτι απίθανοι. Αλήθεια υπάρχει τέτοιος; Κι αν υπάρχει γιατί δεν εμφανίζεται; Ο Παναθηναϊκός δηλαδή είναι υποχρεωμένος να περιμένει μέχρι να εμφανιστεί ο ιδιοκτήτης της Παρί ΣΖ και να τον αγοράσει. Σοβαρή προοπτική δηλαδή...

Ο Γιαννακόπουλος με τα στραβά του, αλλά και με τα θετικά του συνεχίζει μια οικογενειακή παράδοση δεκαετιών, παραμένει εδώ και βάζει χρήματα. Προσπαθεί εν πάση περιπτώσει. Όχι πάντα αποτελεσματικά. Όχι πάντα με τον σωστό τρόπο. Αλλά υπάρχει, προσπαθεί, ρίχνει λεφτά, παίζει ρόλο και συνήθως, ακόμα κι αν υποχρεωθεί να φτάσει σε ακρότητες, δικαιώνεται. Οι άλλοι αγνοούνται. Έβαλε στόχο λοιπόν να αφήσει ένα έργο. Που προφανώς και δε μπορεί να το φτιάξει μόνος του. Υπάρχουν προαπαιτούμενα. Δύσκολα tasks. Χρειάζονται ρυθμίσεις, ατελείωτες διαβουλεύσεις, αλλά θέλει και όραμα. Γιατί όταν έρχεσαι τελευταίος από τους μεγάλους (Ολυμπιακός, ΑΕΚ, ΠΑΟΚ) πρέπει να κάνεις αυτό που δεν έχει κανείς. Κάτι μεγαλύτερο, κάτι πιο λαμπερό. Μια Πολιτεία στην Αθήνα.

Ο χώρος υπάρχει, ο νόμος υπάρχει, οι τράπεζες καίγονται, τα κόμματα κ...τρίβονται να πιστωθούν το έργο, το έργο έχει περάσει από το ΣτΕ. Υφίσταται εγγύηση του brand name Παναθηναϊκός, υπάρχει το οικονομικό μέγεθος Γιαννακόπουλος.

Είναι η πρώτη φορά που όλοι μοιάζουν να ενώνουν τις φωνές και κανείς να μην είναι, φανερ τουλάχιστον, απέναντι.

Άρα οι πιθανότητες είναι ρεαλιστικές. Πιο ρεαλιστικές από ποτέ. Αυτό δεν σημαίνει ότι το έργο θα γίνει, στην Ελλάδα είμαστε. Εχει όμως αρκετές πιθανότητες από τη στιγμή που μπροστάρης είναι κάποιος που εμπιστεύεται ο κόσμος και συμβαίνει κατ εξακολούθηση στα μέρη μας εκείνον που σέβεται και εμπιστεύεται ο κόσμος να τον φοβάται η όποια κυβέρνηση. Με ό,τι συνεπάγεται αυτό για όσους καταλαβαίνουν.

Η βασική εκκρεμότητα λοιπόν που θέτει ο πρόεδρος του ΑΟ, λέγεται γήπεδο μπάσκετ. Για αυτό και χρειάζονται επιπλέον κουβέντες, λίγος ακόμα χρόνος για να βρεθεί είτε το επιπλέον οικόπεδο (που υπάρχει) είτε ο νόμος για να ψηφιστεί στη Βουλή. Ενδεχόμενα μιλάμε για μήνες ώστε να βρεθεί ο τρόπος. Δυο, οκτώ, δεκαπέντε μήνες; Κανείς δεν ξέρει.

Υπάρχει όμως μια πρώτη συμφωνία με όλα τα μέρη. Ο «τεχνικός τρόπος» αναζητείται. Πώς θα συμπεριληφθεί το κλειστό του μπάσκετ; Θα γίνει με νέο Προεδρικό Διάταγμα; Θα υπάρξει κάποιο άλλο σχέδιο που πιθανόν να υπάρχει στα σκαριά; Ίσως σήμερα πιο εφικτή λύση μοιάζει εκείνη που προτείνει ο Μπακογιάννης για ένα όμορο οικόπεδο, που ανήκει στον Δήμο και μπορεί να παραχωρηθεί. Είναι ακόμα νωρίς ακόμα για να «κλειδώσει» το σημείο ή ο τρόπος, αναζητούνται οι συσχετισμοί σε πολιτικό και νομικό επίπεδο λόγω των εξελίξεων ώστε να μην κινδυνεύσει πουθενά το έργο.

Ο δρόμος είναι μακρύς και κακοτράχαλος όταν έχουμε να κάνουμε με τράπεζες και γραφειοκρατία. Το θέμα όμως άνοιξε.

Και στην ΑΕΚ που της έκλεψαν το γήπεδο σε ένα βράδυ κι έμεινε 20 χρόνια άστεγη, δεν πίστευαν ότι θα φτάσουν ποτέ στο σημείο που είναι σήμερα. Το πέτυχε γιατί είχε όραμα, κατεύθυνση, κεφάλαια κι έναν μπροστάρη που έπαιζε ρόλο στα πράγματα ώστε η ΑΕΚ να αντιμετωπίζεται με σοβαρότητα. Παρότι είχε έναν ολόκληρο Δήμο απέναντι της (ενώ ο Παναθηναϊκός φαίνεται πως θα τον έχει μαζί του), παρότι ξεκίνησε με άλλη κυβέρνηση και με άλλη θα τελειώσει το έργο, ο στόχος οδεύει προς την ολοκλήρωση του.

Δε νοείται λοιπόν για ένα έργο ζωής που αφορά έναν σύλλογο με απεριόριστη προσφορά στην κοινωνία να μην πιέζουμε προς αυτή την κατεύθυνση, να μην προσπαθεί ο καθένας που έχει έστω και μισό δημόσιο βήμα να προσδώσει στην υπόθεση αυτή και τη δημοσιότητα που πρέπει και αποτελεί το μοναδικό μέτρο πίεσης για την εκάστοτε πολιτική ηγεσία. Όποιος λοιπόν εκτιμά ότι η αποκάλυψη που κάναμε την Δευτέρα είχε... πολιτική σκοπιμότητα, μπορεί να διαπιστώσει από την ίδια την ιστορία των εξελίξεων των επόμενων ημερών αν είχε θετική ή αρνητική συνεισφορά. Και τι προσέφερε η δημοσιοποίηση μιας αδιαμφισβήτητης εν τέλει πληροφορίας. Οι πρώτες αντιδράσεις εξάλλου που σηκώνονται ήδη από Πειραιά δειχνουν έναν πρώτο κρύο ιδρώτα. Γήπεδο η ΑΕΚ, γήπεδο ο ΠΑΟΚ, τώρα και ο Παναθηναϊκός; Στο τέλος θα μας αναγκάσουν να παίζουμε με ίδιες συνθήκες όλοι, σαν να λένε.

Ο Παναθηναϊκός δεν έχει άλλον τρόπο για να ξεφύγει από την καταστροφική εσωστρέφεια που τον υπέβαλαν οι παράγοντες του και οι συνέπειες της δράσης της «Συμμορίας». Ξέμεινε με έναν ισχυρό παράγοντα που προφανώς και αδυνατεί να σηκώσει όλα τα βάρη ταυτόχρονα.

Ο Παύλος κι ο Θανάσης Γιαννακόπουλος με τα έξι ευρωπαϊκά και την αυτοκρατορία στα παρκέ έχτισαν κάτι απλησίαστο. Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος έχει την ευκαιρία να μπει στο ίδιο κάδρο, ακριβώς δίπλα τους, χωρίς να πάρει κανένα ευρωπαϊκό. Αρκεί να χτίσει κι εκείνος κάτι απλησίαστο. Ίσως αυτός να είναι ένας σοβαρός λόγος για να αισιοδοξεί κι ο πιο απαισιόδοξος φίλος του τριφυλλιού...

Χτίζοντας κάτι απλησίαστο: Ο λόγος για να αισιοδοξεί κι ο πιο απαισιόδοξος...
EVENTS