MENU

Οι θεωρητικές εξετάσεις για δίπλωμα οδήγησης είναι παντού ίδιες. Τα σήματα σε όλες τις χώρες είναι τα ίδια. Τα μηχανικά δεν διαφέρουν πουθενά. Γι’ αυτό και τα διπλώματα έχουν διεθνή υπόσταση. 

Οι δρόμοι όμως δεν είναι παντού οι ίδιοι. Οι γερμανικές autobahn που μοιάζουν με πίστα αεροδρομίου δεν έχουν καμία σχέση με τους κακοτράχαλους και γεμάτους λακκούβες ελληνικούς. 

Μία ώρα οδήγησης στο κέντρο της Αθήνας σε κάνει πιο έμπειρο και σκληραγωγημένο οδηγό από ότι 10 χρόνια στο τιμόνι σε οποιαδήποτε χώρα της κεντρικής Ευρώπης ή της Σκανδιναβίας.

Αν μάλιστα μένεις σε πυκνοκατοικημένη περιοχή, η εφευρετικότητα και η μαεστρία που αποκτάς από την καθημερινή περιπέτεια του πάρκινγκ σε κάνει έναν αληθινό άσο στο βολάν, κάτι που δεν διδάσκεται πουθενά.

Με την ίδια λογική, τα προπονητικά διπλώματα είναι παντού ίδια σε θεωρητικό επίπεδο. Το ποδόσφαιρο όμως που παίζεται στην Ελλάδα -με έναν μαγικό τρόπο- είναι διαφορετικό. Αν είσαι ομάδα πρωταθλητισμού, τότε στο 80% των παιχνιδιών θα συναντήσεις ένα ανελέητο μποτιλιάρισμα. Αν περιμένεις καρτερικά να αδειάσει ο δρόμος για να προχωρήσεις και να δείξεις ότι το αμάξι σου έχει περισσότερα γκάζια, το μόνο που θα καταφέρεις είναι να χάσεις τον χρόνο σου. Για να ξεμπλέξεις με όλα αυτά πρέπει να ξεχάσεις οτιδήποτε έμαθες σε θεωρητικό επίπεδο. 

Ο Αμπέλ Φερέιρα θα έπρεπε να ξέρει ότι το ελληνικό πρωτάθλημα δεν είναι σαν όλα τα άλλα. Οι χώροι είναι ελάχιστοι. Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Οι περισσότερες ομάδες δεν έχουν κανέναν ενδοιασμό να μην ακουμπήσουν την μπάλα, να μην περάσουν την σέντρα, αν στο τέλος τους εγγυηθείς ότι δεν πρόκειται να χάσουν. Αν παίξεις comme il faut, αν παίξεις χωρίς ρίσκα, αν παίξεις τακτοποιημένα, τότε το πιο πιθανό είναι να φλυαρήσεις, χάνοντας τον χρόνο σου.

Καμία μομφή για τον Μάσιμο Καρέρα. Με τόσες απουσίες, με τόσες απώλειες, αν έπαιζε διαφορετικά θα ήταν αυτοκτονικό. Ο Ιταλός σεβόμενος την καταγωγή του επέλεξε να τοποθετήσει την ομάδα του σταθερά πίσω από την μπάλα και να ψάξει την μία φάση. Την βρήκε και μετά… περίμενε. Με μία τελική σε όλο το ματς πήγε να «κλέψει» το τρίποντο και κανείς δεν μπορεί να του πει τίποτα. Δεν μπορούσε να κάνει τίποτα άλλο.

Ο Αμπέλ Φερέιρα όμως μπορούσε. Διότι είχε στον πάγκο όγκο και ποιότητα παικτών που του επέτρεπαν να παρέμβει και να επέμβει στο παιχνίδι. Για μία ομάδα που από το 25ο ως το 75ο λεπτό δεν δημιούργησε καμία φάση σε ροή αγώνα (παρά το 60% ποσοστό κατοχής) και φλυαρούσε με αμέτρητες γιόμες, οι τακτικές πινελιές του από τον πάγκο (όσο πετυχημένες κι αν αποδείχθηκαν) άργησαν να έρθουν. Το απέδειξαν, όταν ήρθαν.

Το ταμπούρωμα νικιέται με έναν τρόπο στην Ελλάδα. Με τρέλα. Με συνεχή πίεση. Με τακτική ανωμαλία. Τέτοιου είδους άμυνες σπάνε μόνο από την πολυκοσμία, όσο κι αν κάτι τέτοιο αντενδείκνυται σε κάθε μοντέρνο προπονητικό εγχειρίδιο. Όλοι οι καλοί, οι μπαλάτοι μέσα. 

Το μεγαλύτερο κέρδος για τον ΠΑΟΚ δεν ήταν ο βαθμός στο ΟΑΚΑ. Ήταν το γεγονός ότι αυτή η τακτική ανωμαλία στο τέλος λειτούργησε. Αυτό το 4-4-2 χωρίς καθαρό κόφτη στα χαφ (με Νινούα - Σβαμπ), με δύο φουλ επιθετικούς και δημιουργικούς εσωτερικούς πλάγιους (Μπίσεσβαρ, Μουργκ) και δυο φορ να γεμίζουν την περιοχή με κορμιά (Σβιντέρσκι - Τσόλακ), όσο αυτοκτονικό κι αν ακούγεται στην θεωρία (αλήθεια ποιος από αυτούς κόβει;) αποδείχθηκε πως μπορεί να αποτελέσει το αντίδοτο που τόσο ψάχνει ο Δικέφαλος φέτος απέναντι σε κλειστές άμυνες.

Το γήπεδο «φωνάζει» ότι δεν υπάρχει λόγος σε τέτοιου είδους παιχνίδια, ο ΠΑΟΚ να ξοδεύεται παίζοντας με τρεις πίσω, όσο τακτοποιημένος κι αν μοιάζει στο γήπεδο. Το 3-4-2-1 μοιάζει ο ιδανικός σχηματισμός για τον φετινό ευρωπαίο ΠΑΟΚ, αλλά αποδεικνύεται δυσλειτουργικό στο ιδιόμορφο ελληνικό πρωτάθλημα.

Ο Δικέφαλος μετράει ήδη τρεις πανομοιότυπες γκέλες σε πέντε αγωνιστικές, σκοράρει λίγο (6 γκολ), γεμίζει αναίτια πολύ και τρώει τον χρόνο του κορνάροντας μάταια σε μποτιλιαρισμένους δρόμους.

Στο ΟΑΚΑ, ο Αμπέλ Φερέιρα άργησε να καταλάβει πόσο ανώτερα ήταν τα όπλα που είχε στα χέρια του. Αυτό το γκολ του Μουργκ και η εικόνα του ΠΑΟΚ από την στιγμή που το σχήμα του στο γήπεδο έγινε εντελώς παράλογο, ίσως τον βοηθήσει να αντιληφθεί ότι οι ακραίες καταστάσεις απαιτούν ακραία μέτρα. Έστω κι αν είναι αντίθετα με οτιδήποτε έχει μάθει στο σχολείο.

Ακόμα κι αυτός όμως, προσπαθεί να στρώσει το νέο όχημα, με τα τόσα νέα εξαρτήματα που έχει βάλει πάνω του. Ο ΠΑΟΚ τελείωσε το ματς με Τσόλακ, Μουργκ, Σβαμπ, Νινούα, Ουαγκέ στο χορτάρι, η σωστή χημεία ακόμα αναζητείται...

 

Αμπέλ άργησες...
EVENTS