MENU

Αυτό είναι αποδεκτό. Αυτό που δεν μπορεί εύκολα να κατανοηθεί, και εξελίσσεται σε φετινή παθογένεια του Άρη, είναι η νοοτροπία αντιμετώπισης των λεγόμενων μικρομεσαίων αντιπάλων στο πρωτάθλημα, με όλο τον σεβασμό στην προσπάθεια που καταθέτουν άπαντες στο χορτάρι. Σύμπτωση επαναλαμβανόμενη, παύει να αποτελεί σύμπτωση.

Οι κιτρινόμαυροι δεν έχουν καταφέρει ακόμη να βρουν τον τρόπο να παρουσιάζονται το ίδιο ανταγωνιστικοί, το ίδιο… διψασμένοι και με το μαχαίρι στο στόμα, στα παιχνίδια όπως καλή ώρα με τον Παναιτωλικό στο Αγρίνιο, την ομάδα με τη χειρότερη (μέχρι χθες) επίθεση και εκ των τριών με τη χειρότερη άμυνα. Ο Άρης δεν έχει κερδίσει φέτος, εκτός έδρας, πλην Ξάνθης καμία ομάδα εκτός του Big 5.

Έχει χάσει από ΟΦΗ, Βόλο, Παναιτωλικό, έχει φέρει ισοπαλίες με ΑΕΛ, Πανιώνιο και Ατρόμητο και το πράγμα γίνεται πιο στενάχωρο αν προσμετρηθούν και οι εντός έδρας απώλειες με ΑΕΛ (ήττα), ΟΦΗ και Λαμία ισοπαλίες. Έχει απωλέσει δηλαδή ένα τσουβάλι βαθμούς. Τους μισούς μόνο να είχε, τώρα θα μπορούσε να επικεντρωθεί απρόσκοπτα στον μεγάλο φετινό στόχο που είναι το κύπελλο.

Αντ’ αυτού υποχρεώνεται να τρέχει με δυο καρπούζια στην ίδια μασχάλη, δίχως το παραμικρό περιθώριο να ξαποστάσει και με περιορισμένες επιλογές στο ρόστερ, έναντι των υπόλοιπων ομάδων. Ελαφρυντικό για τον χθεσινό αγώνα αποτελούν σίγουρα οι απουσίες βασικών παικτών και στις τρεις γραμμές, η κόπωση των βασικών ποδοσφαιριστών, το «κοντό» ρόστερ.

Δεν μπορεί όμως να είναι η βασική δικαιολογία για την μετριότητα του χθεσινού Άρη που με εξαίρεση ένα 12λεπτο στις αρχές του δεύτερου ημιχρόνου δεν μπήκε ποτέ στις απαιτήσεις του αγώνα. Δεν μπόρεσε να αλλάξει σχεδόν ποτέ τη ροή του παιχνιδιού, ούτε να βρει τρόπο να αλλάξει το πλάνο που είχε σχεδιαστεί και ήταν φανερό ότι δεν απέδιδε, ειδικά στο πρώτο ημίχρονο.

Κανείς, ούτε και ο πιο απαισιόδοξος, θα περίμενε να επηρεαστεί τόσο πολύ η ομάδα του Ενινγκ από την απουσία του Ματίγια που ακόμη και ταλαιπωρημένος όπως είναι από τα σερί παιχνίδια, μοιάζει σαν την μύγα μέσα στο γάλα. Είχαμε καιρό να δούμε τον Άρη να αδυνατεί να βάλει την μπάλα στις γραμμές και να επιδίδεται σε μεγάλες μπάλες από την άμυνα στους Ντούρμισαι και Λάρσον που εξουδετερώνονταν εύκολα.

Είχαμε καιρό να δούμε βασικά γρανάζια της μηχανής να… ρετάρουν και να κινδυνεύει ο Άρης να δεχθεί κι άλλα τέρματα μετά το 2-0. Με εξαίρεση τον Σόουζα, του οποίου το κίνητρο της επανεμφάνισης στην ενδεκάδα μετά από επτά μήνες ήταν φανερό, και την δίψα του Ντούρμισαι να κυνηγήσει κάθε- ακόμη και χαμένη- μπάλα, δυσκολεύεσαι να βρεις κάποιο άλλο κέρδος.

Ο Άρης πρέπει να αφήσει γρήγορα το χθεσινό ματς στο Αγρίνιο στο περιθώριο. Συνέβη, οφείλει να προχωρήσει, αλλά οφείλει ταυτόχρονα να αποκωδικοποιήσει τη χθεσινή «σφαλιάρα». Ο εκνευρισμός του Ενινγκ μετά τον αγώνα και η τοποθέτηση του άμεσου συνεργάτη του στο αγωνιστικό, του Άγγελου Χαριστέα, δείχνουν την πρόθεσή τους να το κάνουν.

Είναι η πρώτη εβδομάδα δίχως μεσοβδόμαδη υποχρέωση, βάλσαμο για το καταπονημένο ρόστερ, πριν από δυο διαβολοβδομάδες που ακολουθούν, με πέντε αγώνες για πρωτάθλημα και κύπελλο που δεν μπορεί να ξεχωρίσει το club αφού από τη μια θα παίξει την πρόκρισή του στους «4» και από την άλλη την εξασφάλιση της θέσης του στην εξάδα των πλέι-οφ.

ΥΓ Θέλεις να αγιάσεις και δεν μπορείς. Βγήκε το πρόγραμμα των προημιτελικών του κυπέλλου, πάλι Πέμπτη βράδυ ορίστηκε να παίξει ο Άρης με καπάκι ταξίδι και αγώνα Κυριακή στην Τρίπολη ενώ ο Ατρόμητος πριν τον πρώτο αγώνα παίζει εντός και μάλιστα Σάββατο και μετά πάλι μέσα δίχως δηλαδή μετακίνηση. Και να θες να μην είσαι καχύποπτος σε κάνουν!

ΥΓ 2. Ο Ντιγκινί σε τρία συνεχόμενα παιχνίδια μπαίνει ως αλλαγή και δείχνει πράγματα. Σαν να πλησιάζει η ώρα να επιστρέψει και στο βασικό σχήμα;

Ένα καλό μάθημα νοοτροπίας...
EVENTS