Ποτέ δεν ήταν θέμα αποτελέσματος. Ήταν ξεκάθαρα ζήτημα υπεροχής. Ζήτημα αποδείξεων απέναντι στον ίδιο τον καθρέφτη του Παναθηναϊκού. Για εκείνο το… στίγμα του Φαλήρου. Το μοναδικό ψεγάδι της μέχρι τώρα σεζόν, το οποίο μετέτρεψαν σε κανόνα. Για να μειώσουν την δουλειά, την προσπάθεια, την αξία αυτού του συνόλου.
Το επόμενο «ντέρμπι» ήταν με την ΑΕΚ. Κανονικά έπρεπε να βγάλει ανακοίνωση ο Παναθηναϊκός και να ζητήσει συγγνώμη στην Ένωση. Γιατί αυτή έτυχε να είναι στο δρόμο του, ως το «θύμα» που έψαχνε. Ποδοσφαιρικά αυτό που παρουσιάστηκε στο ΟΑΚΑ, δεν είναι συγκρίσιμο.
Δεν αγωνίστηκαν δύο ομάδες ίδιου επιπέδου. Χωρίς να το λέμε για να μειώσουμε την Ένωση. Κάθε άλλο. Το εντυπωσιακό για τον Παναθηναϊκό είναι πως είχε αυτή την εικόνα, σε ματς με την αντίπαλο που έχει το θρόνο στον οποίο ο ίδιος θέλει να καθίσει.
Το άγχος των δύσκολων αγώνων, ήταν μεγαλύτερο απ’ όσο χρειαζόταν τελικά. Ο Παναθηναϊκός έκανε ό,τι ήθελε την ΑΕΚ. Δεν απειλήθηκε σχεδόν σε κανένα σημείο του ματς, πέρα από κάποιες «σκοτωμένες» τελικές που δεν τις λες ευκαιρίες. Ο Αστέρας Τρίπολης στο προηγούμενο ματς του ΟΑΚΑ, έκανε 1-2 σημαντικές ευκαιρίες, σαφώς πολύ μεγαλύτερες απ’ αυτές της Ένωσης.
Το πλάνο του Νίστρουπ ανάγκασε τους φιλοξενούμενους να περιοριστούν στην ελπίδα των στατικών φάσεων. Με το 2-0 να είναι φτωχό και να οφείλεται σε σημαντικό βαθμό στον Κάνγκουα. Γιατί αποβλήθηκε στο σημείο που η ΑΕΚ είχε συμφιλιωθεί με τη μοίρα της. Με το ματς να έχει εικόνα όπως το περσινό 4-0 στη Νέα Φιλαδέλφεια. Με τη διαφορά πως τότε η Ένωση δεν ήταν τόσο καλύτερη απ’ τον Παναθηναϊκό. Κι όμως νίκησε με τέτοιο σκορ.
Ούτε με 10 παίκτες αγχώθηκε η ομάδα του Νίστρουπ. Ο οποίος… έδεσε κόμπο τον Νίκολιτς. Του πήρε την ταυτότητα, το διαβατήριο, ίσως και τίποτα τσίχλες που είχε στις τσέπες του. Χωρίς να θυσιάσει το ποδοσφαιρικό του πλάνο με τη σκοπιμότητα. Ακόμη κι όταν βρέθηκε με παίκτη λιγότερο. Οι ίδιες οι αλλαγές του το απέδειξαν αυτό.
Ο Παναθηναϊκός νίκησε τόσο εύκολα, λες και σφύριζαν οι παίκτες του το «στην Αθήνα μου» την ώρα που είχαν την μπάλα. Γιατί η ποιότητα και η προσωπικότητά τους είναι τέτοια. Απέναντι σε μια αντίπαλο που είναι στο Champions League μην το ξεχνάμε. Κι όμως, ποιοτικά, σε βάθος ρόστερ, σε προσωπικότητα, ο Παναθηναϊκός την έχει ξεπεράσει. Χωρίς να έχει τον καλύτερο παίκτη του πρωταθλήματος στη διάθεσή του, λόγω του σοβαρού τραυματισμού του.
Είχε όμως τον Αντίνο που… χανόταν στα στενά από τον Ρότα και τον Γκεοργκίεφ. Είχε τον Τετέι που βιαζόταν στην τοποθεσία ΟΑΚΑ, ανοίγοντας το σκορ πριν καταλάβουν όλοι πως άρχισε το ματς. Είχε και την παραπομπή στον ύμνο της φιλοξενούμενής του, καθώς… έσπασε τα δοκάρια.
Μπορούσε κι άλλα γκολ, μεγαλύτερη νίκη ο Παναθηναϊκός. Δεν έχει σημασία όμως. Η υπεροχή του ήταν ξεκάθαρη και φανερή σε όλους. Χωρίς κανένα ψεγάδι στο ματς. Χωρίς τίποτα που να σηκώνει συζήτηση και αμφισβήτηση.
Και να που η ομάδα που μπορεί να είναι στην κορυφή μόνο γιατί παίζει εύκολα ματς στην έδρα της, κερδίζει πέναλτι και οι αντίπαλοι έχουν παίκτες να αποβάλλονται (δίκαια όλα αυτά στο μεταξύ), ολοκλήρωσε τα δικά της ντέρμπι για τον πρώτο γύρο, στο +2 από Ολυμπιακό, +6 από ΠΑΟΚ και +7 από την ΑΕΚ που έχει ματς λιγότερο, οπότε το πιθανότερο είναι να πάει στο +4 η διαφορά. Με τη διαφορά πως οι άλλοι τρεις, έχουν από δύο ματς μεταξύ τους ο καθένας.
Υ.Γ. Καλό θα ήταν οι φίλαθλοι του Παναθηναϊκού να μάθουν από τον Βασίλη Δημητριάδη, ποια παράγκα έπαιξε ρόλο στην έκβαση του ματς. Πόσα πέναλτι έπρεπε να δοθούν στην ΑΕΚ κι αν χρειαζόταν να αποβληθούν άλλοι 3-4 παίκτες του Τριφυλλιού. Θερμή παράκληση: Συνεχίστε. Έχει τραβήξει τόσα αυτός ο λαός, που όποιος τον συσπειρώνει προσφέρει Παναθηναϊκό έργο άθελά του.
Υ.Γ.1: Η μία ομάδα Champions League με 40 χαρτιά έσοδα περίπου. Η άλλη στο πτωχό πλην τίμιο Conference League. Κι όμως ποιοτικά και σε βάθος λύσεων, η διαφορά μοιάζει χαοτική, ειδικά σε κάποιες θέσεις.
