Έχουμε συνηθίσει στην Ελλάδα να βασιζόμαστε σε… φωτοβολίδες. Επιτυχίες που συνήθως έρχονται με αυταπάρνηση, τύχη, ηρωισμό και παλικαριά. Τίποτα απ’ όλα αυτά όμως, δεν αποτελεί θεμέλιο για τη συνέχιση αυτής της επιτυχίας. Με μία λέξη: Οργάνωση από τη βάση της πυραμίδας του ποδοσφαίρου.
Μας στεναχώρησε όλους το γεγονός πως η Εθνική μας έλειπε από τα μεγάλα ραντεβού. Ειδικά απ’ το τελευταίο στο Παγκόσμιο Κύπελλο, όπου ήταν εκεί διάφορες χώρες που μας έμοιαζαν «ανέκδοτο» ποδοσφαιρικά.
Με τα δεδομένα που υπάρχουν πλέον, με τις ευκαιρίες που δίνονται και τις αυξήσεις των ομάδων, είναι δεδομένο πως η Εθνική μας θα επιστρέψει. Και θα μονιμοποιηθεί κιόλας. Σιγουριά η οποία πηγάζει απ’ το ίδιο το στάτους της. Αυτό για το οποίο έχει γίνει αρκετή δουλειά τα τελευταία χρόνια και αποδίδει καρπούς.
Η απουσία της «φωτοβολίδας», μας κάνει να μη θεωρούμε σημαντικά αυτά που συμβαίνουν. Ενώ στην πραγματικότητα η επιτυχία είναι ακριβώς αυτή. Τα θεμέλια που έχουν μπει για το σήμερα και το αύριο του ποδοσφαίρου μας σε εθνικό επίπεδο.
Δεν είναι τυχαίο πως σε αυτή την εποχή που βρισκόμαστε μακριά από τις μεγάλες διοργανώσεις, πετύχαμε δύο απ’ τις ιστορικότερες νίκες μας. Στην Αγγλία και πλέον στη Γερμανία. Δύο «ιερά τέρατα» του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου.
Η Εθνική έχει αποκτήσει προπονητικό κέντρο μην ξεχνάμε. Παράλληλα, έπαψε να είναι το… αποκούμπι της επικοινωνιακής «μάχης» ανάμεσα σε συλλόγους. Ενώνει και δεν επιτρέπει να την εκμεταλλευτούν. Κι αυτό οφείλεται στην ΕΠΟ, η οποία δεν «ανήκει» κάπου. Έτσι ώστε να μπορεί κάποιος να τη χρησιμοποιήσει και να εμπλέξει την Εθνική σε αυτή τη διαδικασία.
Κυρίως, όμως, είναι οι ίδιοι οι ποδοσφαιριστές. Το ταλέντο που έχει αυτή η γενιά, είναι απίστευτο. Παράλληλα, έχει και την αναγνώριση. Τις εμπειρίες. Όταν αυτά τα παιδιά παίζουν στα κορυφαία πρωταθλήματα, σε κορυφαία κλαμπ, συμμετέχουν σε τεράστιες διοργανώσεις, γιατί να αισθανθούν δέος πηγαίνοντας στην έδρα της Γερμανίας;
Πριν μια πενταετία, εκτός έδρας ματς με Σερβία και Γερμανία, θα σήμαιναν 1 βαθμό και χαρούμενοι να είμαστε. Τώρα έρχονται οι 6 δίκαια, αλλά σκεφτόμαστε αν εκμεταλλευτήκαμε το ταλέντο του ρόστερ όσο θα έπρεπε ή όχι.
Το ποδοσφαιρικό μας στάτους, κάνει άλματα. Η Ευρώπη μας βλέπει διαφορετικά. Ο Έλληνας ποδοσφαιριστής ανεβαίνει σκαλοπάτια στην εκτίμηση όλων. Έπαψε να είναι εκείνος που έχει πάθος, παίζει με ηρωισμό και σωστή τακτική συμπεριφορά. Πλέον το ταλέντο, η ποιότητα, μπαίνουν πρώτα στη λίστα κι ακολουθούν τα υπόλοιπα.
Δεν είναι μόνο δικές μας διαπιστώσεις. Ο ίδιος ο Σβάινσταϊγκερ, μίλησε για την έλλειψη ταλέντου στην Γερμανία. Και έφερε ως παράδειγμα την Ελλάδα, γιατί εκείνη έχει έναν Τζόλη, έναν Παυλίδη, έναν Καρέτσα. Εννοώντας πως η Γερμανία, δεν έχει τέτοιου επιπέδου παίκτες. Αν το καλοσκεφτούμε, είναι το λιγότερο συγκλονιστική μια τέτοια διαπίστωση από έναν εκ των κορυφαίων χαφ στη σύγχρονη ιστορία της Γερμανίας.
Το ταλέντο υπάρχει και στην Κ21. Κι εκεί τη Γερμανία την κοιτάξαμε στα μάτια, όπως επισήμανε ο ίδιος ο Γιούργκεν Κλοπ παραμονή του αγώνα στο Άουγκσμπουργκ.
Η Ελλάδα έχει αλλάξει… πίστα ποδοσφαιρικά. Το μόνο που χρειάζεται, είναι να επιβραβευτεί η προσπάθειά της, το ταλέντο της, με την αρχή της παρουσίας σε μεγάλα ραντεβού. Εμείς αγωνιούμε γι’ αυτό. Στην Ευρώπη όπου το στάτους μας είναι πλέον σημαντικό, όχι μόνο το θεωρούν σίγουρο, αλλά μας συζητούν ως πιθανά αουτσάιντερ για κάτι πραγματικά σπουδαίο τα επόμενα χρόνια.
