έχρι τις 20:59 της Πέμπτης, η Πάκσι ήθελε προσοχή. Ήταν ευρωπαϊκό ματς μέσα στο καλοκαίρι, που πάντα κρύβει κινδύνους. Από τις 23:00 της ίδιας μέρας, άρχισαν τα δεν έγινε και κάτι, σιγά την αντίπαλο. Μα το θέμα ποτέ δεν ήταν η αντίπαλος. Πάντα ήταν ο Παναθηναϊκός. Στις λίγες καλές και στις πολλές «στραβές» των τελευταίων ετών.
Το Τριφύλλι νίκησε 2-1 κι αυτό είναι ξεκάθαρη αδικία προς τον εαυτό του. Μπορούσε να βάλει 4-5 γκολ. Για την ψυχολογία του και τίποτα παραπάνω. Επειδή και με την υπάρχουσα νίκη, πραγματικά θα πρέπει να αποφασίσει πως δεν θα «κατέβει» στη ρεβάνς για να απειληθεί ουσιαστικά.
Το πρώτο επίσημο παιχνίδι της σεζόν, άρχισε με ελπίδα. Κυρίως λόγω της «φρέσκιας» ποδοσφαιρικής ιδέας που παρουσιάζουν οι Πράσινοι. Την οποία δεν βλέπουμε στη χώρα μας από πολλές ομάδες. Η κυριαρχία πάντα είναι δύσκολη. Γι’ αυτό λέμε διαρκώς πως χρειάζεται χρόνο. Ο οποίος κερδίζεται μόνο μέσω των αποτελεσμάτων. Φέραμε τα ρολόγια λίγο πίσω στην Ουγγαρία. Κέρδος είναι κι αυτό και μάλιστα μεγάλο.
Είναι οι στιγμές και οι λεπτομέρειες που φέρνουν αυτή την «φρεσκάδα» στην ποδοσφαιρική πρόταση του Παναθηναϊκού. Θα σας πούμε τι ξεχωρίσαμε εμείς. Λεπτομέρεια ίσως, σημαντική όμως. Από τη στιγμή που μείωσε η Πάκσι, το μυαλό όλων πήγε σε πιθανή πίεση των Ούγγρων για την ισοφάριση. Με τους Πράσινους να αφήνουν μέτρα στο γήπεδο.
Από το 71’ μέχρι το 90+4’ όμως (τότε που είχε τα δύο στατικά η γηπεδούχος ομάδα) ο Παναθηναϊκός κράτησε μπάλα. Κυκλοφόρησε. Απείλησε και κυνήγησε τις στιγμές του. Δεν επαναπαύτηκε στο σκορ, δεν έδωσε χώρο, δεν κοίταξε να ισχυροποιήσει την άμυνά του.
Ακόμη και οι αλλαγές του Νίστρουπ, δεν ήταν με σκοπό ανασταλτική σιγουριά. Ενέργεια έψαχνε να δώσει, άλλαξε τους εξτρέμ, έβαλε τον Κοντούρη. Έτσι κράτησε το ματς στον έλεγχό του.
Σας μοιάζει ασήμαντο ίσως, όμως με όσα έχουμε δει στον Παναθηναϊκό τα τελευταία χρόνια, αυτές οι κινήσεις που λένε «είμαι ανώτερος» και προσεγγίζουν το ματς για ενίσχυση των δυνάμεων του Τριφυλλιού και όχι στην προσαρμογή μιας πιθανής δραστηριότητας του αντιμπάλου, φέρνουν μια φρέσκια αύρα. Θετική.
Όπως το ίδιο συμβαίνει και με τα πρόσωπα. Ποιοι ξεχώρισαν κυρίως στο ματς; Τα νέα πρόσωπα. Ο Καμαρά εξαιρετικός. Ο Ντε Φράι… αρχοντικός. Ακόμη κι ο Αντίνο, πέραν της προσαρμογής που χρειάστηκε, ως κάτι νέο αντιμετωπίζεται λόγω της θέσης που χρησιμοποιείται πλέον και της ποδοσφαιρικής φιλοσοφίας που καλείται να εξυπηρετήσει. Συγκριτικά με τους πρώτους του μήνες στην ομάδα.
Ήταν μια καλή νίκη για τον Παναθηναϊκό. Τόσο ως αποτέλεσμα, αλλά συνδυάστηκε με στοιχεία εμφάνισης που άρεσαν. Θα ήταν τρελό να περιμένει κανείς 90 λεπτά κυριαρχίας και ίδιου επιπέδου ποδοσφαίρου, στο πρώτο επίσημο. Όμως να πούμε την αλήθεια, χρονικά το Τριφύλλι απέδωσε πάνω απ’ το βαθμό που θεωρούσαμε πως θα είναι καλός για αυτό το ματς.
Πόντος για τον Νίστρουπ. Πόντος για τους παίκτες που ήρθαν. Είτε μιλάμε για την εμπειρία και την κλάση του Ντε Φράι, είτε για τον ενθουσιασμό και τις ικανότητες των νεότερων όπως ο Καμαρά.
Αν θες να βρεις αρνητικά, πάντα θα βρεις. Και στην Ουγγαρία, θα περίμενε κανείς καλύτερη αμυντική αντίδραση απέναντι στον 40χρονο που έβαλε το γκολ. Σε εκείνη τη φάση. Θα περίμενε κανείς τέσσερις με έναν, να μη γίνει φάουλ στο ένα μέτρο από την περιοχή τη στιγμή που συμπληρώνονταν και τα λεπτά των καθυστερήσεων.
Περιθώρια για βελτίωση προφανώς και υπάρχουν. Το σπουδαίο είναι πως υπάρχει περιθώριο για ελπίδα, συσπείρωση και όχι απλά επειδή το λέει ή το ζητάει κάποιος, ή επειδή είναι Παναθηναϊκός κι αφού τον αγαπάτε πρέπει να τον στηρίξετε. Η ποδοσφαιρική πρόταση που δουλεύεται, εκεί να εστιάσετε.
Υ.Γ. Ο Κάνγκουα αν καταλήξει στον Παναθηναϊκό, θα είναι ένας παίκτης που ήρθε και θέλαμε καλύτερο. Αν πάει στην ΑΕΚ, θα είναι η «ψαγμένη» κίνηση ανθρώπων που έχουν γνώσεις και δεδομένα θα φέρει αποτέλεσμα. Η μεταγραφική ζωή μας…
Υ.Γ.1: Ακόμη είμαστε τέλη Ιουλίου. Η μεταγραφική περίοδος έχει δρόμο. Μας φαίνεται «τρελό» να αφήσει ο Παναθηναϊκός όλο τον Αύγουστο χωρίς να κάνει κάτι…
