Αυτό που έκανε ο Παναθηναϊκός κόντρα στην Μπέτις, με τα δεδομένα που είχε να αντιμετωπίσει, τις απουσίες, τις συνθήκες που του προέκυψαν στη διάρκεια του αγώνα, είναι λίγες οι ομάδες που μπορούν να το κάνουν. Εκτός αν μιλάμε για πεντάδα κορυφαίων πρωταθλημάτων της Ευρώπης. Το έκανε το Τριφύλλι στην περίοδο που προσπαθεί να βρει ξανά τον εαυτό του. Μετά την… καμένη γη που έμεινε για να «καλλιεργηθεί» η επόμενη μέρα.
Νίκη-μεγαλείο. Εμφάνιση και χαρακτήρας, χρυσάφι πραγματικό. Ένα σύνολο που δημιουργείται από προπονητή με τεράστια προσωπικότητα. Μην κρυβόμαστε πίσω απ’ το δάχτυλό μας, πόσοι είναι αυτοί που θα μπορούσαν με τις δεδομένες συνθήκες και φτάνοντας στο σημείο του… χάνει απολύεται, να φέρουν τους Πράσινους σε αυτό το σημείο. Της πίστης και της μαχητικότητας. Της τακτικής συνέπειας και της εμπιστοσύνης.
Έτσι έκανε αυτή η ομάδα την Ρόμα να πάρει ισοπαλία στα τελευταία λεπτά. Έτσι νικά την Μπέτις σε αγώνα αποδείξεων για τους Ισπανούς και με παίκτη λιγότερο για 30 λεπτά περίπου. Το πιστώνεται ο Μπενίτεθ. Ο… μαέστρος των ευρωπαϊκών αναμετρήσεων. Ο άνθρωπος που έχει ορίσει τακτικά την εποχή μας, σε πολλά επίπεδα.
Η προσωπικότητα του Ισπανού δεν αρκούσε φυσικά. Χρειαζόταν η εφαρμογή του όποιου πλάνου. Η εμπιστοσύνη του συνόλου. Των παιδιών αυτών που είτε ήρθαν χωρίς τεράστιες εμπειρίες, είτε γνώρισαν υπέρμετρη αμφισβήτηση ως μέλη ενός γκρουπ που αποτύγχανε. Με την ευθύνη να μη βαραίνει – κυρίως – αυτούς.
Παίκτες που μετατρέπονται σε ωραία Παναθηναϊκή παρέα και το βλέπεις στις αντιδράσεις τους. Στα χαμόγελά τους. Όσα χρήματα κι αν παίρνουν, όποιο βιογραφικό ή όποια προοπτική κι αν έχουν, αν δεν το διασκεδάζουν δεν πρόκειται να πετύχουν. Κοιτάς τον Ταμπόρδα και ανοίγει η καρδιά σου. Κοιτάς τον Τετέι να χαμογελά και βλέπεις τη θετική διάθεση, αυτή την αύρα που είχε ανάγκη ο Παναθηναϊκός. Για να βγει απ’ το… σύννεφο της αμφισβήτησης και της εύλογης δυσπιστίας.
Ο κόσμος άξιζε να χαρεί αυτή την ομάδα που… χαίρεται όλη η Ελλάδα. Πρωτίστως όμως, άξιζαν οι ίδιοι να επιβραβευτούν με ένα τόσο σημαντικό αποτέλεσμα. Το οποίο δεν προεξοφλεί καμία πρόκριση, ούτε καν μετατρέπει το Τριφύλλι σε φαβορί ενόψει της ρεβάνς. Απλά είναι σπουδαίο να κοιτάς το σύνολο που δεν μπορούσε να απειλήσει τον Ατρόμητο, να μετατρέπεται σε ομάδα αντάξια της φανέλας. Του εμβλήματος. Ειδικά εκτός των συνόρων.
Αυτή την επιστροφή στο παρελθόν έχει ανάγκη το Τριφύλλι. Την αισθάνεται ο κόσμος καλύτερα απ’ τον καθένα, του υπενθυμίζει το μεγαλείο που αγάπησε και υποστηρίζει. Για το τώρα, αλλά και το αύριο. Επειδή δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να ξεχνάμε πως μαζί με τον άμεσο στόχο και την υπέρβαση που κυνηγά ο Παναθηναϊκός, η μεγάλη εικόνα παραμένει το «χτίσιμο».
Ακούγεται… κουφό, έπρεπε όμως να φτάσουν οι Πράσινοι στο σημείο που θα δουν πως ο Μπενίτεθ είναι ο κατάλληλος. Στην επαναλαμβανόμενη πράξη. Εκεί όπου φαίνεται χωρίς θόλωση και αλλοίωση της εικόνας, η δυνατότητα που υπάρχει στο ρόστερ. Με τα όποια δεδομένα ενίσχυσης μπορεί να περιμένει κανείς για το καλοκαίρι. Υπάρχει όμως ένα έμψυχο δυναμικό ποιότητας και δυνατοτήτων.
Τεράστιο μπράβο σε όλους για το… ξύπνημα του ηφαιστείου. Για τη βραδιά αισιοδοξίας στο ΟΑΚΑ, σε χορτάρι και εξέδρα. Κρίμα που δεν μπορούσαν να είναι 60.000. Κρίμα που δεν ήταν περισσότερες λύσεις στη διάθεση του προπονητή. Ίσως τότε να μιλούσαμε με διαφορετικά δεδομένα για αυτή τη νίκη. Ή απλά, ίσως να ήταν καλύτερα έτσι: Για να «ατσαλώσει» το γκρουπ ακόμη περισσότερο.
Η ρεβάνς, υπερβολικά δύσκολη. Με τον Παναιτωλικό ας παίξουν όσοι δεν έχουν δικαίωμα κόντρα στην Μπέτις. Στη Σεβίλλη θα είναι διαφορετικά, το φαβορί παραμένουν οι Ισπανοί. Για ένα είμαστε σίγουροι: Ο Παναθηναϊκός έχει ξανά ταυτότητα. Οπότε, όπως είπε και ο Μπενίτεθ πριν την κλήρωση, όποιος και να παίξει εναντίον τον Πράσινων, πρέπει να ξέρει πως θα του είναι υπερβολικά δύσκολο να τους… λυγίσει.
Υ.Γ. Η επιστροφή του Ματίας Λεσόρ στην μπασκετική ομάδα, είναι ανατριχιαστική. Είναι τίτλος. Θρίαμβος. Για όποιον ανήκει με οποιοδήποτε τρόπο στην Παναθηναϊκή οικογένεια.
Υ.Γ.1: Κρίμα που δεν είμαστε ακόμη παιδιά, να γεμίσουμε το δωμάτιο με την αφίσα ανταλλαγής φανέλας Ναν-Τετέι.
Υ.Γ.2: Η κορυφαία απόδειξη του τι είδους ομάδα φτιάχνει ο Παναθηναϊκός του Μπενίτεθ, είναι η διατήρηση των αρχών ανεξάρτητα απ’ το ποιος παίζει.
Υ.Γ.3: Ακόμη δεν έχουμε δει Γιάγκουσιτς, ο Ντέσερς λείπει τόσο καιρό, ο Τσιριβέγια μόλις επέστρεψε. Δεν αναφερόμαστε στους υπόλοιπους, μόνο στα χαρακτηριστικότερα παραδείγματα ατυχίας.
Υ.Γ.4: Ένα στοιχείο που ελάχιστα αναφέρεται, σε διάστημα συνεχόμενων αγώνων τεράστιας πίεσης, δυσκολίας και απαίτησης, είναι η δουλειά που έχει γίνει στη φυσική κατάσταση, τις δυνάμεις, τις αντοχές.
