Με "αν" δεν βγαίνει άκρη στον πρωταθλητισμό όμως δεν γίνεται να μην χρησιμοποιήσουμε τον υποθετικό σύνδεσμο στην περίπτωση της κορυφής του ελληνικού πρωταθλήματος. "Αν", λοιπόν, ο ΠΑΟΚ νικήσει εκτός έδρας την Τετάρτη την Κηφισιά, τότε επιστρέφει στην κορυφή, μαζί με Ολυμπιακό και ΑΕΚ, και μάλιστα υπερτερεί στην έως τώρα μεταξύ τους ισοβαθμία. Δε λέω ότι είναι εύκολο να νικήσει, σίγουρα όμως είναι εφικτό για την ομάδα του Λουτσέσκου που υποδέχτηκε σήμερα την πιο κομβική της προσωπικότητα, τον Γιάννη Κωνσταντέλια, η αύρα του οποίου επηρέασε θετικά τον ΠΑΟΚ στο ματς με τον Αστέρα. Κι εντάξει, μπορεί η ομάδα της Τρίπολης να έχει φέτος τα κακά της τα χάλια, όμως η κόπωση -σωματική και πνευματική- που έχει τραβήξει εσχάτως ο ΠΑΟΚ σε συνδυασμό με το πλήθος των απουσιών καθιστά το τρίποντο πολύτιμο. Η διοργάνωση μπήκε στην εποχή που κάθε βαθμός αξίζει χρυσάφι και κάθε νίκη είναι θησαυρός.
Αυτό ακριβώς ισχύει και για τον Ολυμπιακό. Την Τρίτη προφανώς ουδείς θα θυμάται ότι στο φινάλε οι ερυθρόλευκοι ζορίστηκαν κόντρα στον Πανσερραϊκό. Θα γινόταν χαμός αν είχαν γκελάρει τώρα όμως το μυαλό είναι στο ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ. Και αυτό που πρωτίστως μετράει είναι ότι "γύρισε" ο Ελ Κααμπί. Ο άνθρωπος που "τρέφεται" από το γκολ σκόραρε δύο. Τρίποντο στο σακούλι και η κριτική έπεται. Βεβαίως αν την Κυριακή δε νικήσει στο ντέρμπι οι οπαδοί του θα γκρινιάζουν εις το τετράγωνο, όμως έως τότε υπάρχουν μπόλικες μέρες και θα τρέξουν με μεγαλύτερη ηρεμία λόγω του "διπλού".
Ολόκληρη την περασμένη εβδομάδα στην ΑΕΚ η συζήτηση που κυριαρχούσε ήταν για το ρεκόρ προσέλευσης του κοινού στο Πανθεσσαλικό. Πραγματικά ήταν εντυπωσιακή η εικόνα περισσότερων από 20.000 οπαδών της στις εξέδρες. Δεν ήταν όμως ανάλογη η εικόνα της ομάδας στο χορτάρι. Τα ατομικά λάθη στην άμυνα την υποχρέωσαν να κυνηγάει διαρκώς τον Βόλο. Κατάφερε να "σώσει" την παρτίδα με τη γκολάρα του Ρέλβας στο 98' όμως το νόμισμα έχει δύο όψεις. Η θετική ότι τουλάχιστον δεν έχασε. Ένας βαθμός καλύτερος από τον... κανένα. Η αρνητική είναι πως οι υπολογισμοί της ήταν για νίκη σε ατμόσφαιρα πάρτι και τελικά άφησε στη Μαγνησία δύο πόντους. Αναμενόμενα γίνεται μεγάλη κουβέντα για τη διαιτησία των Τσιμεντερίδη και Παπαδόπουλου (var) και ως συνήθως ο καθένας θα δει τις φάσεις όπως θέλει. Συνολικά πάντως, η ΑΕΚ δεν πήρε από το δίδυμο το παραμικρό στις "αμφισβητούμενες" ή αν προτιμάτε στις "γκρίζες ζώνες". Ούτε τον πυρετό της, που λένε. Μέχρι και ο Νίκολιτς αποβλήθηκε στο ημίχρονο...
Τέλος στη Λεωφόρο επιβεβαιώθηκε ότι ο Παναθηναϊκός "επέστρεψε". Με τον ρεαλισμό - κυνισμό που τον διακρίνει εσχάτως (πρόκριση με Πλζεν, διπλό στο Παγκρήτιο), μπόρεσε να ξεπεράσει την κόπωση από τη μάχη της Τσεχίας και πήρε τρίποντο 4άδας. Αν (να'το πάλι!) νικήσει τον ΟΦΗ την Τετάρτη οικοδομεί σοβαρό προβάδισμα έναντι του Λεβαδειακού. Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι αρχίζει και παντρεύεται αποτελέσματα. Δεν εντυπωσιάζει αλλά κερδίζει. Πριν λίγο καιρό δεν εντυπωσίαζε (ενίοτε ήταν τραγικός) και γκέλαρε. Έχει διαφορά, δε νομίζετε; Του προσφέρει ηρεμία. Το θωρηκτό Τεττέη συνέχισε το... βιολί του με τα δίχτυα, το ίδιο και ο Ταμπόρδα. Ο Άρης στην πρώτη του Γρηγορίου ήταν σαφώς καλύτερος δημιουργικά, αλλά ευάλωτος πίσω. Και σε αυτό το παιχνίδι "χαμός" για τη διαιτησία: στη φάση Λαφόν - Αλφαρέλα τα ριπλέι "δείχνουν" ότι ήταν πέναλτι, στις άλλες δύο Γκαρέ και Τεττέη μάλλον σωστά δεν χρεώθηκαν παράβαση. Είπαμε, όμως: στην Ελλάδα πλέον δεν έχει σημασία "τι είναι" ή αν εμπίπτει σε "γκρίζα ζώνη" αλλά πως (θέλει να) το βλέπει ο καθένας. Οπότε, περί ορέξεως...
