Πριν λίγες μέρες συζητούσαμε όλοι για το respect στον κόσμο που πήγε κατά χιλιάδες στη Βουδαπέστη. Να δει ένα ματς μιας ομάδας που είχε «φάει» τέσσερα από την ΑΕΚ και σχεδόν είχε περάσει ήδη στο Europa League. Κουραφέξαλα. Κανένας σεβασμός δεν φάνηκε απ’ την ομάδα προς τον κόσμο στο αμέσως επόμενο παιχνίδι. Γιατί η αντιμετώπιση του αγώνα με τον Ατρόμητο, αποτελεί ασέβεια ανάλογη της ήττας από την ΑΕΚ.
Μια ενδεκάδα πειραματική, στηριζόμενη σε παίκτες που εδώ και τόσο καιρό λέμε πως δεν έχουν την ποιότητα και τα χαρακτηριστικά για να αλλάξουν τα δεδομένα στον Παναθηναϊκό. Ο Ατρόμητος έμοιαζε να κάνει πλάκα, δεν έγινε ούτε φάση και ο Τετέι ήταν το μόνο νέο πρόσωπο σε μια ομάδα που υποτίθεται θα κάνει ριζικές αλλαγές και προσθήκες τεράστιας ποιότητας που θα διαφοροποιήσουν τα πάντα.
Μόνο ο Τετέι νέο πρόσωπο. Στις 25 Ιανουαρίου. Δεν πετάχτηκε ένα ημίχρονο, είναι λάθος να το αναλύουμε έτσι. Ευτυχώς πέρασε το πρώτο ημίχρονο χωρίς να χάνει το Τριφύλλι. Κάτι ο Λαφόν που έπιασε το πέναλτι, κάτι η αστοχία των γηπεδούχων. Απ’ την άλλη σε όλο αυτό το διάστημα, μία κεφαλιά του Ίνγκασον και τίποτα άλλο. Κανονική θλίψη.
Δεύτερο ημίχρονο με ορθολογική αντιμετώπιση τακτικά και σε πρόσωπα. Αυτόματα άλλαξε η ομάδα. Δεν έφτανε όμως, γιατί ο αντίπαλος είχε… μυριστεί αίμα, γιατί έτσι κι αλλιώς ενώ οι άλλοι σε 5 φάσεις βάζουν 4 γκολ, ο Παναθηναϊκός χρειάζεται 15 τελικές μπας και σκοράρει.
Εκεί φάνηκε και η σημασία αλλά και η διαφορά σε ατομικό επίπεδο. Μπήκε ο Τσιριβέγια, μπήκε ο Σάντσες, ξαφνικά το κέντρο άλλαξε. Κατά τα άλλα δεν χρειάζεται τεράστιες «ενέσεις» ποιότητας ο Παναθηναϊκός. Μπορεί να περιμένει μέχρι τις 6 Φεβρουαρίου. Για να έχει «κλειδώσει» η απώλεια της τέταρτης θέσης, η οποία έτσι κι αλλιώς έχει γίνει δύσκολη.
Τραυματίστηκε κι ο Τσιριβέγια μέσα σε όλα, είναι σαν η μοίρα να τιμωρεί την ασέβεια του Παναθηναϊκού. Ο Μπενίτεθ τα έκανε… θάλασσα στο πρώτο ημίχρονο. Γιατί έδειξε mode προετοιμασίας, τη στιγμή που παιζόταν ένα ματς με τεράστιο πρέπει νίκης. Κάνοντας τέτοιου είδους rotation για να κυνηγηθεί προφανώς ένα αποτέλεσμα με τη Ρόμα.
Γενικά καλό θα ήταν να περαστεί σε όλους, πως ο Παναθηναϊκός έχει αποτύχει στη σεζόν. Όμως αυτή εξελίσσεται και το μέγεθος της αποτυχίας δεν έχει καθοριστεί. Ο στόχος λοιπόν, είναι να μπει… φρένο στον εξευτελισμό. Όταν ξεκινάς με τεσσάρα από ΑΕΚ και δεν νικάς τον Ατρόμητο, τότε απλά πρέπει να κοιτάς πίσω σου. Οπότε δεν είναι κακό το ότι ισοφάρισε ο Λεβαδειακός, γιατί έτσι κι αλλιώς δεν τον φτάνει ο Παναθηναϊκός με τέτοιο χάλι. Διατηρήθηκε τουλάχιστον η διαφορά από τον Άρη.
Προφανώς και υπερβάλουμε, αν και με τη συγκεκριμένη κατάσταση άκρη δεν βγάζεις. 25 Ιανουαρίου και η ομάδα έχει αυτή την εικόνα, μεταγραφικά συζητάμε για άλλες 2,3,4,5 μεταγραφές. Χωρίς να είναι ξεκάθαρο που θα έρθουν παίκτες, αν θα έρθουν. Και κυρίως τι επιπέδου θα είναι.
Στη φάση που είναι ο Παναθηναϊκός, πρέπει να βρει πατήματα επειγόντως. Να βρει πάνω σε τι θέλει να δουλέψει και κυρίως με ποιους. Αν περιμένουμε πως στο πρώτο ημίχρονο που είδαμε, θα μπει ένας Τσέχος χαφ και ένας Νοτιοαφρικανός μπακ και θα κάνουν τον Παναθηναϊκό ομάδα, μάλλον γελιόμαστε.
Υπάρχει μια γενική σύγχυση. Τα αποτελέσματα είναι για κλάματα, η ομάδα δίνει εντύπωση πως δεν την ενδιαφέρει και να μείνει εκτός Ευρώπης για την επόμενη σεζόν. Μεταγραφικά περισσότερα λέμε παρά κάνουμε ως τώρα. Τι άλλο μένει; Σαφώς και η ουσία έτσι όπως πήγε το πράγμα, είναι η ετοιμότητα της επόμενης περιόδου. Όχι όμως μέσω του χλευασμού και της απόλυτης ντροπής του σήμερα.
Ο Παναθηναϊκός έχει γίνει η… χαρά όποιου θέλει να πάρει κάτι. Δεν πείθει πρωτίστως τον εαυτό του. Σαφώς και ο Μπενίτεθ είναι προπονητής για να ηγηθεί μιας προσπάθειας με παικταράδες για επιστροφή στην κορυφή. Αρκεί κι ο ίδιος να μπει στη λογική αυτή. Να αφήσουμε το… mode προετοιμασίας και του «δεν έγινε κάτι βρε αδερφέ» και να περάσουμε στην απαίτηση.
Ο κόσμος αυτό που διαπιστώνει είναι ένα μόνιμο πάνω-κάτω, με το κάτω να είναι χαμηλό και το πάνω όχι ιδιαίτερα ψηλό. Μεταγραφικά σχεδόν όλες οι αναζητήσεις αφορούν νεαρούς, ακριβούς μεν, αλλά όχι «ψημένους» σε αυτές τις διαδικασίες.
Απλά αυτή η σύγχυση πρέπει να φύγει. Να φανεί το πλάνο και εκεί να μπορεί ο καθένας να κάνει υπομονή. Γιατί τώρα ξαφνικά με αυτή τη διαχείριση ενός ρόστερ που υπήρχε συν τον Τετέι, διαταράσσεται η ψυχολογία όλων. Έτσι δεν γεννιέται ελπίδα, μόνο αμφιβολία. Κι η αμφιβολία είναι το «δηλητήριο» για το σήμερα και το αύριο του Παναθηναϊκού.
Η θεωρία είναι εύκολη. Η πράξη είναι δύσκολη. Το… σάρωμα, οι μεταγραφάρες που θα σε αλλάξουν επίπεδο, η «σκούπα», είναι στοιχεία που γουστάρουν όλοι σε μια κακή ομάδα σε δομή και αγωνιστικά. Καιρός να φανούν στην πράξη τα δεδομένα αυτά.
Υ.Γ. Ο Λεβαδειακός θα χάσει βαθμούς. Ο Παναθηναϊκός ποιος μας λέει πως θα τους κερδίσει είναι το θέμα…
Υ.Γ.1: Παιδιά που παίζουν μετά από καιρό ή χωρίς να παίρνουν πολλές ευκαιρίες και έχουν μεγαλύτερη χαλαρότητα απ’ όσους παίζουν σχεδόν συνέχεια, τότε μόνοι τους ακυρώνουν τον εαυτό τους απ’ το μέλλον της ομάδας.
Υ.Γ.2: Το πάθος, η ψυχή, είναι ωραία για κάτι διαφορετικό από το ποδόσφαιρο ή για συμπλήρωμα στο ταλέντο και την αθλητικότητα. Μόνο το πάθος δεν δίνει θέση σε κανέναν, ειδικά σε έναν Παναθηναϊκό που θεωρητικά θέλει να γυρίσει εκεί που έχει ξεχάσει πως είναι να βρίσκεται.
