Σαν σήμερα ήταν η πρώτη μου φορά στη Λεωφόρο. Στους όρθιους να βλέπω τους ήρωες στην θύρα 7 με το αυτοσχέδιο παζλ από… πλακάτ που σχημάτιζαν το θύρα 21 σαν σε… αρχαία χορογραφία και η καρδιά μου να χτυπάει σαν τρελή. Αλλά εκεί που ήμουν τσιμουδιά βέβαια. Έβαλε τα δύο γκολ ο Βλάχος και παρά όλα αυτά ο όρκος… σιωπής άντεξε. Τελικό 1-2 με ανατροπή από ημίχρονο αν θυμάμαι καλά. Δεν τα έχω δει σε βίντεο γιατί δεν θέλω τίποτα να χαλάσει την μαγεία όπως την κουβαλάω 43 χρόνια στο μυαλό μου. Γιατί εκείνο ήταν από τα μαγικά απογεύματα όπως η Λεωφόρος είναι από τα αγαπημένα μου γήπεδα κι ας μην ήταν όλες οι φορές όπως η πρώτη σε χαρά…
Παρασύρθηκα. Ας επιστρέψουμε στο σήμερα μην μας περάσουν και για… γέρους. Σκιάχτηκα λίγο να πω την αλήθεια γιατί ένας πιτσιρικάς γύρω στα 20 που κάθεται δίπλα μου στο αεροπλάνο μου εκμυστηρεύτηκε πώς ο πατέρας του…μεγάλωσε με τα κείμενα μου!!! Σοκ. Ευτυχώς μετά την δικαιολογημένη αναστάτωση μου διευκρίνισε πως εννοούσε ότι… μεγαλώσαμε μαζί με τον πατέρα του και πράγματι λίγοι άνθρωποι μπορούν να το πουν αυτό με τόση ακρίβεια αφού αποκαλύφθηκε πώς έχουμε μια μέρα διαφορά! Είμαι μεγαλύτερος…
Την αγάπη μου λοιπόν στο Ναύπλιο και ας προσπαθήσω επιτέλους να γράψω για αύριο. Για ένα μεγάλο ντέρμπι μετά από μια μεγάλη νίκη. Δεν είναι ότι αποφεύγω αλλά η αλήθεια είναι πως μετά από μεγάλη νίκη και ωραίο ταξίδι με τόση ευλογία από τη Νάπολη όπου ο Μαραντόνα ζει κανονικά κι ας έφυγε πριν 35 χρόνια από την πόλη και 5 από την επίγεια ζωή, έχω κέφια και φαντασία. Ότι πρέπει δηλαδή για επιστροφή στη σκληρή πραγματικότητα με μια… ήττα αύριο. Σόρι αν σοκάρω αλλά όλα τα αποτελέσματα είναι μέσα και ιδίως αυτοί που μετά το Καραϊσκάκη έλεγαν πως πρέπει να φύγει γρήγορα ο Νίκολιτς για να μην χαθεί χρόνος δεν δικαιούνται, αν μη τι άλλο, ένα μήνα μετά να θεωρούν δεδομένη και υποχρεωτική τη νίκη μέσα στη Λεωφόρο με τον Παναθηναϊκό του Ράφα Μπενιτεθ.
Η ομάδα πρέπει να είναι σκληρή και ταυτόχρονα ταπεινή. Ανυπόμονη για τη νίκη αλλά και με σεβασμό σε μια ομάδα που ξεκίνησε κάτι καινούργιο και προσπαθεί σε πρώτη φάση να ξαναμπεί στο πρωτάθλημα με μπροστάρη έναν άνθρωπο που αν μη τι άλλο κατέχει βαθιά το αντικείμενο. Σε ότι φάση όμως κι αν είναι ο Παναθηναϊκός, όσο και αν καίγεται για τη νίκη και διψάει να την πετύχει για να μείνει ζωντανός η ΑΕΚ έχει υποχρέωση να μπει αύριο στη Λεωφόρο για να τον «σκοτώσει»! Και να ζήσει αυτή! Οι απουσίες είναι μεγάλες. Μια τριάδα επιθετική που θα μπορούσε άνετα να είναι η βασική με Ελίασον, Κουτέσα και κορυφή τον Ζίνι απουσιάζει. Τραυματίες και οι τρεις. Όμως η ΑΕΚ πρέπει να βρει λύσεις και όπως έχει δείξει ο Νίκολιτς είναι ένας προπονητής που προσπαθεί να βρίσκει τις λύσεις παρά να συζητά για τα προβλήματα…
Ο Πήλιος και ο Γκατσίνοβιτς πρέπει να είναι έτοιμοι να δείξουν πως δεν ήταν ένα πυροτέχνημα η Φλωρεντία αλλά μια νέα αρχή. Ο Καλοσκάμης και ο Ζοάο Μάριο πρέπει να κάνουν την διαφορά γιατί είναι οι πιο φρέσκοι. Και οι 11 πρέπει να μπουν μέσα σκεπτόμενοι εκτός των άλλων πως δεν πάει άλλο με τα ντέρμπι. Ιδίως αυτοί που ήταν μέσα σε όλες ήττες που έφτιαξαν αυτό το… ανώμαλο σερί που δεν ταιριάζει στην ΑΕΚ των καιρών μας. Από το πρώτο λεπτό θα είναι πόλεμος και ο διαιτητής είναι… γκαντέμης! Πολλά τα θέματα αλλά ομάδα είναι σε άνοδο και αυτό είναι το πιο ενθαρρυντικό από όλα. Φτάσαμε Αθήνα με ένα γεμάτο ΑΕΚτζήδες αεροπλάνο. Ένα από τα πολλά. Είναι φανταστικά πότε πότε αυτά τα ταξίδια. Ραντεβού στη Λεωφόρο. Καλό Σαββατοκύριακο…
