Τα δίδυμα των αμυντικών χαφ ήταν ζωτικής σημασίας σε όλες του τις προτάσεις που παρουσίασε και το μοτίβο επαναλαμβανόμενο. Το παρελθόν του μας δείχνει τι ζητά και εμείς μέσα από το σημερινό μας κείμενο, ψάχνουμε τον παρτενέρ του... Τσιριβέγια!
Balance, ισορροπία. Ο Ράφα Μπενίτεθ χαρακτηρίζει «παίκτες - κλειδιά» τους αμυντικούς του χαφ, είναι για αυτόν κομβικός ο τρόπος που τους επιλέγει. Εκεί ξοδεύει πολλά χρήματα, επιλέγει χαρακτηριστικά που «κουμπώνουν» μεταξύ τους. Κρίνεται πλέον ως καλός recruiter και ακολουθεί έναν πολύ ισχυρό κανόνα που ακολουθεί κατά γράμμα. Πριν τον αποτυπώσουμε όμως, πάμε να δούμε με πράξεις πως επιλέγει τα αμυντικά του χαφ.
Βαλένθια
Εξαιρετικό πέρασμα στην τριετία του στις «νυχτερίδες», δύο πρωταθλήματα. Η ισορροπία στο οικοδόμημά του, έρχεται με τους Νταβίντ Αλμπέλδα και Ρούμπεν Μπαράχα στο double pivot, με τον Αργεντινό Πάμπλο Αϊμάρ μπροστά τους.
Ο Αλμπέλδα έχει τον ρόλο του «destroyer», του δυναμικού μέσου που αμυντικά είναι σκληρός. Τον χρησιμοποιεί ως καθαρό αμυντικό χαφ, μένει σχεδόν πάντα χαμηλά και δίνει την ελευθερία που απαιτείται στους Μπαράχα και Αϊμάρ να κινηθούν ψηλότερα στο γήπεδο.
Ο Μπαράχα κινείται πιο ελεύθερα, πιο κάθετα, πατά συχνά την αντίπαλη περιοχή και εκτελεί, γράφει νούμερα. Playmaking δε θα βρεις χαμηλά, αντιθέτως για αυτόν τον σκοπό υπάρχει ο Αργεντινός «μάγος» ο Πάμπλο Αϊμάρ.
Λίβερπουλ
Μένει έξι χρόνια εκεί και ρίχνει το βάρος στην ανακατασκευή των χαφ του. Με απόλυτη στόχευση, αγοράζει χαρακτηριστικά για να έχει στο γήπεδο ότι χρειαστεί. Δύναμη, ταχύτητα, ανάκτηση μπάλας, playmaking, πάτημα περιοχής, αθλητικότητα.
Ο Τσάμπι Αλόνσο διέθετε οργάνωση στο δικό του μισό, κατεύθυνση αλλά και σκληράδα. Εξαιρετικές μπαλιές μεγάλης εμβέλειας, τον πήρε στο λιμάνι από την Σοσιεδάδ καθώς είδε τα παραπάνω στοιχεία στο πρόσωπό του. Ταχύτητα και ανάκτηση μπάλας φυσικά δεν ήταν το καλύτερό του κομμάτι.
Για να συνθέσει ένα αμυντικό δίδυμο που διαθέτει αρκετά από αυτά που ζητά, ο Ράφα Μπενίτεθ επιλέγει να αγοράσει και τον Χαβιέ Μασεράνο. Ο Αργεντινός καλύπτει όλες τις αδυναμίες του Αλόνσο, προσφέρει ταχύτητα, αθλητικότητα, σκληράδα, ενέργεια, ανάκτηση μπάλας.
Με Αλόνσο - Μασεράνο, ο Τζέραρντ ελευθερώνεται, πάει στο «10» και ο Μπενίτεθ φέρνει τον Λούκας Λέιβα για να έχει και στο Λίβερπουλ έναν «στυλ Μπαράχα». Ο Ισπανός coach δομεί τέλεια την μεσαία του γραμμή, κάθε φορά επιλέγει το κατάλληλο δίδυμο, ανάλογα με το τι ήθελε να παρουσιάσει στο χορτάρι.
Ίντερ
Λάθος επιλογή του Ράφα Μπενίτεθ, πήγε σε μια ομάδα χορτασμένη και γερασμένη. Με τον Μουρίνιο τα πήραν όλα παίζοντας ένα ποδόσφαιρο με βάση την άμυνα σε χαμηλά μέτρα, ο Ισπανός προσπάθησε να τους κάνει μια ομάδα με τελείως διαφορετικές αρχές. Πίεση ψηλά, ποδόσφαιρο με την μπάλα στα πόδια, η εξίσωση ήταν από την αρχή δύσκολη.
Ο Στάνκοβιτς ήταν ο τύπος που θα έκανε πιο ελκυστικό το παιχνίδι της Ίντερ, οι τραυματισμοί του όμως τον έκαναν μη διαθέσιμο. Στηρίχτηκε στο δίδυμο Ζανέτι - Καμπιάσο, δύο ποδοσφαιριστές που φημίζονται για τις αμυντικές τους αρετές. Δεν κατάφεραν ποτέ να προσφέρουν στο επιθετικό κομμάτι λόγω χαρακτηριστικών, η προσπάθεια του Μπενίτεθ να δώσει «ρόλο Αϊμάρ» στον Ολλανδό Σνάιντερ δεν στέφθηκε με επιτυχία.
Η απαιτούμενη για τον νυν coach του Παναθηναϊκού ισορροπία (balance) δεν μπορούσε να έρθει ποτέ, στο εξάμηνο που έμεινε εκεί δεν είχε ούτε την δυνατότητα να διορθώσει την κατάσταση με μεταγραφές.
Τσέλσι
Αναλαμβάνει μια ομάδα αρκετά κακοφτιαγμένη. Οι πλάγιοι μπακ δεν μπορούν να επιτεθούν, οι ακραίοι εξτρέμ δεν μπορούν να αμυνθούν. Αζάρ, Μάτα, Όσκαρ, σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να συνδεθούν με τους Αθπιλικουέτα, Ιβάνοβιτς και Κόουλ.
Τα στόπερ είναι αργά, οι προσπάθειες του Μπενίτεθ να συνδέσει την αμυντική με την επιθετική λειτουργία όμως είναι αξιοσημείωτες, εφευρετικές. Ο Ραμίρες έχει τον ρόλο του κόφτη, ο Λάμπαρντ κάνει λίγο από όλα. Το καλύτερο όμως δίδυμο, έρχεται με την μετατόπιση του Νταβίντ Λουίζ από το κέντρο της άμυνας στην μεσαία γραμμή. Προσθέτει δύναμη και σκληράδα μαζί με τις αμυντικές του τοποθετήσεις, όμως οι Τέρι, Κέιχιλ και Ιβάνοβιτς δεν μπορούν να αμυνθούν ψηλά. Το εγχείρημα αποτυγχάνει στο σύντομο πέρασμα του Μπενίτεθ αφού και οι Μίκελ, Ρομέου μόνιμα δεν είναι διαθέσιμοι λόγω τραυματισμών.
Στο Λονδίνο όμως οι ρόλοι στα χαφ ήταν και πάλι ξεκάθαροι, σωστά δομημένοι...
Νάπολι
Δεύτερο πέρασμα από την Ιταλία για τον Ράφα Μπενίτεθ, οι προσδοκίες να φθάσουν, να κοντράρουν και να κατακτήσουν οι Ναπολιτάνοι τον τίτλο από την Γιουβέντους δεν στέφεται με επιτυχία.
Διαχειρίζεται μεγάλο μπάτζετ μεταγραφών ο Ισπανός, επιλέγει τον Ζορζίνιο παρτενέρ του Ινλέρ στα χαφ όμως λείπουν αρκετά πράγματα, λείπει ποιότητα. Δεν έχει πάτημα στην αντίπαλη περιοχή, μακρινή μεταβίβαση, χημεία. Η Νάπολι τερματίζει ψηλά, έχει όμως αποτύχει.
Νιούκαστλ
Το πέρασμα του Μπενίτεθ από την Μαδρίτη φέρνει αλλαγή διάταξης, για πρώτη φορά στην καριέρα του ο Ισπανός coach πάει σε τριάδα στο κέντρο. Ξεφεύγει από την λογική του, πάει να κάνει κάτι διαφορετικό και δεν τα καταφέρνει.
Στην Αγγλία αλλάζει αρκετές από τις ιδέες του και πάει σε δίδυμο αμυντικών χαφ χωρίς ξεκάθαρους ρόλους, όμως επιλέγει αθλητές να μπορούν να τα κάνουν όλα. Σέλβεϊ και Χέιντεν συνθέτουν μαζί ένα dominant ντουέτο που μπορεί να αμυνθεί και να επιτεθεί.
Οι αρμοδιότητες μοιράζονται, ο Ράφα Μπενίτεθ κερδίζει την άνοδο στην Πρέμιερ Λιγκ και σημαντικό κομμάτι παίζουν τα αμυντικά του χαφ.
Παναθηναϊκός
Το συμπέρασμα που βγαίνει από τις επιλογές του Μπενίτεθ στην καριέρα του είναι το εξής: Ο νέος προπονητής του Παναθηναϊκού, «κουμπώνει» τα αμυντικά του χαφ σύμφωνα με τα χαρακτηριστικά τους.
Αυτό σημαίνει πως αν ο «πασαδόρος» του είναι σχετικά πιο αργός, τότε ο παρτενέρ του θα είναι αρκετά πιο ευκίνητος με ικανότητες είτε να κερδίζει την μπάλα, είτε να ανεβοκατεβαίνει το γήπεδο.
Στην συνέχεια, ανάλογα με τον τύπο του «πασαδόρου», δηλαδή το ύφος και την ποικιλία των μεταβιβάσεών του, διαφέρει και ο συμπαίκτης που του ταιριάζει.
Αν αυτός που παίρνει την πρώτη πάσα είναι «ανακυκλωτής» παιχνιδιού, δηλαδή κάποιος που μένει χαμηλά παρέχοντας έτσι αμυντική κάλυψη στους κεντρικούς του αμυντικούς και παράλληλα μετακινεί την μπάλα με κοντινές πάσες, ο παρτενέρ του συνήθως είναι κάποιος “runner” (δρομέας) που συνδέει τις γραμμές με το τρέξιμό του (Αλμπέλδα - Μπαράχα).
Αν ο «πασαδόρος» του είναι περισσότερο playmaker (παίκτης που επιλέγει να μοιράζει το παιχνίδι με μεγάλες μεταβιβάσεις και έχει στοιχεία playmaking), τότε ο συμπαίκτης του, ο παρτενέρ του συνήθως είναι κάποιος με αρκετή ενέργεια, ταχύτητα και ικανότητα στα κλεψίματα και στην αναχαίτιση. (Αλόνσο - Μασεράνο).
Ο Τσιριβέγια είναι δεδομένο πως αποτελεί «παίκτη - κλειδί» στην τακτική του Μπενίτεθ. Έχει τον ρόλο του Τσάμπι Αλόνσο. Σύμφωνα με αυτά που έχουμε δει από τον τρόπο που ο προπονητής του Παναθηναϊκού επιλέγει τον παρτενέρ του, οι επιλογές είναι δυο:
Παίκτης στυλ Μασεράνο: Υπάρχει ο Σιώπης όμως ίσως θελήσει να πάει σε παίκτη με μεγαλύτερη ποιότητα στην μεταφορά μπάλας, σαφώς πιο γρήγορο από τον Έλληνα χαφ και με άλλη σωματική διάσταση (Χέιντεν).
Δρομέας στυλ Μπαράχα - Λέιβα: Παίκτης που θα παίζει πιο κάθετα και θα πατά την αντίπαλη περιοχή, όπως ο Τσέριν με σαφώς περισσότερη ποιότητα...
Όλη η ανάλυση, στο παρκάτω video:
