Αν είσαι τυχερός κι ανάψει κανένα καπνογόνο η εμπειρία γίνεται πλήρης με την πιο όμορφη γηπεδική μυρωδιά του κόσμου. Και μετά έρχεται η Θεά και τα λεπτά περνάνε κι αρχίζει ο αγώνας. Χθες ο αγώνας δεν άρχισε. Όλα τα άλλα τα ένιωσα. Ούτε τελείωσε όμως. Ποτέ δεν θα τελειώσει, ποτέ δεν θα σβήσει, ποτέ δεν θα χαθεί στην λήθη. Ήταν ένας άλλος αγώνας που τα είχε όλα. Σαν ταινία της ζωής μας. Σαν πάρτυ απόφοιτησης της ORIGINAL σχολής που είναι δύσκολη πολύ και οι καλοί της μαθητές δεν ξεκουράζονται ποτέ και δεν παίρνουν απολυτήριο ούτε μετά θάνατο.
Είναι εκεί μαζί μας. Εκεί που χτυπάει το τύμπανο, εκεί που ο πιτσιρικάς ανάβει το καπνογόνο, εκεί που αγκαλιάζεις όποιον βρεις δίπλα σου όταν η μπάλα μπαίνει στο σωστό τέρμα ή στο σωστό καλάθι. Οι ψυχές ενώνονται στον ίδιο ρυθμό ότι κι αν κάνει, όπου κι αν βρίσκεται το κάθε σώμα. Κι αφού δεν ξεκουράζονται ποτέ οι μαθητές, καταλαβαίνετε τι γίνεται με τον μόνιμο διευθυντή, τον Αρχηγό της σχολής.
Εκεί θα είναι από τον πρώτο αγώνα εκτός αν την ίδια ώρα αγωνίζεται καμιά αθλήτρια μας στην ξιφασκία που δεν πρέπει να μείνει μόνη. Τα συνθήματα του me too o Δημητρης τα έκανε πράξη από την δεκαετία του 70. Ποτέ δεν άφησε την ΑΕΚ μόνη. Κι όταν δεν ήταν αυτός σίγουρα θα ήταν εκεί έστω ένα από τα χιλιάδες χατζηχρηστάκια, ιδιότητα που παραμένει δια παντός. Χιλιάδες χατζηχρηστάκια μαζεύτηκαν λοιπόν χθες στην Φιλαδέλφεια, στο Δωματιάκι και εκεί ψηλά στον Υμητό. Αυτό το απίθανο μωσαϊκό που δεν έχουμε πρόβλημα να το πεις και συνονθύλευμα που φτιάχτηκε κομμάτι κομμάτι από αυτόν και μετά ανανεώνεται μόνο του.
Πάντα αυτή ήταν η μαγεία της ORIGINAL. Όπως έλεγε το τραγούδι του Διονύση, όχι από την Σαντορίνη, “ο γραμματέας μαζί με τον αλήτη κι η παρθένα με τον σατανά”. Και ειδικά χθες ήταν μαζί μας και παιδιά άλλων αθλητικών θεών. Τους έφερες κι αυτούς Αρχηγέ και μας έδωσαν τόση δύναμη…
Ήταν όλοι εκεί. Κι αν κάποιοι έλειπαν για οποιοδήποτε λόγο, σίγουρα το μυαλό και η ψυχή τους ήταν εκεί. Ο χρόνος και ότι θα μπορούσε να γίνει σε αυτόν σταμάτησε αυτές τις ώρες. Στο πιο ζόρικο κομμάτι αυτού που μας βρήκε από το βράδυ της Πέμπτης. Κι όσο κι αν το περιμέναμε είναι σαν να είναι το τελευταίο πράγμα που θα μπορούσαμε να φανταστούμε ότι θα συμβεί κάποτε. Και το μεγαλύτερο κουράγιο το πήραμε από αυτό που πάντα ήταν το μεγαλύτερο μας μυστικό. Ήμασταν πάλι μαζί. Όλες οι γενιές, όλες οι φυλές. Τόσο κλάμα, τόσες αγκαλιές, τόσα χαθήκαμε αν και ξέρουμε ότι θα ξαναχαθούμε, όμως στην πραγματικότητα δεν χαθήκαμε ποτέ. Και τόσα συνθήματα. Αν σηκωνόταν δέκα λεπτά ο Αρχηγός θα λέγαμε άλλα τόσα αφού όλα τα μυαλά μαζί δεν έκαναν το δικό του. Όμως καλά τα πήγαν ο Γιαννάκης, ο Δήμος κι οι πιτσιρικάδες.
Θα μπορούσα και περισσότερο θα ήθελα να είμαι ακόμη εκεί. Στην θύρα 40 των συνταξιούχων χούλιγκαν που χθες μας φιλοξένησε όλους. Κι από κάτω ο διευθυντής της χορωδίας και της ορχήστρας να καμαρώνει. Όμως κάποτε τελείωσε το πρώτο μέρος του πάρτι. Μετά στην εκκλησία που μετά από τόσα χρόνια είναι μέρος του γηπέδου μας κι αυτή και όλοι μαζί για την τελευταία πορεία.
Ούτε αρχηγός κράτους δεν θα έφτανε τόσο γρήγορα από την Φιλαδέλφεια στην μέση της Αλεξάνδρας αλλά το δικό μας κράτος είναι πιο δυνατό γιατί βασίζεται στον εθελοντισμό και μόνο. Και δεν υπάρχει καλύτερος στον κόσμο στην στρατολόγηση εθελοντών από τον Αρχηγό. Και μετά ο γολγοθάς του Υμητού. Τι όμορφη είναι η θέα από εκεί ψηλά Αρχηγέ. Κάθε μέρα θα έχεις παρέα. Όσο υπάρχει γη. Κι ένα πράγμα είναι σίγουρο. Μόνο νεκρός θα άντεχε τόση αγάπη…
Υ.Γ (Χατζηχρηστικό): Μπάμπη αγόρι μου το εικοσάρικο για την Φλόγα στη μνήμη του Δημήτρη το έδωσα στον Σίμο. Είμαστε οκ…
