Ευτυχώς ή δυστυχώς, ζούμε σε μία καπιταλιστική κοινωνία. Εκεί, ισχύουν πολύ συγκεκριμένοι νόμοι. Ο πρώτος εξ’ αυτών είναι ο νόμος της προσφοράς και της ζήτησης. Το τι είναι ρεαλιστικό σε επίπεδο τιμών είναι κάτι που το αξιολογεί η αγορά.
Ένα από τα θέματα των ημερών είναι οι (τσιμπημένες) και σε σταθερά αυξητική πορεία τιμές των εισιτηρίων διαρκείας κυρίως του Παναθηναϊκού και σε δεύτερο ρόλο της ΑΕΚ, του Ολυμπιακού και του ΠΑΟΚ.
Οι συγκεκριμένες ανώνυμες ποδοσφαιρικές εταιρίες έχουν κάθε δικαίωμα να κοστολογούν την παροχή θεάματος στο κοινό με τα δικά τους κριτήρια, που για κάποια πορτοφόλια θεωρείται ακριβό και για κάποια άλλα φυσιολογικό.
Τα ερωτήματα που προκύπτουν από την συγκεκριμένη κοστολόγηση είναι άλλα; Τι είδους κοινό επιθυμούν να προσελκύσουν οι ελληνικές ομάδες με αυτές τις τιμές; Τι είδους παροχές / υπηρεσίες προσφέρουν εκτός από την 90λεπτη ποδοσφαιρική δράση; Τι ακριβώς προσπαθούν να μας πουν με τρόπο;
Η ανάλυση θα γίνει με ένα συγκριτικό εργαλείο: τις τιμές των εισιτηρίων στα κορυφαία πρωταθλήματα της Ευρώπης. Μήπως τελικά φτάσαμε στο σημείο που ένα εισιτήριο διαρκείας της Μπαρτσελόνα και της πρωταθλήτριας Ευρώπης Μάντσεστερ Σίτι έγινε πιο φθηνό από ένα αντίστοιχο των ομάδων της Super League;
Πως μπορεί να εξηγηθεί αυτό, όταν ο βασικός μισθός στην Ελλάδα είναι κατά πολύ μικρότερος από τον αντίστοιχο στην Αγγλία, την Ισπανία, την Ιταλία; Ερωτήματα που το ποδοσφαιρικό / οπαδικό κίνημα (αν υπάρχει τέτοιο) καλείται να αξιολογήσει, να επεξεργαστεί, να αποκωδικοποιήσει και αν το επιθυμεί να δώσει τις δικές του απαντήσεις.
Η Μπαρτσελόνα σεβάστηκε το κοινό της
Στα τέλη Μαΐου, η (υπερχρεωμένη) Μπαρτσελόνα, που μετακομίζει από το αχανές «Καμπ Νόου», στο γηρασμένο και σαφώς μικρότερο «Μονζουίκ» ανακοίνωσε κάτι που έδειξε τον ύψιστο σεβασμό στον πιστό κόσμο της. Δεν προσπάθησε να μετακυλήσει την χασούρα στον «πελάτη», αλλά αποφάσισε μείωση τιμών κατά 25% στα μέλη της που θέλουν να ανανεώσουν το εισιτήριο διαρκείας τους.
Κάπως έτσι οι τιμές ορίστηκαν από τα 360 ευρώ ως τα 870 στα επίσημα του γηπέδου, με τα περισσότερα αριθμητικά εισιτήρια διαρκείας να πωλούνται στην τιμή των 450 και 500 ευρώ.
Να σημειώσουμε ότι για να βρεις ένα διαρκείας πρέπει: 1. Να είσαι οικονομικά τακτοποιημένο μέλος της Μπαρτσελόνα. 2. Να περιμένεις σε λίστα αναμονής μήπως κάποιος δεν ανανεώσει την κάρτα του.
Οι περσινές τιμές για ένα εισιτήριο της Ρεάλ Μαδρίτης ήταν πιο τσιμπημένες, αλλά και πάλι ρεαλιστικές για το βαλάντιο του μέσου οπαδού της «βασίλισσας». Από 323 ευρώ (το πιο φθηνό), μέχρι 2.146 ευρώ, αλλά με τον μέσο όρο για μία μέση θέση στο «Σαντιάγκο Μπερναμπέου» να διαμορφώνεται στα 636 ευρώ.
Μία ακόμα απαραίτητη υποσημείωση. Ο κατώτατος μισθός στην Ισπανία διαμορφώθηκε από τις αρχές του έτους στα 1080 ευρώ, τρία κατοστάρικα περισσότερα από τον αντίστοιχο στην Ελλάδα!
Ακριβό, αλλά βλέπεις... Premier League!
Ας μετακομίσουμε στο καλύτερο πρωτάθλημα του κόσμου, αυτό της Premier League. Σε μία άκρως ανησυχητική εξέλιξη για το οπαδικό κίνημα, οι 14 από τις 20 ομάδες της Premier League ανακοίνωσαν αύξηση τιμών, με την μεγαλύτερη (περίπου 20%) να γίνεται από την Νότιγχαμ Φόρεστ του Βαγγέλη Μαρινάκη!
Οι αυξήσεις αυτές έχουν ήδη δημιουργήσει τις πρώτες αντιδράσεις, αφού το κύμα ακρίβειας στο Ηνωμένο Βασίλειο και το σταθερά αυξημένο κόστος διαβίωσης ένεκα του πληθωρισμού που το τελευταίο έτος κυμαίνεται από το 8.7% στο 11.1% έχει δημιουργήσει ένα κύμα έντονης ανησυχίας και ανασφάλειας.
Η πρωταθλήτρια Ευρώπης και κάτοχος ενός ιστορικού τρεμπλ, Μάντσεστερ Σίτι αποφάσισε αύξηση τιμών κατά 5%. Ακόμα κι έτσι όμως, οι πολίτες είναι από τις ομάδες με το πιο φθηνό διαρκείας, αναλογικά με τις παροχές που προσφέρουν και το επίπεδο του κλαμπ. Με 385 λίρες μπορεί κάποιος να δει και τους 19 αγώνες της Premier League, ενώ το ακριβότερο φτάνει τις 1.030 λίρες.
Να πούμε εδώ ότι οι περισσότερες αγγλικές ομάδες έχουν κάνει επιστήμη το θέμα διάθεσης των εισιτηρίων διαρκείας. Η Μάντσεστερ Σίτι διαθέτει την Gold Card (για όλα τα παιχνίδια της Premier League), την Silver (που κυμαίνεται από 225 έως 620 λίρες) που περιέχει 14 ματς πρωταθλήματος εκτός των ντέρμπι απέναντι στις ομάδες του Big-6, ξεχωριστά πακέτα για ευρωπαϊκά ματς και παιχνίδια κυπέλλου Λιγκ Καπ, περιθώριο μεταπώλησης του διαρκείας οποιαδήποτε στιγμή στην σεζόν, περιθώριο πώλησης μεμονωμένων εισιτηρίων σε περίπτωση που κάποιος κάτοχος δεν μπορεί να παρευρεθεί σε κάποιο παιχνίδι.
Η συμπολίτισσα Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ ανακοίνωσε αύξηση τιμών διαρκείας για πρώτη φορά μετά από 11 χρόνια και αυτό αρκούσε για μία μικρή επανάσταση. Για τι είδους αύξηση μιλάμε; Από 532 έως 950 λίρες, που κόστιζαν τα εισιτήρια πέρσι, οι τιμές φέτος είναι από 559 έως 998 λίρες.
Σεβόμενες το πιστό κοινό τους, οι νεοφώτιστες Σέφιλντ Γιουνάιτεντ, Λούτον κράτησαν σταθερές τις τιμές, κάτι που έκαναν και η Τσέλσι με την Τότεναμ που προέρχονται από καταστροφικές σεζόν.
Οι παραδοσιακές ομάδες του Λονδίνου (Άρσεναλ, Τότεναμ, Τσέλσι) εξακολουθούν να έχουν τα πιο ακριβά διαρκείας στο νησί (μέσος όρος κοντά στις 1000 λίρες), ενώ η εναλλακτική Γουέστ Χαμ σου δίνει την δυνατότητα με 310 λίρες να δεις τα 19 εντός έδρας παιχνίδια της στην Premier League. Όλα αυτά σε μία χώρα με πολύ υψηλό κόστος ζωής, αλλά και κατώτατο μισθό που φτάνει κοντά στα 1700 ευρώ τον μήνα.
Σε ότι αφορά την Νότιγχαμ Φόρεστ, ανακοίνωσε αυξήσεις φωτιά περίπου 20%, με το φθηνότερο διαρκείας να πηγαίνει από τις 385 στις 465 λίρες και το πιο ακριβό να πηγαίνει από τις 550 στις 660 λίρες, ενώ κατήργησε την έκπτωση που υπήρχε στις ηλικιακές ομάδες 18-23 ετών.
Γερμανία, η αποθέωση του θεατή!
Στην Γερμανία το μέσο διαρκείας για μία ομάδα της Bundesliga κοστίζει μόλις 196,80 ευρώ. Για να κλείσεις μόνιμη θέση στο περίφημο Yellow Wall, το πέταλο της Μπορούσια Ντόρτμουντ αρκεί να πληρώσεις 240 ευρώ (περίπου 14 ευρώ το παιχνίδι), ενώ στην Μπάγερν το πιο φθηνό εισιτήριο στην Südkurve της Αλιάντς Αρένα βγαίνει λιγότερο από 10 ευρώ το ματς, τουτέστιν 160 ευρώ, το τρίτο πιο φθηνό εισιτήριο σε όλη την γερμανική λίγκα.
Θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε να αναφέρουμε αριθμούς επ’ άπειρον, μα δεν είναι αυτό το ζήτημα. Οι συγκεκριμένες ομάδες προσφέρουν σε προσιτές τιμές το ύψιστο ποδοσφαιρικό προϊόν, με απόλυτο σεβασμό στον οπαδό / πελάτη / καταναλωτή. Υπερσύγχρονα γήπεδα, ανέσεις, ασφάλεια, προσιτές τιμές στους εμπορικούς χώρους (αναψυκτικά, ποτά, φαγητό), γρήγορη και εύκολη πρόσβαση, ατμόσφαιρα.
Με άλλα λόγια, δικαιολογούν το αντίτιμο του εισιτηρίου και αυτό μεταφράζεται με sold-out στα διαρκείας που εξασφαλίζουν: σταθερό κοινό, καλοκαιρινή ρευστότητα, πληρότητα γηπέδου, αύξηση τιμών στα δυσεύρετα μεμονωμένα εισιτήρια που κυκλοφορούν για τα παιχνίδια μέσα στην σεζόν.
Τι παίζει στα μέρη μας;
Στην Ελλάδα, ο Παναθηναϊκός αξιολογεί το φθηνότερο διαρκείας (δεν μιλάμε για τα συνδεσμιακά) στα 265 ευρώ, που μαζί με την προσθήκη ΦΠΑ 24% και το «καπέλο» των 50 ευρώ για τον ερασιτέχνη βγαίνει στα 378 ευρώ για τα 18 παιχνίδια πρωταθλήματος και τα δύο των καλοκαιρινών προκριματικών.
Η ΑΕΚ με το καινούργιο και σύγχρονο γήπεδο της που απογειώνει την οπαδική εμπειρία και μετά από πρωταθληματική χρονιά, αξιολογεί το εισιτήριο διαρκείας της από τα 300 ως τα 3.500 ευρώ, ενώ ζητά από 120 έως 1000 ευρώ επιπλέον, αν κάποιος θέλει να κλείσει εισιτήριο και για τα ευρωπαϊκά της παιχνίδια.
Σαφώς πιο ρεαλιστικές είναι οι τιμές των εισιτηρίων διαρκείας του Ολυμπιακού (από 100 έως 950 ευρώ χωρίς να υπολογίζουμε τα VIP), ενώ ακόμα πιο φθηνές είναι αυτές που ανακοίνωσε ο ΠΑΟΚ (από 120 έως 765 ευρώ, χωρίς να υπολογίζουμε τα VIP), με τον Δικέφαλο του Βορρά να τονίζει ότι αυτές οι τιμές αναλογούν σε όλους τους εντός έδρας αγώνες, όσοι κι αν είναι αυτοί.
Σε μία χώρα με κατώτατο μισθό τα 780 ευρώ, που βγαίνει (ή συνεχίζει αν προτιμάτε) από μία περίοδο σκληρής, λιτότητας, μνημονίων και οικονομικής δυσπραγίας, η προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι οι ΠΑΕ θα έπρεπε να είναι πολύ πιο φιλικές προς τον οπαδό / πελάτη / καταναλωτή.
Να τον κυνηγάνε. Να του κάνουν όλων των ειδών τις ευκολίες. Εκτός αν τελικά… δεν το επιθυμούν.
Εκτός αν θέλουν να μεταλλάξουν σταδιακά την οπαδική τους βάση που πηγαίνει στο γήπεδο και να κάνουν την ποδοσφαιρική θέαση προσβάσιμη μόνο για την μέση και ανώτερη οικονομική τάξη.
Εκτός αν δεν θέλουν καλοκαιρινή ένεση ρευστότητας και ψάχνουν / επιδιώκουν μεγαλύτερο ετήσιο τζίρο, μέσω των μεμονωμένων πωλήσεων των εισιτηρίων μέσα στην σεζόν.
Στην Ελλάδα του κατώτατου μισθού των 780 ευρώ, σε μία χώρα που διεκδικεί τον τίτλο της πρωταθλήτριας Ευρώπης στην ακρίβεια βασικών αγαθών, οι τιμές των εισιτηρίων διαρκείας των κορυφαίων ελληνικών συλλόγων απέχουν πολύ από το να χαρακτηριστούν ελκυστικές.
Κι αυτό δεν αφορά κάποια συγκεκριμένη ομάδα, αλλά με την λογική τους, κοστολογούν το προϊόν που προσφέρουν.
Ακόμα κι αν ξεπουλήσουν, ακόμα κι αν τα γήπεδα τους του χρόνου είναι γεμάτα, το προϊόν τους θα είναι υπερκοστολογημένο και θα απευθύνεται πια σε μία πολύ συγκεκριμένη μερίδα ανθρώπων, πολύ μακριά από την λογική του λαϊκότερου των αθλημάτων…
