MENU
:root { --competition-primary-color:#8a1538 ; --competition-secondary-color:#3f071d; --competition-solid-color:#3f071d; }
FIFA WORLD CUP 2022

Περισσότερες από 1.000 πάσες για να γίνει μόνο ένα σουτ προς την εστία. Για την εθνική ομάδα της Ισπανίας αυτός είναι ο θλιβερός απολογισμός που έφερε τον πρόωρο αποκλεισμό από το Παγκόσμιο Κύπελλο. Μια ομάδα που έπαιξε σαν να ήθελε απλά να έχει την μπάλα και όχι για να νικήσει. Αν είχε έρθει το θετικό αποτέλεσμα, όλα θα ήταν καλώς καμωμένα. 

Ο Λουίς Ενρίκε είναι υπέρμαχος του «ζω και πεθαίνω με το σχέδιο που έχω». «Είμαι κάτι περισσότερο από ικανοποιημένος. Το πλάνο που είχαμε, οι ιδέες μου εκτελέστηκαν άρτια από τους παίκτες μέσα στο γήπεδο. Δημιουργήσαμε αρκετές ευκαιρίες για να νικήσουμε» ήταν τα λόγια του μετά τον αποκλεισμό από το Μαρόκο. Χωρίς ίχνος αυτοκριτικής, όπως σχολιάστηκε από τον ισπανικό Τύπο. 

Στην πραγματικότητα, βέβαια, τα πράγματα δεν ήταν έτσι. Απλά ο Ενρίκε ήταν επέλεξε να «πεθάνει» με τον τρόπο του, προσηλωμένος στο πλάνο του ως το τέλος. Με μια ομάδα που ήταν βαρετή, χωρίς εμπνεύσεις, χωρίς παλμό, χωρίς πολλά από αυτά τα στοιχεία που ήταν απαραίτητα για να προχωρήσει σε μια διοργάνωση όπως το Παγκόσμιο Κύπελλο. 

«Η Ισπανία δεν χάνει, η Ισπανία μαθαίνει» έγραψε ο Σέρχιο Ράμος στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μετά την ήττα από το Μαρόκο. Μόνο που ο πρώην αρχηγός της «ρόχα» γνωρίζει πως η Ισπανία δεν έμαθε. Αποκλείστηκε από αυτό το Μουντιάλ με τον ίδιο τρόπο που είχε γίνει πριν από τέσσερα χρόνια στη Ρωσία. 

Ο Λουίς Ενρίκε ξέρει να παίζει μόνο με έναν τρόπο: με το 4-3-3 του και με βάσει του πλάνου του. Αν αυτό το πλάνο αποτύχει, όπως συνέβη με την Ιαπωνία και το Μαρόκο, τότε εναλλακτικό δεν υπάρχει. Στην αποστολή υπήρχε μόνο ένα «εννιάρι», ο Άλβαρο Μοράτα, η μεσαία γραμμή (Σέρχιο Μπουσκέτς, Πέδρι, Γκάβι) ήταν απομακρυσμένη από την αντίπαλη περίοχή, οι εξτρέμ δεν μπορούσαν να βοηθήσουν με γκολ. Και ο Ισπανός τεχνικός έμεινε, επίσης, «κολλημένος» ως το τέλος σε παίκτες που εμπιστευόταν ακόμα κι αν ήταν προφανές ότι αυτοί δεν μπορούσαν να αποδώσουν τα αναμενόμενα. 

Όχι, βέβαια, ότι τον βοήθησαν οι αλλαγές που έκανε. Αντίθετα, οι παίκτες που ήρθαν από τον πάγκο σχεδόν σε όλα τα παιχνίδια και με εξαίρεση τον Νίκο Γουίλιαμς, μάλλον έκαναν χειρότερη την εικόνα της Ισπανίας. Μόνο που έκανε και ο Ενρίκε τα λάθη του: κόντρα στο Μαρόκο έβγαλε τον Γκάβι, ενώ ήταν καλύτερος από τον Πέδρι. Προτίμησε να ξεκινήσει βασικό τον Μάρκος Γιορέντε αντί του Ντάνι Καρβαχάλ, άφησε στον πάγκο τον Μοράτα, ο οποίος μπορεί να μην είναι ο καλύτερος του κόσμου, αλλά τουλάχιστον έκανε ό,τι μπορούσε. Τρία γκολ έβαλε στα τρία παιχνίδια των ομίλων. Και προτίμησε τον Ασένσιο στη θέση του φορ. Και ο Ρόδρι έπαιζε στόπερ για να υπάρχει θέση στο κέντρο για τον Μπουσκέτς. 

Το να αλλάζεις 1000 πάσες και η πλειοψηφία αυτών να είναι στην πραγματικότητα ανούσιες δεν προσφέρει κάτι. Το να βάζεις την... πιτσιρικαρία να παίζει με αυτό το στυλ που αντιπροσωπεύει ποδοσφαιρκά η χώρα σου δεν σου εξασφαλίζει την επιτυχία. Διότι υπάρχει πάντα η εξέλιξη. Υπάρχει η προσαρμογή. Είναι δικό του δημιούργημα το γεγονός ότι μπορεί η Ισπανία να κυκλοφορεί έτσι τη μπάλα. Αλλά ποιο είναι το αποτέλεσμα; Κυκλοφορία της μπάλας χωρίς να μπορεί να παίξει γρήγορο ποδόσφαιρο και να δημιουργήσει φάσεις. Η Γαλλία και η Βραζιλία χρειάζονται δυο, τρεις πάσες και έφτασαν στο αντίπαλο τέρμα. 

Η «ρόχα» είναι μια ομάδα γεμάτη με πολύ ταλέντο, διαθέτει νεαρούς ποδοσφαιριστές που μπορεί να εξελιχθούν στους καλύτερους της γενιάς του. Της λείπει αυτή την περίοδο ένας ηγέτης. Δεν έχει έναν Τσάβι, έναν Ράμος, έναν Πουγιόλ, έναν Κασίγιας. Ποιότητα υπάρχει σε όλες τις θέσεις, ο Γκάβι, ο Πέδρι, ο Όλμο, ο Ασένσιο είναι καλοί, είναι ταλαντούχοι, αλλά δεν μπορούν να παίξουν αυτό το ποδόσφαιρο. 

Και απέναντι σε ομάδες που όχι απλά ήταν καλά διαβασμένες, αλλά διέθεταν αντοχές και αθλητικότητα οι Ισπανοί τα βρήκαν σκούρα. Και τελικά το πλήρωσαν. Οκτώ χρόνια πια, σε τρία συνεχόμενα Μουντιάλ η «ρόχα» φεύγει νωρίς ως αποτυχημένη. 

Το 2014 ήταν η... κατάρα της παγκόσμιας πρωταθλήτριας, το 2018 αποκλείστηκε από τους Ρώσους ξανά στα πέναλτι με την κατάσταση στο εσωτερικό να είναι... τρικυμιώδης καθώς πήγε στο Μουντιάλ ουσιαστικά χωρίς προπονητή και τώρα που τα είχε όλα και ήθελε παραπάνω κατέληξε με το τίποτα. 

Κόντρα στην Ιαπωνία και στο Μαρόκο η Ισπανία έδειξε όχι μόνο ότι δεν ήθελε, αλλά και πως δεν μπορούσε. Είχε ποσοστό που έφτανε το 80% στην κατοχή της μπάλας και δεν μπορούσε να το εκμεταλλευτεί. Ήττα από τους Ιάπωνες, αποκλεισμός στα πέναλτι από τους Μαροκινούς και άλλη μια απογοήτευση, ακόμα ένα πρόωρο ταξίδι επιστροφής στην πατρίδα. 

Σε ψηφοφορία στην ιστοσελίδα της εφημερίδας Marca, το 77% όσων πήραν μέρος θεωρεί ο Ενρίκε δεν πρέπει να συνεχίσει ως ομοσπονδιακός τεχνικός, ενώ ποσοστό 38% θα ήθελε να δει στον πάγκο της εθνικής ομάδας τον Ρομπέρτο Μαρτίνεθ, ο οποίος... χαιρέτησε ακόμα πιο νωρίς την φετινή διοργάνωση καθώς το Βέλγιο δεν προκρίθηκε καν από τους ομίλους. 

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει και η αξιολόγηση των Ισπανών διεθνών από τους φιλάθλους. Ρόδρι, Λαπόρτ και Γκάβι ήταν αυτοί που πήραν τις περισσότερες θετικές ψήφους, όπως και ο Νίκο Γουίλιαμς, ενώ στους αρνητικούς πρωταγωνιστές κατατάσουν τους Πέδρι, Φάτι και Καρβαχάλ. Και σχεδόν άπαντες συμφωνούν πως το αγωνιστικό στυλ της εθνικής Ισπανίας πρέπει να αλλάξει διότι πλέον είναι προβλέψιμο.   

Τελικά έφταιξε το τίκι-τάκα;
EVENTS