MENU

Μνήμες ’87 μου ‘ρχονται στο μυαλό με αυτή την Εθνική μπάσκετ και τον Γιάννη Αντετοκούνμπο να τραβάει πάνω του τα βλέμματα του πορτοκαλί πλανήτη –και δικαίως.

Γιατί ’87 και όχι 2005; Διότι στο Ευρωμπάσκετ του ΣΕΦ η γαλανόλευκη είχε έναν τόσο μεγάλο σούπερ σταρ, όπως ο Γιάνναρος: τον Νίκο Γκάλη. Όχι πως το ’05 ήμασταν… μικρότεροι. Νικητές από κούνια είχε κι εκείνη η ομαδάρα και μόνο την… Αγία Τριάδα της εποχής να θυμηθείς (Διαμαντίδης, Σπανούλης, Παπαλουκάς), σου ‘ρχεται να πας να παίξεις ένα μονάκι έτσι για να ξεμπουκώσεις. Απίθανο σύνολο. Δεν είχε, όμως, τον ένα και μοναδικό, τον one and only, το υπέρλαμπρο αστέρι. Ίσως γιατί είχε… τρία τέτοια άστρα, θα πουν κάποιοι, και πώς να διαφωνήσεις, με τι επιχειρήματα και πόσο… πολιτισμένη να είναι τέτοια κουβέντα όταν ξυπνάνε τα πάθη;

Γιατί, συγκρίνονται ο Γκάλης με τον Γιάννη; Άλλο ένα ερώτημα που δε χρειάζεται καν να απαντηθεί. Τις απαντήσεις τις έχει ο καθένας μας μέσα του, για τους δικούς του λόγους, από τις δικές του αναμνήσεις, από τον δικό του ρομαντισμό. Υπάρχουν, άλλωστε, πολλές ομοιότητες του τότε με το τώρα, αλλά και πολλές διαφορές.

Άλλη Ελλάδα τα θρυλικά «έιτις», άλλη η χώρα τώρα με τα φασιστάκια να ‘χουν βγει παγανιά. Στο διαδίκτυο, γιατί αλλού… κοκοκό. Διαφορετικό τότε το προσωποκεντρικό μπάσκετ της Ελλάδας με τον «γκάνγκστερ», με άλλους κανόνες παίζεται τώρα αν και είναι φύση αδύνατο να μην φρικάρουν οι αντίπαλοι με τη μαύρη δύναμη και μαγεία του Αντετοκούνμπο. Άλλος και ο ανταγωνισμός: θυμηθείτε τι γινόταν με την τότε Γιουγκοσλαβία και τη Σοβιετική Ένωση, ακόμα και με την Ιταλία που είχε ομαδάρα. Και τώρα ομαδάρες θα βρούμε απέναντί μας, αλλά Εθνικές σαν τους Γιούγκους και τη CCCP της εποχής, δε θα ξαναδούμε μάλλον ποτέ.

Η… φάση, λοιπόν, θυμίζει ’87: είπαμε, τότε ο «Αμερικάνος» που γι’ αυτόν ο Τζόρνταν έχει πει «δεν έχω ξαναδεί τέτοιο παίκτη», τώρα ο «καλύτερος παίκτης του πλανήτη». Τότε ο Νικ σήκωσε μια Ελλάδα στους ατσάλινους ώμους του, τώρα ο Γιάννης της δίνει τη μεγάλη ελπίδα για επιστροφή στην κορυφή. Τότε «ο Γκάλης ο Θεός» περπατούσε στον αέρα μπροστά στον Τκατσένκο, τώρα ο Γιάννης ετοιμάζεται για τις υπερατλαντικές πτήσεις του και τελικό προορισμό το καρφωμένο καλάθι. Γύρω τους; Παικταράδες: Γιαννάκης-Φάνης-Φασούλας από τη μία, Καλάθης-Παπανικολάου-Σλούκας από την άλλη, αλλά στη μέση «φάροι» και αρχιπολεμιστές, Νικ και Greek Freak. 

Tότε η Ελλάδα ξαναμάθαινε το μπάσκετ μετά το μακρινό ’68 και το έπος της ΑΕΚ, τώρα Αυγουστιάτικα γεμίζει το ΟΑΚΑ με 20.000 κόσμο και με τον Γιάννη μπροστάρη ετοιμάζεται να τη μάθει ο πλανήτης. Και θα τη μάθει, διότι ο Γιάννης θα γίνει ο Έλληνας Μπέκαμ και θα τον μάθουν στην υποσαχάρια Αφρική και στα βάθη της Ανατολής.

Και κάτι τελευταίο: 1987-2005: 18 χρόνια. 2005-2022: 17 χρόνια. Πάμε Ελλαδάρα...

Γιάννης… Γκάλης
EVENTS