MENU

Η είδηση της απόκτησης του Μπεν Μπέντιλ από τον Παναθηναϊκό το φετινό καλοκαίρι δεν προκάλεσε μεγάλο «κρότο». Βλέπετε, οι νταμπλούχοι Ελλάδας είχαν ένα γεμάτο παζάρι με πολλά... μπαμ, όπως αυτό του Τζίμερ Φριντέτ και εκείνο του Ουέσλι Τζόνσον. Έτσι, η απόκτηση του πρώην παίκτη του Περιστερίου δεν βρέθηκε στην πρώτη γραμμή του ενδιαφέροντος. 

Ωστόσο, ο Αργύρης Πεδουλάκης βλέπει στοιχεία στον 24χρονο Γκανέζο, τον οποίον πήρε μαζί του από το Περιστέρι στο ΟΑΚΑ. Ο άλλοτε παίκτης των Ντάλας Μάβερικς θα έχει στο «τριφύλλι» την μεγάλη ευκαιρία να παίξει και να καθιερωθεί στο κορυφαίο επίπεδο της Ευρώπης. Το αν θα «πιάσει» ή όχι, είναι κάτι που θα φανεί μέσα στη σεζόν. Το μόνο σίγουρο είναι πως η ιστορία του θα τον ωθήσει να φτάσει στο... μάξιμουμ, ώστε να πετύχει. Όπως λέει ο ίδιος, η πατρίδα του, η Γκάνα, τον έχει ωριμάσει και του έχει μάθει πολλά. 

Πέρυσι τέτοια εποχή το sdna.gr είχε μιλήσει μαζί του. Ο Μπέντιλ, ως παίκτης του Περιστερίου τότε, είχε πει ένα μέρος της συγκλονιστικής ιστορίας του και είχε εξηγήσει πως μεγαλώνοντας στην Αφρική δεν ήξερε ακόμα και αν θα μπει ένα πιάτο φαΐ στο σπίτι του. Τα δύσκολα παιδικά χρόνια τον έκαναν πιο σκληρό, πιο δυνατό και η δουλειά τον βοήθησε να διαγράψει από μέσα του τις αμφιβολίες και τις ανασφάλειες. 

Όπως παραδέχεται, η νοοτροπία του πολλές φορές θυμίζει ζώου. Ο λόγος; Είναι έτοιμος να κάνει οτιδήποτε χρειαστεί για να προσέξει και να φροντίσει την οικογένειά του. Γι' αυτό και χρησιμοποιεί συνέχεια στα social media το emoji με τον γορίλα.

Άλλωστε, το ίδιο έκανε πιο παλιά και η μητέρα του. Στο Σεκόντι-Τακοράντι η μητέρα του εργαζόταν όλη μέρα, για να μπορεί να παρέχει στην οικογένειά της τα απαραίτητα. Σήμερα ο Μπέντιλ είναι σε θέση να σηκώσει το τηλέφωνο και να της έχει έτοιμο ό,τι θελήσει, όποτε το θελήσει, χωρις να χρειάζεται να ταλαιπωρείται άλλο. 

Ο νέος παίκτης του Παναθηναϊκού μιλάει στο SDNA για το σπουδαίο ταξίδι ζωής από τη φτώχεια στην Euroleague, στέκεται στο μεγαλύτερο κεφάλαιο της ζωής του, την μητέρα του και υπογραμμίζει πως θέλει να αποτελέσει πρότυπο για όλα τα μικρά παιδιά, στην Αφρική και όχι μόνο. 

- Μπεν, κοιτάζοντας κανείς το βιογραφικό σου βλέπει πως δεν έχεις μείνει σε μια ομάδα για δεύτερη σεζόν. Φέτος, όμως, συνεχίζεις για δεύτερη χρονιά με τον ίδιο προπονητή, αν και σε νέα ομάδα. Πόσο πιο «σίγουρος» νιώθεις γι' αυτή τη σεζόν;

«Προφανώς, αυτό είναι κάτι σημαντικό. Δεν θα έλεγα ότι με κάνει να νιώθω άνετα, όμως με ωθεί να δουλέψω ακόμα πιο σκληρά. Θέλω να παίξω καλά γι' αυτόν τον προπονητή και γι' αυτήν την ομάδα».

Η Γκάνα μου έδειξε πώς να είμαι άνδρας

- Σε ρώτησα νωρίτερα αν νιώθεις «σίγουρος». Μεγαλώνοντας στην Γκάνα τα πράγματα δεν ήταν εύκολα για εσένα. Έχεις φτάσει σε ένα επίπεδο που αισθάνεσαι σίγουρος για το οτιδήποτε; Σου έχουν φύγει οι ανασφάλειες, που σου δημιουργήθηκαν ωριμάζοντας σε ένα δύσκολο περιβάλλον;

«Δεν έχω ανασφάλειες. Πέρασα δύσκολα παιδικά χρόνια και για τον λόγο αυτό δούλεψα σκληρά, για να είμαι σε αυτή τη θέση και να μην χρειάζεται να σκέφτομαι εκείνους τους καιρούς. Θέλω το καλύτερο για την οικογένειά μου. Δεν έχω αμφιβολίες. Τα βλέπω όλα ως ευλογία. Πολλοί θα ήθελαν να βρίσκονται στη θέση που είμαι σήμερα».    

- Είναι γνωστό πως στην Γκάνα δεν βρίσκει κανείς παντού μπασκέτες. Εσένα ποια, πότε και πού ήταν η πρώτη σου επαφή με την πορτοκαλί μπάλα;

«Η πρώτη μου επαφή με το μπάσκετ ήταν στα 15 μου, όταν πήγα στις ΗΠΑ. Έπαιζα και κάποιες φορές στην πατρίδα μου. Όμως, εκεί τα πράγματα είναι πιο δύσκολα, η ζέστη είναι ανυπόφορη και τα γήπεδα, όσα υπάρχουν, είναι ανοιχτά. Μπορεί να αρρωστήσεις παίζοντας σε τόσο υψηλές θερμοκρασίες. Από την άλλη, βέβαια, το είχαμε συνηθίσει». 

- Τι σε έμαθε το Σεκόντι-Τακοράντι, η πόλη της Γκάνας στην οποία γεννήθηκες και έζησες μέχρι τα 15;

«Μού έμαθε πώς να βγω στη ζωή και να τα κατακτήσω όλα, με δίδαξε να μην θεωρώ τίποτα δεδομένο και μου έδειξε πώς να είμαι άνδρας. Ωρίμαζεις πολύ γρήγορα, απότομα, σε μικρή ηλικία. Πρέπει να φροντίσεις τον εαυτό σου και την οικογένειά σου. Χρωστάω τα πάντα στην πόλη μου. Γι' αυτό και προσπαθώ να βάλω όσο περισσότερο μπορώ αυτή την πόλη στο χάρτη. Θέλω να φτάσω όσο πιο ψηλά μπορώ, για να επιστρέψω και να βοηθήσω άλλα παιδιά στην πόλη μου».

- Όταν ήσουν παιδί σκέφτηκες πως το μπάσκετ θα ήταν η πλατφόρμα που χρειαζόσουν, για να λύσεις το βιοποριστικό πρόβλημα της οικογένειάς σου;

«Όχι, σίγουρα όχι. Δεν σκεφτόμουν έτσι το μπάσκετ. Κάποια παιδιά ζουν στις ΗΠΑ και από την μέρα που γεννιούνται οι γονείς τους τους βάζουν σε αυτό το πρόγραμμα, για να ασχοληθούν με το μπάσκετ. Για εμένα δεν υπήρχε αυτή η σκέψη. Άργησα να ασχοληθώ με το μπάσκετ. Όταν το γνώρισα, το ερωτεύτηκα. Ήταν ένα κομμάτι μου, που μπόρεσα να ξεκλειδώσω».

Με πονάει όταν σκέφτομαι πόσο σκληρά εργάστηκε η μητέρα μου

- Σε μια περσινή συνέντευξή σου στο SDNA είχες πει πως όταν ήσουν μικρότερος: «Υπήρχαν μέρες που ξυπνούσα και το μόνο που σκεφτόμουν, η μόνη μου έγνοια, ήταν το τι και βασικά το αν θα φάμε». Υπάρχουν στιγμές που κοιτάζεις πίσω και συνειδητοποιείς σε τι επίπεδο έχεις φτάσει τώρα;

«Προφανώς, δεν μπορείς να ξεχάσεις το παρελθόν σου και το από πού έρχεσαι. Σου δίνει κίνητρο, το οποίο σε καθοδηγεί κάθε μέρα. Βγαίνεις στο παρκέ και παλεύεις σκληρά, για να είσαι ο καλύτερος που μπορείς να είσαι. Αυτό είναι ακόμα μέσα μου. Υπάρχουν επίπεδα, τα οποία δεν έχω φτάσει μέχρι σήμερα. Δεν ξεχνάω ποτέ το παρελθόν μου. Πάντα θέλω να είμαι καλύτερος».

- Υπάρχει μια ιστορία που ενώ τότε σε «πονούσε» ψυχολογικά, σήμερα σε κάνει να χαμογελάς, καταλαβαίνοντας την απόσταση που έχεις διανύσει μέσω του μπάσκετ;

«Το γεγονός πως η μητέρα μου ήταν μόνη της και πάλευε για όλους μας. Δούλευε όσο περισσότερο μπορούσε, για να έχουμε έστω ένα πιάτο φαγητό την μέρα. Με πονάει, όταν σκέφτομαι πόσο σκληρά εργάστηκε αυτή η γυναίκα. Τώρα είμαι σε θέση που μπορώ να της παρέχω ό,τι θέλει. Αυτή είναι ευλογία. Η μητέρα μου μπορεί να πάρει οτιδήποτε ή να με καλέσει οποτεδήποτε και να της πάρω ό,τι επιθυμεί».

- Στην ίδια συνέντευξη είχες δυσκολευτεί να περιγράψεις την μητέρα σου με λίγες λέξεις, όμως τελικά είχες επιλέξει την «αγάπη», τη «φροντίδα» και τη «δύναμη». Ποιο ήταν το μεγαλύτερο μάθημα που σου έδωσε όταν ήσουν παιδί στην Γκάνα;

«Το μεγαλύτερο μάθημα που μου έδωσε και συνεχίζει να μου δίνει έχει να κάνει με την εκτίμηση που πρέπει να τρέφω προς τη ζωή. Πρέπει να ευγνώμων. Ξέρεις, πολλοί άνθρωποι δεν ξύπνησαν σήμερα το πρωί. Εμείς είμαστε ευλογημένοι και μόνο που ξυπνήσαμε. Μου λέει: "Κάθε μέρα που ξυπνάς το πρωί να ευχαριστείς τον Θεό. Να προσεύχεσαι. Να λες ευχαριστώ. Όλα τα άλλα θα έρθουν. Μην ξυπνάς και σκέφτεσαι τι θα φας. Να ξυπνάς και να χαίρεσαι που ξύπνησες. Να ευχαριστήσεις τον Θεό και μετά να πηγαίνεις να δώσεις την μάχη σου"».

- Πώς ένιωσες όσες φορές την είδες να χαμογελάει, για όσα πέτυχες στην καριέρα σου όλα αυτά τα χρόνια, γνωρίζοντας τις δυσκολίες που είχε περάσει και εκείνη παλαιότερα;

«Το μπάσκετ δεν είναι τόσο σημαντικό για εκείνη. Την νοιάζει να είμαι εγώ χαρούμενος. Πάντα αυτό με ρωταεί. "Είσαι ευτυχισμένος; Είσαι χαρούμενος;". Η χαρά που έχω, κάνοντας αυτό που αγαπώ, την κάνει και εκείνη ευτυχισμένη. Αυτό είναι το μόνο που θέλω. Να ξέρει πως περνάω καλά και να είναι και εκείνη καλά».

- Νιώθεις περήφανος για τον εαυτό σου, βλέποντας τη δουλειά σου να αποφέρει καρπούς;

«Σίγουρα, όταν δουλεύεις τόσο πολύ θες να είσαι πετυχημένος. Είμαι ευγνώμων για όσα έχω πετύχει. Ευχαριστώ τον Θεό, την οικογένειά μου, όλες τις ομάδες και όλους τους προπονητές μου, που με βοηθήσαν να γίνω αυτός που είμαι».

Θέλω να κάνω ό,τι χρειαστεί, για να παρέχω στην οικογένειά μου όσα ζητάει

- Στο Instagram χρησιμοποιείς συνέχεια ένα emoji με έναν γορίλα. Γιατί;

«Δεν ξέρω αν γνωρίζεις πολλά για τους πίθηκους. Κάνουν τα πάντα για την οικογένειά τους, αυτή είναι και η δική μου νοοτροπία. Πάντα με ενδιαφέρει η οικογένειά μου. Όταν είμαι εκεί έξω έτσι νιώθω και εγώ. Δεν είμαι εδώ για να κάνω φίλους. Βρίσκομαι εδώ για να σε καταστρέψω. Δεν έχω πρόβλημα μαζί σου, αλλά γι' αυτό είμαι εδώ. Θέλω να κάνω ό,τι χρειαστεί, για να παρέχω στην οικογένειά μου όσα ζητάει. Αυτό κάνουν και οι πίθηκοι. Θα έρθουν, θα συγκρουστούν μαζί σου, θα κάνουν ό,τι χρειαστεί, για να φροντίσουν την οικογένειά τους».

- Έχεις υπάρξει ποτέ θύμα ρατσιστικής επίθεσης;

«Δεν θα ήθελα να κάνω κάποιο σχόλιο πάνω σε αυτό».

- Η οικογένεια Αντετοκούνμπο έχει δώσει ένα παράδειγμα σε ολόκληρο τον πλανήτη και έχει αποδείξει πως πράγματι με ταλέντο, σκληρή δουλειά και αντοχές μπορείς να πετύχεις, ανεξαρτήτως καταγωγής ή οικονομικής κατάστασης. Αισθάνεσαι πως εσύ, τα αδέλφια Αντετοκούνμπο και τόσοι άλλοι παίκτες, που έρχονται από παρόμοιες καταστάσεις, κάνετε ένα μικρό παιδί να ονειρεύεται ότι θα πετύχει; 

«Ναι, σίγουρα. Αυτό είναι το σχέδιό μου. Θέλω να είμαι πρότυπο για τα παιδιά στην Αφρική. Όχι μόνο για τα παιδιά της πατρίδας μου, αλλά για όλα όσα μεγαλώνουν στην Αφρική ή οπουδήποτε αλλού και νιώθουν πως δεν μπορούν να τα καταφέρουν. Τους λέω πως θέλει σκληρή δουλειά και λίγη τύχη. Όταν έρθει η ευκαιρία, αρπάξτε την και κάντε τη δουλειά σας. Πιστεύω στον Θεό. Ό,τι είναι να συμβεί, θα συμβεί».

 

Το ταξίδι ζωής του Μπέντιλ: «Η μητέρα μου πάλευε για ένα πιάτο φαΐ, τώρα της τα παρέχω όλα»
EVENTS