Ο Παύλος Γιαννακόπουλος για τον Παναθηναϊκό και για το σύνολο του ελληνικού αθλητισμού, δεν ήταν ένας απλός παράγοντας. Είχε, έχει και θα έχει εις την αιωνιότητα άλλωστε, τα δικά του προσωνύμια. Κανείς δεν τον αποκαλούσε σκέτο «πρόεδρο». Ήταν ο Πατριάρχης. Ο ένας και ο μοναδικός. Αν ήταν κάτι... σκέτο, ήταν ο ΠΑΥΛΟΣ. Ο Θεός, σύμφωνα με τα συνθήματα των οπαδών.
Ο Παύλος, λοιπόν, λατρεύτηκε από γενιές και γενιές παναθηναϊκών, γιατί ήταν ένας Θεός ότι πιο κοντά σε ανθρώπινο. «Θα είμαστε πάντα τα παιδιά σου», έγραφε ένα άλλο πανό των αλησμόνητων ημερών του. Τον θεωρούσαν κάτι σαν πατέρα, διότι οι ημέρες του στον Παναθηναϊκό, πρέσβευαν σε κάθε του βήμα μία από τις πιο όμορφες λέξεις του ελληνικού λεξιλογίου. Τη λέξη «οικογένεια».
Οι περισσότερες δηλώσεις του έκλειναν με τη φράση: «Ο Παναθηναϊκός είναι ένας, ενιαίος και αδιαίρετος». Κι ας μην ήταν πάντα.
Ακόμα και σε εποχές αδυσώπητης διχόνοιας, όταν η Γλυφάδα, ο «Τάφος του Ινδού», το κλειστό του ΟΑΚΑ, σείονταν από συνθήματα κατά της οικογένειας Βαρδινογιάννη και το «Παύλο Θεέ πάρε την ΠΑΕ» έβγαινε από τα άδυτα των ψυχών των οπαδών, εκείνος αρκούταν απλά στο να σηκωθεί από τη θέση και να ζητήσει να σταματήσουν.
Το ενιαίος και αδιαίρετος για τον Παύλο, δεν ήταν απλά μια φράση. Ήταν η στάση του.
Αμέσως μετά τον χαμό του εκείνον τον «μαύρο» Ιούνιο του 2018, ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος και η ΚΑΕ Παναθηναϊκός καθιέρωσαν το περίφημο πια τουρνουά «Παύλος Γιαννακόπουλος» για να τιμήσουν την μνήμη του.
Έκτοτε η επιτυχία του τουρνουά άγγιξε επίπεδα που ίσως να μην μπορούσε να φανταστεί ούτε ο ίδιος ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος όταν το πρωτοσκέφτηκε και εις την μνήμη του Παύλου, γράφτηκαν επίχρυσες σελίδες, δίπλα στις ολόχρυσες, που άφησε παρακαταθήκη ο Πατριάρχης στον Σύλλογο.
Για τη μνήμη του Παύλου, το Παναθηναϊκό Στάδιο άνοιξε ξανά τις πύλες του για αγώνες μπάσκετ το 2024, για τη μνήμη του Παύλου οι οπαδοί του Παναθηναϊκού μπήκαν στο βιβλίο Γκίνες λόγω της προσέλευσης τους σε εκείνο το αλησμόνητο τουρνουά ενώ η θύμησή του ταξίδεψε τον περσινό Σεπτέμβρη ως την Μελβούρνη και το Σίδνεϊ, για να την τιμήσουν και οι Έλληνες της διασποράς.
Το φετινό «Παύλος Γιαννόπουλος» έμοιαζε σχετικά πίσω σε λάμψη σε σχέση με τα προαναφερθέντα. Μέχρι που πριν την έναρξη του αγώνα της περασμένης Παρασκευής απέναντι στην Μουργκ, ω σαν από θαύμα έκανε την εμφάνισή της στο Telecom center η... στάση ζωής του Παύλου.
Το ενιαίος και αδιαίρετος. Ο Σύλλογος, αναμφίβολα, έχει πολύ δρόμο ακόμα για να το πετύχει, όσα έχουν προηγηθεί δεν μπορεί να σβήσουν μονομιάς, ωστόσο οι εικόνες των ιδιοκτητών ΚΑΕ και ΠΑΕ, μετά από αμέτρητα χρόνια, δίπλα δίπλα, τα όσα συμβόλιζαν αυτές, μαζί με τα όσα ειπώθηκαν όταν τους επισκέφθηκαν ο «ψηλός» μαζί με αντιπροσωπεία οπαδών, ήταν ότι πιο κοντινό στη παναθηναϊκή στάση ζωής του Παύλου, έχει συμβεί εδώ και χρόνια.
Μια σειρά από «εγώ» τα οποία ταλάνισαν και ταλανίζουν έναν Σύλλογο της εμβέλειας και της δυναμικής του Παναθηναϊκού και απέναντι το «εμείς» που πρέσβευε ο Παύλος Γιαννακόπουλος. Δεν θα πρέπει πια να υπάρχει κανένα δίλημμα για τον τρόπο που θα πρέπει να πορευτεί το οικοδόμημα, οδεύοντας σιγά σιγά προς τις πύλες του Βοτανικού.
Ο Παύλος Γιαννακόπουλος δεν θα είχε σίγουρα κανένα ως προς αυτό και το γεγονός πως ότι διαδραματίστηκε, συνέβη κατά τη διάρκεια ενός τουρνουά για τη μνήμη του, έχει τον δικό του ξεχωριστό «συμβολισμό».
** Το «μείγμα» Kα Δέσποινας Γιαννακοπούλου, Ζέλικο Ομπράντοβιτς, Μάικ Μπατίστ, Φραγκίσκου Αλβέρτη, Δημήτρη Διαμαντίδη σε τουρνουά μνήμης για τον Παύλο, ήταν ότι πιο κοντινό στο «Δεν έφυγες ποτέ».
** Ο ποδοσφαιρικός Παναθηναϊκός πέτυχε χθες την πιο «πρωταθληματική» νίκη του, ανάμεσα στις πέντε. Το να μάθει να κερδίζει και με τρόπο, που έδειχνε πως δεν ήξερε τα προηγούμενα χρόνια, θα αποτελέσει ένα ακόμα τεράστιο βήμα προς τον μεγάλο του στόχο.
