Πριν κάποια χρόνια θα μπορούσε κάποιος να το αποκαλέσει παρελθοντολατρεία. Πριν κάμποσο καιρό ήταν απλά ένας ευσεβής πόθος. Τώρα, πλέον, είναι μια παραγματικότητα, με την οποία το ευρωπαϊκό μπάσκετ καλείται να… αναμετρηθεί: Η Θεσσαλονίκη είναι το next big thing του σπορ σε όλα τα επίπεδα, κι αυτό αποδεικνύεται με στοιχεία.
Η οικονομική ευρωστία που εγγυώνται τα ηγετικά πρόσωπα σε ΠΑΟΚ (Μυστακίδης) και Άρη (Σιάο), η παρουσία του ΠΑΟΚ στον τελικό του FIBA Europe Cup για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, το δεδομένο πια ενδιαφέρον και της οικογένειας Αντετοκούμπο για τα τεκταινόμενα στον Άρη πέραν της φιλικής σχέσης με τον ιδιοκτήτη, μαζί με την ιστορία των ομάδων και το «έτοιμο» μπασκετικό τους κοινό, καθιστά την πόλη μια κάτι παραπάνω από προφανή επιλογή ανάπτυξης.
Κι αυτό αποδεικνύεται με στοιχεία. Αρκεί να ρίξουμε μια ματιά στις… άλλες επιλογές. Αν θέλει, δηλαδή, κάποιος να ανοίξει τη βεντάλια του ευρωπαϊκού μπάσκετ πέρα από τα 20 κλαμπ που απαρτίζουν τώρα την Euroleague (συν τις ρωσικές ομάδες, που περιμένουν στη γωνία), ποιον θα βρει καλύτερο; Ας κάνουμε ένα «πέρασμα» από τις κυριότερες (μπασκετικά πάντα) ευρωπαϊκές χώρες για να δούμε τους υποψήφιους, ώστε να διαπιστώσουμε ότι κανείς δεν μπορεί να «τα βάλει» με τη Θεσσαλονίκη. Ούτε σε ιστορία, ούτε σε υπόβαθρο, ούτε και σε προοπτική.
ΙΣΠΑΝΙΑ
ΟΜΑΔΕΣ: Μάλαγα (Final Four BCL), Τενερίφη (Final Four BCL), Μπιλμπάο (Πρωταθλήτρια FIBA Europe Cup), Μπανταλόνα (Προημιτελικά BCL), Μούρθια (ημιτελικά FIBA Europe Cup) Μανρέσα (“12” Εurocup)
Εδώ τα πράγματα έχουν κριθεί. Η Euroleague στο ένα τέταρτο του αιώνα που υπάρχει έχει δοκιμάσει ισπανικά «κέντρα» πέρα από Μαδρίτη, Βαρκελώνη και την Βιτόρια των Βάσκων. Με την Βαλένθια να βρίσκεται σε υψηλό επίπεδο και με τη μεγάλη επένδυση του γηπέδου, είναι μάλλον απίθανο η τετράδα που υπάρχει ήδη στην Euroleague να διαφοροποιηθεί, θα γίνουν προσθήκες μόνο αν κάποια από τις μεγάλες (Ρεάλ Μαδρίτης;) εγκαταλείψει την λίγκα, εφ’ όσον βέβαια υλοποιηθεί ανεξάρτητη προσπάθεια του ΝΒΑ Europe. Αγωνιστικά η Μάλαγα υπερέχει, πλην όμως και η ίδια δεν έχει δείξει διάθεση να χτυπήσει την πόρτα.
ΤΟΥΡΚΙΑ
ΟΜΑΔΕΣ: Μπεσίκτας (φιναλίστ Eurocup), Μπαχτσέσεχιρ (ημιτελικά Eurocup), Τουρκ Τέλεκομ (ημιτελικά Eurocup), Γαλατασαράι (προημιτελικά BCL), Πετκίμ Σπορ (προημιτελικά FIBA Europe Cup)
Εδώ το ζήτημα είναι καθαρά… χωροταξικό. Η Euroleague δεν μπορεί να παραβλέψει μεγέθη όπως η Μπεσίκτας και η Γαλατασαράι, που έχουν και οικονομική προοπτική και μεγάλα κοινά (σε πολλές χώρες της Ευρώπης), αλλά… τρεις και τέσσερις ομάδες από την ίδια πόλη; Μπορεί η Κωνσταντινούπολη να φιλοξενεί πλέον πάνω από 17 εκατομμύρια ανθρώπους, όμως η συσσώρευση πολλών ομάδων στον ίδιο οικιστικό ιστό δεν είναι στις προτεραιότητες ανάπτυξης. Η Τουρκ Τέλεκομ από την Άγκυρα δεν έχει τη γκλαμουριά των άλλων για να διεκδικήσει σοβαρά θέση με μη αγωνιστικά κριτήρια.
ΙΤΑΛΙΑ
ΟΜΑΔΕΣ: Τρέντο (προημιτελικά Eurocup), Ρετζιάνα (προημιτελικά FIBA Europe Cup), Βενέτσια («12» Eurocup)
Οι ομάδες που διακρίνονται αγωνιστικά από τους εκ δύσεως γείτονές μας έχουν χαμηλό ταβάνι όσον αφορά τόσο το διαθέσιμο μπάτζετ τους, όσο και το εκτόπισμά τους σε τοπικές κοινωνίες. Πλέον η μόνη περίπτωση να δούμε κάτι ενδιαφέρον από Ιταλία μεριά στην Euroleague είναι μια «τεχνητή ανάσταση» της Ρόμα (λόγω εκπροσώπησης της μεγάλης πληθυσμιακά ιταλικής πρωτεύουσας) ή η αναβάθμιση της Νάπολι, η οποία πάντως αγωνιστικά δεν πάει καλά (είναι 12η στην τοπική λίγκα). Ομάδες με ιστορία και ευρωπαϊκή παρουσία, όπως η Βαρέζε ή η Τριέστε, δεν φαίνονται διατεθειμένες να βάλουν κάτι παραπάνω οικονομικά.
ΓΑΛΛΙΑ
ΟΜΑΔΕΣ: Μπουργκ (πρωταθλήτρια Eurocup)
Οι Γάλλοι έχουν τον μοναδικό σύλλογο που έχει εξασφαλίσει (τυπικά) το δικαίωμα να αγωνιστεί στην προσεχή Euroleague, αλλά υπάρχουν αμφιβολίες αν θα το εξασκήσει τελικά. Με περιορισμένους πόρους, έδρα μια πόλη πληθυσμιακά λίγο μικρότερη από την Καρδίτσα και γήπεδο μόλις 3.500 θέσεων, ακόμα και να το τολμήσει θα μοιάζει σαν φτωχός συγγενής ανάμεσα στις άλλες.
ΓΕΡΜΑΝΙΑ
ΟΜΑΔΕΣ: Άλμπα Βερολίνου (προημιτελικά BCL), Τσέμνιτς («12» Eurocup)
H Άλμπα εγκατέλειψε την Euroleague με το στίγμα της ομάδας που συμμετείχε μόνο για τη χαρά του παιχνιδιού, χωρίς φιλοδοξίες για κάτι ισχυρότερο, και δεν υπάρχει διάθεση να επιστρέψει. Η Τσέμιντς που πήγε καλύτερα αγωνιστικά είναι μικρό μέγεθος για τα δεδομένα της Euroleague. Στη θεωρία, μόνο η Φρανκφούρτη θα μπορούσε να συμπεριληφθεί σ’ ένα πρότζεκτ ανάπτυξης, αλλά κι αυτό είναι πολύ αμφίβολο.
ΥΠΟΛΟΙΠΕΣ ΧΩΡΕΣ
ΟΜΑΔΕΣ: Ρίτας Βίλνιους (Λιθουανία, προημιτελικά BCL), Τσεντεβίτα Ολίμπια (Σλοβενία, προημιτελικά Eurocup), Κλουζ Ναπόκα (Ρουμανία, προημιτελικά Eurocup), Σομπατέλι (Ουγγαρία, ημιτελικά FIBA Europe Cup), Χάποελ Ιερουσαλήμ (Ισραήλ, προημιτελικά Eurocup), Μπουντούσνοστ (Μαυροβούνιο, «12» Eurocup), Νίμπουρκ (Τσεχία, προημιτελικά BCL), Μπόσνα Σαράγεβο (Βοσνία-Ερζεγοβίνη, προημιτελικά FIBA Europe Cup).
Μια ματιά στα ονόματα των ομάδων που διακρίθηκαν αγωνιστικά θα μας πείσει ότι σοβαρή συζήτηση περί υπαρκτών ελπίδων μπορεί να γίνει μόνο για τις πρώτες δύο υποψήφιες κι αυτές με πολλούς αστερίσκους. Η Ρίτας Βίλνιους δεν έχει την οικονομική επιφάνεια της Ζάλγκιρις και η Τσεντεβίτα Ολίμπια, παρά την μακρά της ιστορία και την παράδοσή της, απευθύνεται σε πολύ μικρή αγορά.
