Ηγέτης είναι αυτός που το λέει η καρδιά του. Ξεπερνά το κακό του διάστημα τη στιγμή που αισθάνεται πως τον χρειάζεται η ομάδα και οι συμπαίκτες του. Οδηγεί εκ του ασφαλούς στη φουρτούνα και όχι στα ήρεμα νερά.
Αυτό δεν μετριέται με λεπτά. Δεν μετριέται με PIR. Ούτε με advanced stats. Μετριέται με καρδιά, ψυχή, ποιότητα, θέληση και έναν χαρακτήρα που κάνει τους καλούς παίκτες να ξεχωρίζουν απ’ τους σπουδαίους. Εκείνους που υπογράφουν το βιβλίο της ιστορίας του αθλήματος.
Ο Κώστας Σλούκας το έχει κάνει ήδη. Δεν χρειάζεται καμία επιβεβαίωση. Η φυγή του απ’ τον Ολυμπιακό και το μεγάλο βήμα να πάει στον Παναθηναϊκό, δικαιώθηκε πλήρως από την πρώτη χρονιά. Ακόμη κι εκεί «γεμάτος» είναι. Δεν του απέμεινε κανένα απωθημένο, κανένα κενό που δεν καλύφθηκε.
Κι όμως, βρίσκει πάντα τον τρόπο να έχει το ίδιο κίνητρο, την ίδια «πείνα», την ίδια λαχτάρα να οδηγήσει στα δύσκολα. Να βγάλει το φίδι απ’ την τρύπα. Φέτος μόνο το είδαμε σε αρκετές ανάλογες περιπτώσεις. Πριν λίγες μέρες οι γνωστοί προπαγανδιστές τον ειρωνεύτηκαν για το άστοχο σουτ στο Τελ Αβίβ. Ακόμη κι αυτό βέβαια, ένδειξη του μεγαλείου του είναι. Περιμένουν ένα άστοχο σουτ για να βρουν επιχειρήματα. Αλήθεια πόσο σπουδαίος πρέπει να είναι κάποιος στο χώρο του μπάσκετ, για να έχει πετύχει κάτι τέτοιο;
Σα να μη συμβαίνει τίποτα, ένα βράδυ Παρασκευής, την ώρα που ο Παναθηναϊκός αγωνιστικά είναι σε κρίση εδώ και ένα μήνα, μετατρέπει μια εκτός έδρας αναμέτρηση με τη Βιλερμπάν σε προσωπικό σόου. Όχι επίδειξης ικανοτήτων, αλίμονο αν χρειαζόταν να κάνει κάτι τέτοιο σε ένα ματς όπως αυτό. Προσωπικό σόου κινήτρου ενώ όλοι θεωρούν πως δεν υφίσταται.
Ποιο είναι το κίνητρο του Σλούκα; Η ίδια η νίκη. Το κυνήγι της κορυφής. Η ευθύνη πως όσα χρόνια κι αν περάσουν, εκείνος πρέπει να ηγηθεί, να βγει μπροστά στα δύσκολα. Με τη Βιλερμπάν το ματς το έκρινε από κάθε άποψη. Βγάζοντας τον Παναθηναϊκό από μια κατάσταση που θα ήταν απίστευτα δύσκολη.
Παίκτες που ακόμη προσπαθούν να δείξουν ποιοι είναι στο ανώτερο επίπεδο, ας τον κάνουν παράδειγμα. Γιατί δεν μπορεί να σκύβει το κεφάλι κάποιος που έχει κίνητρο να αποδείξει το ποιες είναι οι δυνατότητές του, ενώ από την άλλη αυτός που έχει πετύχει τα πάντα, κατακτήσει τα πάντα, είναι ήδη μύθος, να δίνει κάθε αγώνα σα να πρέπει να δείξει πως αξίζει την… ευκαιρία.
Ο Σλούκας είναι legend, είναι απ’ τους κορυφαίους όλων των εποχών, έχει πετύχει τα πάντα. Αυτή του η «πείνα» αποτελεί ελπίδα επιστροφής σε αγωνιστική ισορροπία για τον Παναθηναϊκό. Επειδή ως παίκτης μπορεί να παρασύρει και τους υπόλοιπους, άλλωστε απ’ όλους αναγνωρίζεται ως ο φυσικός ηγέτης.
Πρώτα και πάνω απ’ όλα όμως, είναι legend νοοτροπίας. Αλήθεια, όταν ο Σλούκας στα 36 του, με το παλμαρέ και τα επιτεύγματά του, με τα 450 ματς στην Euroleague, έχει αυτή την εικόνα και τη «δίψα» παίζοντας στην έδρα της Βιλερμπάν για την regular season, οι υπόλοιποι ποια ακριβώς δικαιολογία έχουν για να μην παίζουν καλά; Δεν υπάρχει δικαιολογία.
ΥΓ1: Η υπομονή υπήρξε ανέκαθεν μία από τις σημαντικότερες αρετές. Και αυτή μοιάζει να είναι το «κλειδί» για τον Παναθηναϊκό. Αγωνιστικά και εξωαγωνιστικά.
ΥΓ2: Το έχουμε ξαναπεί από αυτή τη γωνιά και θα το ξαναπούμε. Το timing παιδιά, μην το ξεχνάτε.
ΥΓ3: Είναι φοβερό πως όλοι περιμένουν τον Παναθηναϊκό στη γωνία. Λες και τον φοβούνται. Μήπως τον φοβούνται; Ακόμα και τώρα που δεν είναι στα καλά του.
