MENU
Google Logo

Προσθέστε το sdna.gr ως προτιμώμενη πηγή στα αποτελέσματα αναζήτησης στην Google.

Ο μπασκετικός Παναθηναϊκός είναι ένα μέγεθος ανεξήγητο για τους αντιπάλους του. Δεν θέλουν να αποδεχθούν την ανωτερότητά του, την ικανότητά του και το γεγονός πως διαρκώς είναι αυτός που δείχνει τον δρόμο. Με εκείνους ακόμη και στις επιτυχίες τους, να ακολουθούν στα χνάρια που βρίσκουν από τους «πράσινους». 

Πάνω στην προσπάθεια να δικαιολογήσουν πως πάντα κάτι γίνεται στην τύχη και δεν οφείλεται στην ικανότητα των ανθρώπων του «τριφυλλιού», από τη διοίκηση μέχρι αυτούς που μπαίνουν στο παρκέ, περνούν σε… θεωρίες συνωμοσίες. Για πολλά χρόνια μία από αυτές είχε να κάνει με τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς. Τον έλεγαν «Γκαστόνε» για να τον ειρωνευτούν θεωρώντας πως νικά λόγω τύχης, ενώ από ένα σημείο και μετά όταν οι κατακτήσεις έγιναν υπερβολικά πολλές για να δικαιολογηθούν από την τύχη, περάσαμε στα μπάτζετ. 

Κοινώς, αυτό που τόνιζαν είναι πως όσα καταφέρνει ο Ζοτς έρχονται επειδή έχει μεγάλα μπάτζετ και εξαιρετικούς παίκτες. Κάτι που προφανώς δεν ίσχυε. Το οξύμωρο είναι πως μόλις ήρθε η μεγάλη επιτυχία κατάκτησης Euroleague στη μετά Ομπράντοβιτς εποχή, το τροπάρι επέστρεψε. Αυτή τη φορά για τον Εργκίν Αταμάν. 

Ο άνθρωπος που έχει κερδίσει 3 Euroleague στα τελευταία 4 χρόνια, ενώ πριν είχε έναν τελικό και μια σεζόν που διακόπηκε λόγω πανδημίας ενώ η ομάδα του (Εφές) έπαιζε μακράν το καλύτερο μπάσκετ, για τους αντιπάλους του Παναθηναϊκού είναι απλά… τυχερός. Αφήνει απλά τους παίκτες του να αγωνιστούν όπως γουστάρουν και μαζεύει αστέρια τα οποία τα κάνουν όλα μόνα τους. 

Ένα επιχείρημα… φούσκα φυσικά. Το οποίο «έσκασε» μόλις και ο Ολυμπιακός μάζεψε παίκτες ποιότητας γιατί επιτέλους αντιλήφθηκε πως διαφορετικά δεν έχει ελπίδα. Το δήλωσε ανοιχτά και ο ΜακΚίσικ. Όμως ακόμη κι έτσι, ο Αταμάν είναι αυτός που έχει στηρίξει επιλογές οι οποίες φάνταζαν… φτηνιάρικες για τον Παναθηναϊκό του τεράστιου μπάτζετ και του ανοιχτού πορτοφολιού για να ικανοποιήσει τα θέλω του προπονητή του. 

Με το που ανέλαβε την ομάδα, ο Αταμάν αποφάσισε να κρατήσει τον Καλαϊτζάκη. Όχι απλά επειδή είναι Έλληνας. Τον κράτησε γιατί είδε και έδωσε έναν ρόλο στον αθλητή, ο οποίος του ταιριάζει… γάντι. Έχει γίνει άνθρωπος των ειδικών αποστολών στην άμυνα και επιβραβεύεται γι’ αυτό. 

Όσο για τις μεταγραφές, απ’ τις πρώτες επιλογές ήταν ο Γκραντ. Με τον Αταμάν να τον θέλει όχι γιατί έβαζε πολλούς πόντους στην Τουρκία και ήταν ηγέτης στην ομάδα του, αλλά επειδή είδε σε αυτόν τον παίκτη που θα λειτουργήσει ως συνδετικός κρίκος του ταλέντου με την ανάγκη για άμυνα, ενέργεια, καλύψεων και μπασκετικούIQ. Το τί ακολούθησε με τον Αμερικανό και συνεχίζεται ακόμη, δεν χρειάζεται υπενθύμιση. 

Φτάνουμε όμως και στο σήμερα. Του τραυματίστηκε ο Ματίας Λεσόρ σοβαρά και θα χάσει πολλούς μήνες δράσης. Κάλλιστα θα μπορούσε να πει στηρίζω τον συμπατριώτη μου Γιούρτσεβεν, ας περιμένουμε κάποιον παικταρά αν προκύψει από το ΝΒΑ μέσα Γενάρη. Αν δεν κατορθώσουμε να «κλείσουμε» κάτι… φανταχτερό από την Ευρώπη. 

Ο Αταμάν όμως, εντελώς μπασκετικά και με γνώμονα το τί στοιχεία θα χρειαστεί η ομάδα του, «θυσίασε» ακόμη και τα θέλω πολλών για κίνηση εντυπωσιασμού. Ζήτησε παίκτη με ευρωπαϊκή εμπειρία, παίκτη με βασικά χαρακτηριστικά αθλητικότητα, ικανό στην άμυνα που θα γίνει… σκιάχτρο για όποιον σκεφτεί να πλησιάσει το καλάθι. Ζήτησε συγκεκριμένα τον Γκέιμπριελ και τον πήρε η ομάδα. 

Σε αυτά τα παραδείγματα, αν προστεθούν και παιδιά όπως ο Χουάντσο που παρά το όνομά του παίζει σαν… εργαλείο και όχι παίκτης-αστέρι, ο Ιωάννης Παπαπέτρου, τότε αντιλαμβανόμαστε γιατί το ρόστερ του Παναθηναϊκού «δένει» σωστά. Διότι ο προπονητής έκανε επιλογές ορθολογικές μπασκετικά, χωρίς να ζητήσει ή να θέλει μια 12άδα υπερπαικτών που θα ήθελαν μια μπάλα ο καθένας. Ακόμη και ο Οσμάν παρά το όνομά του, είναι τέτοιας νοοτροπίας αθλητής. 

Ένα ακόμη… αφήγημα που «ξεθάφτηκε» απ’ την εποχή Ομπράντοβιτς για να χρησιμοποιηθεί για τον Αταμάν, απέχει υπερβολικά απ’ την πραγματικότητα.

Τα ίδια έλεγαν και για τον Ομπράντοβιτς, ίδια κατάληξη είχαν τα αφηγήματα…