Διαβάστε παρακάτω αποσπάσματα από την αρθρογραφία αθλητικών εφημερίδων και του διαδικτύου...
ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΕΛΑΚΗΣ - SPORTDAY
Kαλή ομάδα η Κροατία, γεμάτη παίκτες που αγωνίζονται στα μεγαλύτερα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα. Κι όμως, η Αγγλία την έκανε μια μπουκιά. Την κατάπιε. Και το πιο ανησυχητικό δεν ήταν μόνο η ήττα, αλλά η εικόνα της στο πρώτο ημίχρονο... Η καταπόνηση δεν φαίνεται μόνο όταν ένας παίκτης σταματά να τρέχει. Φαίνεται στο πρώτο βήμα που δεν έγινε, στη μονομαχία που χάθηκε στην πάσα που άργησε, στην πίεση που δεν βγήκε ποτέ. Και τότε μια ομάδα που στα χαρτιά είναι δυνατή μπορεί ξαφνικά να μοιάζει άδεια. Αυτό πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας απόψε απέναντι στη Γερμανία, έχοντας ακόμη νωπή την εικόνα του δεύτερου ημιχρόνου με την Ολλανδία.
Γιατί εκεί φάνηκε κάτι που δεν πρέπει να κρύψουμε κάτω από το χαλί όταν οι δυνάμεις αρχίζουν να τελειώνουν, οι επιλογές μας περιορίζονται δραματικά. Η Γερμανία του Κλοπ έχει περισσότερες λύσεις. Περισσότερους παίκτες, περισσότερες εναλλακτικές, μεγαλύτερο βάθος. Εμείς δεν έχουμε την πολυτέλεια να αλλάξουμε μισή ομάδα και να περιμένουμε ότι η εικόνα θα παραμείνει ίδια. Αυτό είναι το μειονέκτημά μας και πρέπει να το γνωρίζουμε πριν αρχίσει το παιχνίδι. Άρα, ας είμαστε προετοιμασμένοι για όλα. Aκόμη και για ένα παιχνίδι στο οποίο θα χρειαστεί να υποφέρουμε στην Τούμπα. Ίσως πολύ. Ίσως όσο υποφέραμε στο Άουγκσμπουργκ. Δεν υπάρχει κανένα μετάλλιο για την ομάδα που θα παίξει «όμορφα» για είκοσι λεπτά και μετά θα καταρρεύσει. Απόψε χρειάζεται αντοχή, πειθαρχία, καθαρό μυαλό και κυρίως χαρακτήρας. Ωστόσο, υπάρχει και κάτι ακόμη: δεν γίνεται να κλειστούμε για ενενήντα λεπτά και να περιμένουμε ένα θαύμα.
ΜΙΧΑΛΗΣ ΤΙΓΚΙΡΗΣ - LIVE SPORT
Πολλοι θα πουν ότι ξεκίνησε με τρία παιχνίδια στο γήπεδο του. Επίσης, ότι δεν είχε κάποιο ντέρμπι, αφού οι αντίπαλοί του ήταν ομάδες... δεύτερης ταχύτητας στην Ευρωλίγκα. Αποδεκτά όλα αυτά. Από την άλλη, κανείς δεν μπορεί να αγνοήσει ότι ο Παναθηναϊκός αγωνίστηκε... μισός σε αυτά τα παιχνίδια, κέρδισε στο ρελαντί και ο Ομπράντοβιτς είχε την ευκαιρία να μοιράσει τον χρόνο, ώστε κανείς να μη σπαταλήσει πολλές δυνάμεις, λόγω και «διαβολοβδομάδας». Όταν με τόσες κομβικές απουσίες (ανάμεσα τους και ο κορυφαίος σκόρερ της Ευρώπης) κερδίζεις χαλαρά με 20 πόντους, τότε σημαίνει ότι κάνεις κάτι καλά. Και η αλήθεια είναι ότι ο ΠΑΟ του Ζοτς έχει ξεκινήσει την Ευρωλίγκα κάνοντας πολλά πράγματα καλά και σωστά. Το μεγάλο ερώτημα που υπάρχει πλέον είναι το εξής: τι μας ετοιμάζεις, Ζέλικο, για τη συνέχεια, όταν η ομάδα θα εμφανιστεί πλήρης;
Πολλοί πρέπει να σταθούν σε πολλά τεχνικά θέματα και σε συστήματα, όμως η μεγάλη διαφορά φέτος είναι ότι ο Παναθηναϊκός έχει αποκτήσει ταχύτητα. Ταχύτητα... Ομπράντοβιτς για να είμαστε πιο ακριβείς. Την ίδια που τον έκανε άρχοντα των δαχτυλιών και δημιούργησε την «πράσινη» αυτοκρατορία. Ποιος λέει ότι η αυτοκρατορία δεν επιστρέφει; Μάθηση σε κάθε φάση για την μπάλα, χωρίς να υπάρχει η επιλογή ότι θα παίζει η ομάδα καλύτερα στη μία άκρη του γηπέδου (επίθεση) σε σύγκριση με την άλλη (άμυνα). Μιας και ο λόγος για την άμυνα είναι το Α και το Ω του φετινού Παναθηναϊκού.
ΚΩΣΤΑΣ ΤΣΟΥΜΠΡΗΣ - ΦΩΣ ΤΩΝ ΣΠΟΡ
Ένα μόνιμο πρόβλημα του Ολυμπιακού τα τελευταία χρόνια είναι η ένδεια σε Έλληνες παίκτες. Μην υπολογίζοντας τον Ντόρσεϊ, όπως και τους Βεζένκοφ, Ντάνστον, είναι χαρακτηριστικό ότι στην Μπολόνια ο Ολυμπιακός είχε μόνο έναν Έλληνα στη σύνθεσή του, τον αρχηγό Κώστα Παπανικολάου. Στο ρόστερ των «ερυθρόλευκων» είναι οι Νετζήπογλου, Καραγιαννίδης, Πλωτας και Μπουρνελές, αλλά δύσκολα θα τους δούμε στην Ευρωλίγκα, ενώ ο Πάπας προορίζεται για το ελληνικό πρωτάθλημα.
Αντίθετα, στον Παναθηναϊκό τα πράγματα είναι διαφορετικά. Στον αγώνα με τη Μακάμπι έπαιξαν πέντε Έλληνες παίκτες, οι Καλαϊτζάκης, Μωραΐτης, Ρογκαβόπουλος, Μαντζούκας και Μήτογλου, ενώ υπάρχει και ο Σλούκας. Μεγάλη η διαφορά. Ο Ολυμπιακός δυσκολεύεται να φτιάξει μια ελληνική βάση και δεν είναι τυχαίο ότι πήρε τους Ντόρσεϊ και Πάπας για να μην έχει πρόβλημα στο πρωτάθλημα. Σίγουρα μιλάμε για επαγγελματικές ομάδες, αλλά είναι καιρός των φίλων του Ολυμπιακού να δουν περισσότερους Έλληνες στην ομάδα. Ελπίζουμε μία μέρα να συμβεί κι αυτό, κι ενώ το οξύμωρο της υπόθεσης είναι ότι ο Ολυμπιακός πέρυσι αναδείχτηκε πρωταθλητής Ελλάδας τόσο στους παίκτες όσο και στους εφήβους.
ΣΩΤΗΡΗΣ ΜΗΛΙΟΣ - FORZA
Το ξεκίνημα της νέας ομάδας, της νέας εποχής, είχε τα πάντα. Μια υπερβατική νίκη ελπίδας, ενθουσιασμού, πίστης, με το νικητήριο καλάθι του Όσμαν που έδωσε το σύνθημα για το σπάσιμο του διπολισμού. Μία σκληρή, διδακτική ήττα προσγείωσης στον τελικό του Σούπερ Καπ που υπενθύμισε ότι στο ελληνικό μπάσκετ υπάρχουν βαθιές ρίζες της καθεστηκυίας τάξης που είναι απαραίτητο να ξεριζωθούν, αν ο στόχος είναι η κορυφή. Και μία προβληματική, αγχωμένη, ανερμάτιστη εικόνα στην εντός έδρας ευρωπαϊκή πρεμιέρα, σε ένα υπέροχα ασφυκτικά γεμάτο γήπεδο που κόχλαζε.
Τρία διαφορετικά σενάρια, τρία διαφορετικά μαθήματα για μία ομάδα που διαμορφώνεται και σφυρηλατείται από την αρχή μέρα με τη μέρα. Η διαδρομή θα είναι συναρπαστική. Θα έχει μεγάλα highs και μεγάλα lows, είναι αναπόφευκτα στάδια στην πορεία προς την εξέλιξη. Το μόνο σίγουρο όμως είναι ότι ο ΠΑΟΚ δεν έρχεται. Ήρθε. Και θα είναι παρών, ισότιμος διεκδικητής σε κάθε μάχη που θα γίνεται για κάθε μεγάλο παίκτη που θα βγαίνει στην αγορά. Κι όσο αυτό συνεχίζει να συμβαίνει, τόσο μικρότερος θα είναι ο χρόνος προσαρμογής για την μετάβαση στο κορυφαίο επίπεδο, την οποία όλοι βλέπουν νομοτελειακά να έρχεται.
ΠΑΝΟΣ ΛΟΥΠΟΣ - ΩΡΑ ΤΩΝ ΣΠΟΡ
Πρώτα απ' όλα, μου φαίνεται αδιανόητο ότι πέρασαν τέσσερα χρόνια από τη μέρα του πρώτου αγώνα στη νέα Νέα Φιλαδέλφεια! Ειλικρινά, όλο αυτό το μαγικό τετραήμερο που είχα περάσει με φίλους και αδέρφια, από το πρωί ως το βράδυ στο σπίτι μας, μου φαίνεται το πολύ σαν να έγινε πριν από δύο χρόνια! Κι όμως είναι τα διπλάσια! Η αλήθεια είναι πως δεν είναι απλό και εύκολο να εξηγήσεις σε κάποιον που δεν είναι ΑΕΚ - και πολύ περισσότερο να καταλάβει - τι σημαίνει η Νέα Φιλαδέλφεια για την ΑΕΚ και για κάθε ΑΕΚτζή. Είναι κάτι που δεν μετριέται, που δεν περιγράφεται, Είναι κάτι που απλά το νιώθεις. Το νιώθεις όταν περπατάς προς το γήπεδο, ακόμα και τις μέρες που δεν παίζει η ομάδα. Το νιώθεις πριν ακόμα φτάσεις, γιατί καταλαβαίνεις μέσα σου ότι κάτι αλλάζει...
Και μαζί με την ΑΕΚ, ξαναγεννήθηκε φυσικά και η πόλη της. Η Νέα Φιλαδέλφεια απέκτησε ξανά τον παλμό της. Τα μαγαζιά, οι δρόμοι, οι πλατείες, οι γειτονιές πήραν ξανά ζωή χάρη στην ΑΕΚ. Γιατί η ΑΕΚ δεν παίζει απλά ποδόσφαιρο στη Νέα Φιλαδέλφεια. Αν θα με ρωτούσατε, ποια είναι η μεγαλύτερη αξία αυτών των τεσσάρων χρόνων, θα σας απαντούσα ότι είναι η νέα γενιά των ΑΕΚτζήδων. Ένα τεράστιο - κακά τα ψέματα - πρόβλημα για τις δύο δεκαετίες μακριά από την ψυχή μας... Τέσσερα χρόνια μετά, λοιπόν, δεν γιορτάζουμε απλώς μια επιστροφή, αλλά τέσσερα χρόνια γεμάτα ζωή, τίτλους, χαρές, αγωνίες, πανηγύρια, δάκρυα αγκαλιές και χιλιάδες στιγμές και κυρίως συναισθήματα, που δεν θα χωρέσουν ποτέ σε κανένα αρχείο αποτελεσμάτων, όσο σπουδαία κι αν είναι.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ ΟΛΑ ΤΑ ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ
*Για να διαβάσετε ολόκληρο ένα άρθρο θα πρέπει να απευθυνθείτε στο περίπτερο της γειτονιάς σας. Ενισχύοντας την εφημερίδα που εκτιμάτε περισσότερο, δίνετε πνοή στην πολυφωνία του Τύπου.
