Υπάρχει η εκδοχή του Παναθηναϊκού που δεν παρουσίασε το καλύτερο δυνατό πρόσωπο αλλά κατάφερε να κερδίσει ένα ματς που έμοιαζε να χάνεται αλλά από την άλλη υπάρχει και η πλευρά του Φλοίσβου που έχασε ένα παιχνίδι που θα μπορούσε να το έχει κερδίσει με καθαρό σκορ όμως παρόλα αυτά έπαιξε εξαιρετικά κόντρα στον πρωταθλητή και παρέμεινε στην κορυφή της βαθμολογίας, έστω και με ισοβαθμία.
Όπως η ζωή έτσι και το βόλεϊ έχει πολλές οπτικές, ανάλογα πως το βλέπει κανείς. Ο Φλοίσβος έχει κάνει πολύ καλό ξεκίνημα φέτος, έχει πάρει μεγάλες νίκες και έχει παίξει ωραίο βόλεϊ. Υπάρχει όμως το παράδοξο ότι ενδεχομένως η καλύτερή του εμφάνιση να έγινε σε ένα παιχνίδι στο οποίο έχασε. Κόντρα σε έναν αντίπαλο με εντυπωσιακό σερβίς, πληθώρα επιθετικών λύσεων και δυναμικό μπλοκ ο Αργύρης Ψάρρας ήταν απόλυτα προετοιμασμένος.
Σίγουρα τα βλέμματα τράβηξε ο Σχάουτεν με τους 30 πόντους και τους 9 άσσους αλλά ο Φλοίσβος ήταν απόλυτα αρμονικός σαν σύνολο. Η υποδοχή του δούλεψε σε υψηλά στάνταρ, η αποτελεσματικότητα στην επίθεση οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στον Ντολγκοπόλοφ ενώ το μπλοκ κατάφερε να σταματήσει μια αντίπαλη ομάδα με πολλές εναλλακτικές. Ο Σχάουτεν έδωσε την ώθηση κυρίως χάρη στα σερβίς του αλλά υπήρχαν στιγμές που οι πράσινοι δεν μπορούσαν να τον σταματήσουν με κανέναν τρόπο. Το παράδοξο είναι πως ο Καναδός «σταματήθηκε» την πιο κρίσιμη στιγμή, όταν το τέταρτο σετ ήταν στο 27-27 και ο Παναθηναϊκός ουσιαστικά έκανε το comeback.
Ο Δημήτρης Ανδρεόπουλος έχει την πολυτέλεια να διαθέτει μια ομάδα με πολλές και καλές εναλλακτικές. Αυτό ήταν που έκρινε το παιχνίδι. Ο Παναθηναϊκός ταλαιπωρήθηκε αρκετά από το αντίπαλο σερβίς και είδε την επίθεσή του να βρίσκεται σε χαμηλά επίπεδα και ο κόουτς του τριφυλλιού έκανε κάθε δοκιμή που θα μπορούσε. Άλλαξε ακραίους ξανά και ξανά μέχρι να βρει ισορροπίες και τελικά στις καθοριστικές στιγμές πήρε από όλους το μέγιστο.
Αυτό είναι ένα στοιχείο που πάντα σε κάθε ζευγάρι ομάδων μπορεί να είναι καθοριστικό. Ο Καρλ ανεβάζει ταχύτατα ρυθμό από παιχνίδι σε παιχνίδι, ο Γιάντσουκ είναι καθοριστικός ακόμα και στην κακή του μέρα ενώ το δίδυμο Πρωτοψάλτης-Ανδρεόπουλος είναι… πολυμορφικό παίζοντας κομβικό ρόλο ανάλογα με τις συνθήκες του εκάστοτε αγώνα και είτε πρέπει να δώσουν λύσεις σε μεγάλο ή μικρό χρονικό διάστημα. Αλλά πέρα από το σερβίς του Παναθηναϊκού, που πάντα μπορεί να αλλάξει τα δεδομένα, είναι εντυπωσιακή η απόδοση των κεντρικών του.
Αυτή τη φορά ο Ανδρεόπουλος επέλεξε τον Κόλεφ αντί του Γκάσμαν ώστε να πλαισιώσει τον Βουλκίδη και το αποτέλεσμα ήταν εξίσου θετικό. Σε μεγάλο βαθμό οι κεντρικοί άλλαξαν τις ισορροπίες στο τέταρτο και το πέμπτο σετ. Αυτή η θέση έχει ιδιαιτερότητες και συγκεκριμένο ρόλο αλλά είναι και μια θέση όπου μπορεί να αλλάξει τη μοίρα αγώνων. Και με τον Βουλκίδη και τον Κόλεφ να υψώνουν τοίχος, και με τον Βούλγαρο να μοιάζει σχεδόν αλάνθαστος στην επίθεση, ο Παναθηναϊκός γύρισε… από την κόλαση.
Μπορεί η λεγόμενη «καρδιά πρωταθλητή» να είναι μια όμορφη ατάκα ολίγον γραφική αλλά είναι γεγονός ότι ο Παναθηναϊκός, και συγκεκριμένα οι παίκτες του υπό την καθοδήγηση του Ανδρεόπουλου, έχουν βάλει στις αρχές τους αυτή τη νοοτροπία του «καμία μπάλα χαμένη». Πόσω μάλλον σε τέτοια παιχνίδια. Μπορεί ο Φλοίσβος να μην είναι Ολυμπιακός αλλά παρόλα αυτά η συνθήκη ήταν ενός ντέρμπι κορυφής και πολύ περισσότερο με τους πράσινους να προέρχονται από νίκη σε ντέρμπι, οπότε και έπρεπε να κεφαλαιοποιήσουν τη νίκη της περασμένης εβδομάδας. Ο Παναθηναϊκός έχει μάθει να παίρνει αυτό που θέλει τα τελευταία χρόνια και να αντέχει στην πίεση κάτι που είναι προϊόν δουλειάς και καθοδήγησης από τον πάγκο. Όσο για τον Φλοίσβος μπορεί να ηττήθηκε αλλά είναι ξεκάθαρο πως η πορεία του είναι αντάξια πρωταθλητισμού. Δεν ακολουθεί λάθος δρόμο όπως τα προηγούμενα χρόνια και κυρίως έχει βρει τον κατάλληλο άνθρωπο για να κρατήσει την ομάδα σε αυτό το μονοπάτι.