Αν κάποιος μιλούσε για «πανηγυρτζίδες» φιλάθλους που βλέπουν… φως και μπαίνουν μάλλον είναι βαθιά νυχτωμένος. Το απόγευμα της 14ης Μαΐου στην Παναθηναϊκή ώρα 19.08 ήταν μια αληθινή γιορτή αγάπης. Αγάπης του κόσμου προς το τμήμα βόλεϊ που σήκωσε το τρόπαιο του πρωταθλητή αλλά και προς τα τμήματα του μπάσκετ με αμαξίδιο αλλά του πινκ πονκ που είχαν επίσης θέση σε αυτή τη φιέστα. Και ήταν μια πραγματική γιορτή αγάπης γιατί οι άνθρωποι που γέμισαν τον Τάφο του Ινδού δε βρέθηκαν τυχαία εκεί αλλά ανήκουν εκεί καθώς ακολούθησαν πιστά τη διαδρομή όλων αυτών των τμημάτων σε όλη τη διάρκεια της σεζόν οπότε άπαντες είχαν θέση εκεί.
Άλλωστε όλα αυτά τα τμήματα ανήκουν στην ίδια πράσινη οικογένεια και κανείς δεν περισσεύει. Μάλιστα, η φυσιογνωμία αυτών των τμημάτων είναι τέτοια που οι αθλητές, οι προπονητές και οι παράγοντες πονάνε το σήμα όσο λίγοι καθώς όλα λειτουργούν πιο συναισθηματικά και με λιγότερα φώτα δημοσιότητας.
Το βόλεϊ, το οποίο ήταν το επίκεντρο της γιορτής, είχε κάθε λόγο να γιορτάζει. Ο Παναθηναϊκός φέτος πόνεσε, λύγισε, άντεξε και εν τέλει αποδείχθηκε πολύ σκληρός για να… πεθάνει. Και μπορεί τα δεδομένα εδώ και χρόνια να μην είναι ερασιτεχνικά όπως παλιότερα και το πρωτάθλημα της Volley League να λειτουργεί με όρους επαγγελματικούς αλλά παρόλα αυτά ο ρομαντισμός παραμένει. Πέρα από τον Αγραπιδάκη που με τα λόγια του λύγισε και πέτρες ο Πανταλέων είπε κάτι που αξίζει να μνημονεύεται στα κιτάπια των παναθηναϊκών αρχείων, ότι «η παρέα του 2017 κράτησε τον Παναθηναϊκό ζωντανό χάρη στην αγάπη για το σύλλογο».
Μπορεί οι σκληρές μέρες εκείνης της δεκαετίας να μοιάζουν μακρινές αλλά οι δυσκολίες ποτέ δεν έπαψαν απλά άλλαξαν μορφή. Το χαστούκι του ευρωπαϊκού αποκλεισμού το 2023 ήταν ηχηρό και πόνεσε κάθε άνθρωπο του συλλόγου, μέσα και έξω από τον αγωνιστικό χώρο, το χαμένο πρωτάθλημα του 2024 ήταν μια δύσκολη στιγμή, το χαμένο League Cup και η απώλεια του Super Cup πριν λίγους μήνες έμοιαζαν βαριά και έφεραν σύννεφα. Αλλά ο Παναθηναϊκός άντεξε. Άντεξε γιατί αφενός ήταν καλή ομάδα, και όπως αποδείχθηκε στο τέλος ήταν καλύτερος από όλους, και αφετέρου γιατί παρά τους κλυδωνισμούς κανείς δεν έπαψε να πιστεύει. Οι παίκτες δεν έπαψαν να πιστεύουν στους εαυτούς τους, ο Ανδρεόπουλος και οι συνεργάτες του δεν έπαψαν να πιστεύουν στο πλάνο τους και ο κόσμος δεν έπαψε να πιστεύει και να στηρίζει το τμήμα αυτό ενώ το πανό στήριξης για τον κόουτς του τριφυλλιού ήταν πάντα εκεί.
Αυτό το τμήμα έχει ένα μεγάλο προνόμιο, να λειτουργεί μα ανθρώπους που πονάνε τον Παναθηναϊκό και που παράλληλα στο πέρασμα των χρόνων έχουν αποδειχθεί ικανότατοι και άξιοι ώστε να το υπηρετούν. Και αυτό το πάθος και την αγάπη το έχουν μεταφέρει στους παίκτες. Προφανώς και πολλοί από τους αθλητές του Παναθηναϊκού δε μεγάλωσαν με τριφύλλι και πράσινο κασκόλ και αυτό δεν έχει και σημασία βέβαια. Σημασία έχει, όμως, πως όλοι τους, Έλληνες και ξένοι, και όχι μόνο φέτος έχουν γίνει κομμάτι της ομάδας με ψυχή και σώμα και έχουν νιώσει το βάρος της φανέλας προσθέτοντας της έξτρα βάρος με τις επιτυχίες που έφεραν.
Κάθε χρονιά σαν αυτή και κάθε επιτυχία θα ανεβάζει τον πήχη ακόμα ψηλότερα και αυτό είναι λογικό και αναμενόμενο κάτι που με τη σειρά του θα ανεβάζει και την πίεση. Όπως και να έχει πάντως έγινε σαφές και πάλι πως οι τίτλοι απονέμονονται στο τέλος και όχι στην αρχή της σεζόν. Στο τέλος ο Παναθηναϊκός πήρε το χειροκρότημα και έδωσε απαντήσεις προς όλες τις κατευθύνσεις ότι ξέρει τον τρόπο. Και όπως λέει ο στίχος «θα φανεί στο χειροκρότημα» και το χειροκρότημα ακούστηκε στον Τάφο του Ινδού.
