Ούτε μειώνει κανείς τον Εργκίν Αταμάν, ούτε τον βρήκε ευάλωτο τώρα και άρχισε την κριτική. Η πραγματικότητα είναι πως πανευρωπαϊκά και εδώ και χρόνια, οι πάντες γνωρίζουν πως ο Τούρκος κόουτς δεν είναι ο master της τακτικής. Έχει τον τρόπο του μεν, όχι όμως σε επίπεδο συγκέντρωσης των τεράστιων επιτυχιών που σημείωσε.
Το δυνατότερό του χαρτί, πάντα ήταν η εκμετάλλευση των παικτών του στο 100%. Έπαιρνε απ’ αυτούς το καλύτερο. Ειδικά από τα γκαρντ. Γιατί τους έδινε το ελεύθερο που γούσταραν για να αναδείξουν το ταλέντο τους. Με αποτέλεσμα αυτό να φέρει αυτοπεποίθηση την οποία «τάιζε» ο Αταμάν και έφτιαχνε σύνολα που έμπαιναν στο παρκέ θεωρώντας πως είναι άτρωτα.
Το μεγάλο πρόβλημα, άρχισε μόλις αυτό χάθηκε. Όταν έμεναν οι παίκτες να κοιτούν τον προπονητή απορημένοι, περιμένοντας οδηγίες, περιμένοντας αυτοπεποίθηση από λόγια και κινήσεις, γιατί δεν τους έβγαινε το παιχνίδι. Και στον αθλητισμό μόλις ο πρωταγωνιστής -ο παίκτης- πάψει να πιστεύει στο πλάνο που υπάρχει, τότε παύει να υπάρχει επιτυχημένη ομάδα. Όσο συσσωρευμένη ποιότητα κι αν διαθέτει.
Ο Αταμάν στον Παναθηναϊκό έφτασε στην τεράστια αποτυχία του να μην πάει σε Final Four στην Αθήνα με το μεγαλύτερο μπάτζετ της Ευρώπης, γιατί όλα του τα… κόλπα σταμάτησαν να φέρνουν αποτέλεσμα. Έπαψε να εμπνέει και αυτό οδήγησε σε μοτίβο αποτυχίας. Ακυρώνοντας τα ίδια τα προπονητικά του προσόντα. Δεν ήταν εδώ και καιρό ο winner που θα εμπνεύσει με περίεργα κίνητρα και θα εκμεταλλευτεί την ικανότητα όλων.
Πώς έφτασε ως εδώ η κατάσταση; Μετά την ονειρική πρώτη σεζόν που πιστώνεται φυσικά στον Αταμάν σε μεγάλο βαθμό, οι αποφάσεις του ήταν λανθασμένες. Γιατί ο ίδιος τις ακύρωσε ουσιαστικά. Επέλεξε τον Μπράουν στα γκαρντ, τον οποίο έπαψε να εμπιστεύεται από το πρώτο δίμηνο της σεζόν. Πήρε τον Γιούρτσεβεν στους ψηλούς και εκεί προέκυψε το τεράστιο πρόβλημα με τον Λεσόρ. Στη συνέχεια αναζήτησε κυρίως… μπαλώματα και κορμιά, όχι όμως κάτι αξιόπιστο να καλύψει την απουσία του Γάλλου.
Η αποτυχία της περασμένης σεζόν, έφερε την ακόμη μεγαλύτερη φετινή. Επέμεινε να έρθει ο Σορτς και τον «έκαψε» ευκολότερα κι από τον Μπράουν. Τολιόπουλος και Ρογκαβόπουλοςέμειναν εκτός… εξίσωσης, σύμφωνα με τα στάνταρ τους πάντα. Στους ψηλούς υπήρχε μπάτζετ 7 εκατ. ευρώ περίπου, για να είναι ο Γιούρτσεβεν σε ένα διαρκές μένω-φεύγω, ο Χολμς… στον κόσμο του και στην αναμονή της επιστροφής Λεσόρ που θα έλυνε όλα τα προβλήματα.
Αυτού του είδους η κατάσταση, προκαλούσε συνολικό εκνευρισμό. Κυρίως στον ίδιο τον κόουτς. Έβγαζε στη «σέντρα» δικές του επιλογές, με δημόσια σκληρή κριτική σε παίκτες. Τακτική που του είχε βγει σε κάποιο βαθμό την πρώτη σεζόν, αλλά τώρα την έκανε ακόμη σκληρότερη και είχε αντίστροφο αποτέλεσμα.
Συνεχώς προκαλούσε εντάσεις εντός της ομάδας, χωρίς να είναι η κατάλληλη στιγμή για να το κάνει. Οι δηλώσεις του μετά τη νίκη στην έδρα του ΠΑΟΚ. Το περίφημο «κίνητρο» στους παίκτες, όταν είπε θα φύγω αν δεν πάρουμε Εuroleague και Πρωτάθλημα. Το μακάρι να μην παίξουμε με τη Βαλένθια στα πλέι οφ.
Πρακτικές οι οποίες έπιασαν μία φορά, αλλά σταμάτησαν να φέρνουν αποτέλεσμα πλέον. Προκαλώντας εκνευρισμό και αναστάτωση. Με τον ίδιο τον κόουτς να μην έχει πλέον τρόπο να εμπνεύσει. Χάθηκε η ομάδα που αισθανόταν άτρωτη, έμεινε προβληματισμένη και σε διαρκές ψυχολογικό τσίτωμα. Κάπως έτσι οδηγήθηκε στην αποτυχία.
Αυτό το μοτίβο δεν είναι πρωτόγνωρο. Ακριβώς τα ίδια είχαν συμβεί και στην Εφές. Αρχικά έφτιαξε μια ομαδάρα που οδηγήθηκε στην κατάκτηση της Euroleague. Φέρνοντας παίκτες τους οποίους ενέπνευσε και εκμεταλλεύτηκε το ταλέντο τους. Στη συνέχεια το ξανάκανε και με δόση τύχης. Ίσως να το είχε πετύχει και με τον Παναθηναϊκό αν δεν είχε προκύψει ο τραυματισμός του Λεσόρ την περασμένη σεζόν. Μέχρι που τελικά οδηγήθηκε στην τελευταία αγωνιστική περίοδο στους Τούρκους, όπου με ρόστερ αστέρων δεν μπήκε ούτε στα πλέι οφ. Έχοντας και εκεί το άλλοθι των τραυματισμών, όπως συνέβη και φέτος στο «τριφύλλι».
Αυτά δεν είναι απλά διαπιστώσεις. Είναι η πραγματικότητα που περιέγραφαν τόσοι και τόσοι παίκτες με τους οποίους έχει δουλέψει. Αυτό ακριβώς καθρεφτίστηκε στον Παναθηναϊκό. Απ’ το ζενίθ του Βερολίνου, στο ναδίρ της Βαλένθια.
