Δε γίνεται διαμιάς- είναι μία μέρα τη φορά. Μέχρι να μαζευτεί ένας τεράστιος λόφος από αυτές, να σχηματίσουν μήνες, χρόνια, δεκαετίες. Λίγο-λίγο, αυτός ο γέρος, φαλακρός απατεώνας, ο Χρόνος, σου «κλέβει» τις δυνάμεις σου. Σε κάνει πιο αργό, πιο φοβικό, πιο κουρασμένο.
Με μία εξαίρεση: το τελευταίο πράγμα που γερνάει είναι η καρδιά.
Πάντα η καρδιά.
Και ο 41χρονος Λιούις Χάμιλτον το απέδειξε με τον πλέον εμφατικό τρόπο στο grand prix της Βαρκελώνης.
Ο Βρετανός θρύλος του αθλήματος μπορεί να εκκίνησε από τη δεύτερη θέση με τη μαλακή γόμα- ένα ρίσκο που φάνηκε να μην του βγαίνει στην αρχή-, μπορεί να πήγαινε πασιφανώς για 3 πιτ στοπ εν αντιθέσει με τα 2 των ανταγωνιστών του, μπορεί να είχε να τα βάλει με τους πυραύλους που ακούνε στο όνομα «Μερσέντες», όμως ο τύπος απλά πετούσε στην πίστα.
Χάρη και στις αναβαθμίσεις της Φεράρι και ένα μικρό «δωράκι» από τον άσπονδο εχθρό του- τον Φερνάντο Αλόνσο, που έμεινε στην πίστα κι έφερε το Εικονικό Αυτοκίνητο Ασφαλείας, με αποτέλεσμα να κάνει ένα free pit ο πιλότος της Σκουντερία- o Χάμιλτον έφτασε τις 106 νίκες υπέρλαμπρης καριέρας, παίρνοντας την καρό σημαία στη Βαρκελώνη. Ήταν η πρώτη του μετά το Σπα το... μακρινό 2024.
Παράλληλα, έβαλε τέλος στην κυριαρχία του Αντονέλι (που μετρούσε, θυμίζουμε, 5 σερί νίκες) και του μάζεψε 25 ολόκληρους βαθμούς (Spolier Alert: δείτε παρακάτω), μπαίνοντας ξεκάθαρα στη μάχη του τίτλου. Ρε την Κιμ...
Πίσω από τον άπιαστο- ειδικά στο 3ο κομμάτι του grand prix- Λιούις, τερμάτισε ο Τζορτζ Ράσελ. Ο χθεσινός poleman κατάφερε να μείνει μπροστά στην εκκίνηση, όμως ήταν πασιφανές πως δεν είχε κορυφαίο ρυθμό αγώνα. Μοιραία θα τερμάτιζε τρίτος, μιας και ο team-mate του τον πέρασε με φανταστικό τρόπο λίγο πριν το τέλος, όμως είχε τύχη Έβερεστ (σ.σ.: βουνό). Έτσι, πήρε τη 2η θέση και τους 18 υπερπολύτιμους βαθμούς.
To βάθρο συμπλήρωσε ο Λάντο Νόρις. Ο παγκόσμιος πρωταθλητής (το είχατε ξεχάσει αυτό, έτσι;) εκμεταλλεύτηκε τη δυναμική της ΜακΛάρεν στο δεύτερο μισό του αγώνα και ολοκλήρωσε την... ολοβρετανική 3άδα στο πόντιουμ. Not bad, not great για τον Λάντο- για να το πούμε και στη γλώσσα του.
Φερστάπεν, Πιάστρι, Χάτζαρ («μπεζ» τριήμερο για την Ρεντ Μπουλ στο 4-6), Γκασλί (και πάλι best of the rest ο ίδιος και η Αλπίν), Κολαπίντο, Λόσον και Λίντμπλαντ συμπλήρωσαν τη βαθμολογούμενη δεκάδα της Βαρκελώνης, που για τα δεδομένα της πίστας είδαμε τον αγώνα του αιώνα. Και βγάλε.
«Και πού είναι ο Αντονέλι;», θ' αναρωτηθεί κανείς. Όχι εσείς, ένας από το χωριό, δεν τον ξέρετε. Ο πρωτοπόρος της βαθμολογίας, αυτό το θαυματουργό πιτσιρίκι της Μερσέντες, μπορεί να έμεινε για πολλή ώρα άσκοπα πίσω από τον Ράσελ- καθώς η ομάδα δεν έδινε ευθεία εντολή να περάσει-, όμως τον προσπέρασε μ' εντυπωσιακό τρόπο κι ας προσπάθησε ο Βρετανός να τον στείλει στις εξέδρες. Δυστυχώς για τον Κίμι, όμως, ο υβριδικός κινητήρας της Μερσέντες παρέδωσε πνεύμα εκ νέου και εγκατέλειψε χάνοντας τους 18 βαθμούς της 2ης θέσης- προς τέρψη, φυσικά, των απανταχού Τιφόζι... και του Ράσελ.
Ο Λιούις, λοιπόν, είναι εδώ. Μ' ένα masterclass βγαλμένο από το ένδοξο παρελθόν φρόντισε, σαν άλλος Σταμάτης Γαρδέλης στα «Τσακάλια» να θυμίσει σε όλους ποιος είναι: ένας από τους 3-4 κορυφαίους πιλότους όλων των εποχων.
Το ερώτημα, βέβαια, είναι αν μπορεί να συνεχίσει σε αυτό το επίπεδο έως και το τέλος της σεζόν και να σοκάρει εαυτόν και αλλήλους.
Η λογική λέει «όχι».
Ο Χρόνος λέει «όχι».
Η Μερσέντες λέει «όχι».
Ναι, αλλά τι λέει η καρδιά;
Βαθμολογία οδηγών
1. Aντονέλι 156
2. Χάμιλτον 115
3. Ράσελ 106
4. Λεκλέκ 75
5. Nόρις 73
6. Πιάστρι 68
7. Φερστάπεν 55
8. Γκασλί 41
9. Χάτζαρ 34
10. Λόσον 26
11. Κολαπίντο 19
12. Μπέρμαν 18
13. Λίντμπλαντ 12
14. Σάινθ 6
15. Άλμπον 5
16. Οκόν 3
17. Μπορτολέτο 2
18. Αλόνσο 1
19. Χούλκενμπεργκ 0
20. Μπότας 0
21. Πέρεζ 0
22. Στρολ 0
Βαθμολογία κατασκευαστών
1. Μερσέντες 262
2. Φεράρι 190
3. ΜακΛάρεν 141
4. Ρεντ Μπουλ 89
5. Αλπίν 60
6. Ρέισινγκ Μπουλς 38
7. Χάας 21
8. Γουίλιαμς 11
9. Άουντι 2
10. Άστον Μάρτιν 1
11. Κάντιλακ 0
