Αυτοκριτική (η) ουσ.: η άσκηση κριτικής από τον εαυτό μας, για τις ίδιες μας τις πράξεις ή παραλείψεις.
Εδώ είμαστε, λοιπόν! 18 μέρες μετά την ανακοίνωση του Άρη, να ανακαλύπτουμε το βιογραφικό ενός ποδοσφαιριστή, ο οποίος – κατά τα ψέματα – αν είχε υπογράψει σε ΑΕΚ, Ολυμπιακό ή ΠΑΟΚ (σ.σ. σε αλφαβητική σειρά, προς αποφυγήν γελοίων παρεξηγήσεων) θα ήταν πρώτο θέμα για ημέρες. Υπέγραψε στον Άρη, στις 10 του τρέχοντος μηνός και έπρεπε να φτάσουμε στο χθεσινό ματς με τη Λαμία για να αντιληφθούμε ή να δώσουμε τη σημασία που έπρεπε στον Πορτογάλο άσο, ο οποίος πριν ενηλικιωθεί είχε γίνει αντικείμενο δημοπρασίας από αγγλικούς συλλόγους, ο οποίος θεωρούταν ο επόμενος Λουίς Φίγκο, ο οποίος έχει μια γεμάτη καριέρα σε υψηλό επίπεδο και ο οποίος μέχρι χθες περνούσε στα ψιλά.
Φταίμε; Φταίμε και πάμε παρακάτω!
Ο Αντρέ, ο Έλντερ και ο Μπρούνο!
Στη διαδρομή προς τα πίσω θα συναντήσουμε πολλά οικεία πρόσωπα και πολλές οικείες στιγμές. Ο Μπρούνο Αλεξάντρε Βιλέλα Γκάμα γεννήθηκε στις 15 Νοεμβρίου του 1988 στην κωμόπολη Βίλα Βέρντε στην ευρύτερη περιοχή της Μπράγκα. Το ποδόσφαιρο θα ήταν εκ των ουκ άνευ ο προσανατολισμός του, ωστόσο αυτό θα το εξηγήσουμε παρακάτω. Το ταλέντο του τον έκανε να ξεχωρίζει και σε ηλικία μόλις 16 ετών, ο Ζεσουάλντο Φερέιρα τού έδωσε την πρώτη του συμμετοχή. Στις 10 Απριλίου του 2004 με αντίπαλο τη Λεϊρία ο άλλοτε τεχνικός του Παναθηναϊκού, του έδωσε εντολή να ετοιμαστεί για να μπει στο γήπεδο, τον τύλιξε με κόκκινη κορδέλα, τον έριξε στον αγώνα στη θέση του Καστανέιρα για 28 λεπτά και περίμενε τα μαντάτα.
Τυπικά, ο Μπρούνο ήταν ακόμα 15 ετών και πέντε μηνών! Παράλληλα, όμως, ήταν ήδη πρωταθλητής Ευρώπης με την Εθνική Πορτογαλίας κάτω των 17 ετών και θεωρούταν ό,τι καλύτερο υπήρχε στη χώρα στην ηλικία του. Το 2004 θα έπαιζε ξανά με την U17, θα έβγαινε πρώτος σκόρερ (σ.σ. παρότι η ομάδα του αυτή τη φορά κατετάγη τρίτη) και σιγά που περίμεναν οι σκάουτερ το ντεμπούτο του στο πορτογαλικό πρωτάθλημα για να τον εντοπίσουν. Η Τσέλσι και η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ είχαν καιρό που προσπαθούσαν να τον δελεάσουν. Ο μικρός είχε ξετρελαθεί, αλλά η οικογένειά του θα ήταν ανένδοτη. Ήταν ακόμα νωρίς για να φύγει, έπρεπε να ωριμάσει στην Πορτογαλία και έπρεπε να συνεχίσει το σχολείο. Βούτυρο στο ψωμί του Πίντο Ντα Κόστα.
Την ώρα που οι άλλοι – και όπου άλλοι, προσθέστε και τη Σπόρτινγκ – παιδεύονταν να πείσουν τη Μπράγκα, ο πανούργος πρόεδρος της Πόρτο συναντιόταν με τον πατέρα του Μπρούνο, έδιναν τα χέρια και το καλοκαίρι του 2004, ο Γκάμα θα ήταν ποδοσφαιριστής της Πόρτο. Η Μπράγκα θα έπαιρνε 750.000 ευρώ και ο ακόμα ανήλικος μέσος θα υπέγραφε εξαετές συμβόλαιο. «Η ένταξή μου σε αυτό το σύλλογο είναι η πραγματοποίηση ενός ονείρου. Η Πόρτο είναι αυτή τη στιγμή η καλύτερη ομάδα στην Ευρώπη, έχει κερδίσει δεκάδες τρόπαια και έχω πλήρη επίγνωση της σπουδαιότητας του συλλόγου που θα εκπροσωπήσω».
Συνολικά και σε πλήρη αντίθεση με τα όνειρά του, θα εκπροσωπούσε την Πόρτο σε ένα ματς! Έπαιξε με τη Βιτόρια Σετούμπαλ για 45 λεπτά στις 16 Απριλίου του 2005 και ουδέποτε ξανά φόρεσε τη φανέλα των δράκων. Οι φιλοδοξίες του θάφτηκαν μαζί με εκείνες των συνομήλικων και συνοδοιπόρων του στις Ακαδημίες της Πόρτο και στις μικρές Εθνικές ομάδες: Του Αντρέ Βιεϊρίνια και του Έλντερ Μπαρμπόσα.
«Δε μετάνιωσα ποτέ, το αντίθετο. Ήταν η καλύτερη επιλογή που μπορούσα να κάνω, πήγα σε έναν τεράστιο σύλλογο σαν την Πόρτο. Αν έχεις φιλοδοξίες, αυτό κάνεις. Το δύσκολο είναι να προσαρμοστείς. Υπάρχουν ταλέντα, πολύ μεγαλύτερα από παίκτες που φτάνουν στο κορυφαίο επίπεδο, τα οποία δεν αντέχουν. Και δεν φταίνε μόνο οι ομάδες. Φταίνε όλοι οι πειρασμοί που υπάρχουν στο περιβάλλον ενός ποδοσφαιριστή: Οι γυναίκες, τα λεφτά, οι μάνατζερ. Πολλοί χάνουν τον εαυτό τους».
Η καριέρα και η οικογένεια!
Ο Μπρούνο Γκάμα δεν τον έχασε. Τουναντίον, συνέχισε να είναι μέλος των μικρότερων Εθνικών ομάδων της Πορτογαλίας, έφτασε κάποια στιγμή αργότερα στην καριέρα του να παίξει και στην Εθνική Αντρών, έπειτα από κλήση του Πάουλο Μπέντο, ωστόσο για τους συμπατριώτες του έμοιαζε πάντα ένας ποδοσφαιριστής που δεν μάτσαρε τις δυνατότητές του. «Τα πράγματα πήγαιναν εξαιρετικά για μένα, έπαιξα στο Παγκόσμιο Κύπελλο κάτω των 20 ετών, ωστόσο ένας τραυματισμός με κράτησε πίσω. Με έκανε ευτυχισμένο η σύγκριση με τον Λουίς Φίγκο και ουδέποτε το ένιωσα βάρος. Σίγουρα δεν είναι εύκολο να έχουν τέτοιες απαιτήσεις από σένα, αλλά πρέπει να μάθεις να ζεις με αυτές», θα έλεγε αργότερα στην καριέρα του, όταν μακριά από την Πορτογαλία θα μπορούσε να κερδίσει την εκτίμηση του κόσμου.
«Πιστεύω πως η αξία σου συχνά αναγνωρίζεται ευκολότερα στο εξωτερικό. Ναι, στην Ισπανία με ξέρουν περισσότεροι απ’ όσοι στην Πορτογαλία». Οι δανεισμοί του ολοκληρώθηκαν κάπου το 2009, όταν η Πόρτο αποδέχτηκε την αποτυχία του πειράματος και άφησε ελεύθερο τον Μπρούνο Γκάμα. Εκείνος υπέγραψε στη Ρίο Άβε και δύο χρόνια μετά βρισκόταν στη Secunda Division. Με τη φανέλα της Ντεπορτίβο έπαιξε άμεσα στην Primera, καθιερώθηκε στη μεσαία γραμμή και έφυγε όταν τα οικονομικά προβλήματα του συλλόγου της Γαλικίας επέτασσαν την πώλησή του.
Η Ντνίπρο από τη μακρινή Ουκρανία έδωσε στη Λα Κορούνια τα λεφτά που ήθελε και ο Μπρούνο Γκάμα ξεκινούσε μια περιπέτεια, η οποία θα τον έφερνε το 2015 φιναλίστ του Europa League, αλλά θα του έδινε και πολλά μαθήματα. «Είναι μια εμπειρία, την οποία θα κουβαλάω σε όλη μου τη ζωή. Μια καταπληκτική σεζόν ως τον τελικό. Η Ουκρανία, όμως, ήταν δύσκολη. Η ζωή, το κρύο, οι άνθρωποι, ακόμα και το ίδιο το ποδόσφαιρο», θα πει όταν ο δρόμος τον φέρνει πάλι πίσω στην Ισπανία και πάλι πίσω στην αγαπημένη του Ντέπορ.
Εκεί θα νιώθει ότι βρίσκει στην οικογένειά του και ο Μπρούνο Γκάμα είχε συνηθίσει να βρίσκεται σε οικογένειες και, μάλιστα, μεγάλες! Είναι ο μικρότερος από οκτώ αδέρφια, οι περισσότεροι εκ των οποίων έπαιξαν ή παίζουν ποδόσφαιρο. Είναι το καμάρι της οικογένειας, η οποία όταν μαζεύεται κάθε Χριστούγεννα να γιορτάσει, χρειάζεται… αίθουσα ξενοδοχείου. «Κάποτε, όταν ζούσαν και οι πρεσβύτεροι της οικογένειας ήμασταν περίπου 50 άτομα. Τώρα, είμαστε κοντά στα 30!», διηγείται με χαρά, την ίδια χαρά και περηφάνια που έχει ο Αουγκούστο όταν μιλάει για τον Βενιαμίν των Γκάμα!
«Όταν ήταν μικρός, το μόνο που ήθελε ήταν μια μπάλα. Του έφερνα ό,τι είχα από την ομάδα, όλο τον εξοπλισμό και ήταν πανευτυχής. Ο Μπρούνο είναι το αστέρι μας», εξηγούσε πριν πολλά χρόνια ο μεγαλύτερος αδερφός του, ο οποίος έκανε αξιοσημείωτη καριέρα ως επιθετικός στη Ρίο Άβε και αργότερα εκτελούσε χρέη… οδηγού για να πηγαίνει ο μικρός στις προπονήσεις της Πόρτο. Για το «κακό» που τους είχε βρει, γνώριζαν ποιον έπρεπε να κατηγορήσουν.
«Ο πατέρας μου έπαιζε στις ακαδημίες της Μπράγκα και στη Βιλαβερντένσε. Οι θείοι μου το ίδιο. Πηγαίναμε σε όλα τους τα παιχνίδια και μετά παίζαμε στο δρόμο. Μας πήγαιναν στο γήπεδο να δούμε τη Μπράγκα κόντρα στους μεγάλους. Το ποδόσφαιρο είναι η κληρονομιά μας».
Από τα οκτώ αδέρφια τα πέντε ασχολήθηκαν με το ποδόσφαιρο. Ο Αουγκούστο στη Ρίο Άβε. Ο Ρουί στην Ακαντέμικα Βισέου. Ο Ζόσεφ στη Βιλαβερντένσε. Ο Φελιτσιάνο έπαιζε στη Γ’ Εθνική και σταμάτησε λόγω τραυματισμού. Και ο Μπρούνο, ο Μπρούνο Γκάμα, ήταν ο πιο ταλαντούχος απ’ όλους! Παραμένει ο πιο ταλαντούχος απ’ όλους. Κι αν δεν σκόραρε χθες στη Λαμία, ως κερασάκι σε μια εξαιρετική εμφάνιση, πιθανόν να μην γράφαμε τώρα για εκείνον.
Φταίμε; Φταίμε και πάμε παρακάτω…