Τσακώνεται ο Παναθηναϊκός με τον Ολυμπιακό. Ο ΠΑΟΚ με τον Ολυμπιακό. Η ΑΕΚ με τον Άρη. Μπορείτε να κάνετε όσους συνδυασμούς θέλετε στο μυαλό σας (εξαίρεση το Ολυμπιακός-Άρης). Κοινός παρονομαστής σε όλα, η πόλωση. Την αυξάνει συνήθως η μία πλευρά, αλλά το αποτέλεσμα είναι το ίδιο.
Αρκετές φορές αυτή η κατάσταση που δεν αφορά μόνο το ποδόσφαιρο προφανώς, παρουσιάζεται για αστείους λόγους. Απλούς, εύκολους στη διαχείριση. Όμως μια καλή κόντρα πάντα εμφανίζεται. Κάνοντας τον κόσμο να κουράζεται ή να παθιάζεται υπέρμετρα.
Προφανώς και δεν είναι καλό να οξύνεις τα πάθη, ειδικά για ζητήματα όπως ο αθλητισμός και οι διαφορές των ομάδων. Ακόμη κι έτσι πάντως, αποδεικνύεται ιδιαίτερα ευχάριστη η κατάσταση που περιγράφουμε. Ίσως ζώντας στον μικρόκοσμο του αθλητισμού-στην πράξη μόνο μικρός δεν είναι-να μην το αντιλαμβανόμαστε. Δυστυχώς έρχονται τα πραγματικά προβλήματα να μας το υπενθυμίσουν.
Η Ελλάδα για ακόμη μια χρονιά, ακόμη ένα καλοκαίρι, «ματώνει» απ’ τις πυρκαγιές. Δασικές εκτάσεις εξαφανίζονται μέσα σε ώρες, περιουσίες και κόποι ζωής γίνονται στάχτη. Μαυρίζει η ψυχή σου βλέποντας πάλι το ίδιο έργο που θυμάσαι να παρακολουθείς από τότε που ήσουν παιδί. Απλά αντί να βελτιώνεται η κατάσταση, φαντάζει πλέον παγιωμένη.
Πώς μπορεί να συνδεθεί η πώλωση του αθλητισμού με την τραγωδία της φωτιάς; Δυστυχώς κι αυτό το καταφέρνουμε. Διότι οι πυρκαγιές ενώ έπρεπε να μας βρίσκουν χέρι-χέρι, να προσπαθούμε για τους συνανθρώπους μας που δοκιμάζονται, να στεκόμαστε στο πλευρό τους χωρίς «μα» και «αλλά», θυμίζουν πως η πώλωση είναι δεύτερη φύση μας σε όλα. Ακόμη και στην τραγωδία.
Ανάλογα την ιδεολογία του καθενός, τα πάσης φύσεως πιστεύω του, έρχονται και τα συμπεράσματά του. Λες και μονίμως πρέπει να υπάρχουν στρατόπεδα. Ακόμη και στις στάχτες! Ζήσαμε την περίπτωση με την οικογένεια της Κατερίνας Στεφανίδη, που ευτυχώς σώθηκε το σπίτι των ανθρώπων. Κι όμως, πολλοί θεώρησαν σκόπιμο αντί να χαρούν να την… πέσουν διαδικτυακά στην κορυφαία μας αθλήτρια. Λες και είναι προνόμιο να μην καίγεσαι στις πυρκαγιές.
Τα ίδια συνέβησαν και με διάφορες φήμες «ράδιο αρβύλα» αναφορικά με τη Βιανέξ. Η οπαδική ή ιδεολογική ταυτότητα κάποιων, τους έκανε να… στεναχωρηθούν ουσιαστικά που ευτυχώς η πύρινη λαίλαπα δεν έπληξε το εργοστάσιο.
Μιλάμε για πραγματική τοξικότητα. Σε τέτοιο σημείο που ενοχλεί το γιατί σώθηκαν όσα σώθηκαν και όχι το γιατί κάηκαν όσα κάηκαν!
Κατάντησε η Ελλάδα η τοξική γωνιά της Ευρώπης που το «να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα» έγινε καθημερινότητα. Όντας ακραία απάνθρωπο, ανήθικο, ανατριχιαστικό, όταν εμφανίζεται σε στιγμές που όσοι κατοικούν σε τούτη τη χώρα έπρεπε να ενώνουν τα χέρια για να… σηκώσουν όσους επλήγησαν. Αντ’ αυτού, τα χέρια δείχνουν ως φταίχτες αυτούς που γλίτωσαν απ’ την καταστροφή. Κατάντια.
