MENU

Οση σχέση είχε το προ ημερών ματς πρωταθλήματος Μάντσεστερ Σίτι-Τσέλσι με τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ Μάντσεστερ Σίτι-Τσέλσι, άλλη τόση σχέση είχε αυτό το παιγνίδι Ολυμπιακός-ΠΑΟΚ με τον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος Ολυμπιακός-ΠΑΟΚ που έρχεται σε δέκα μέρες. Δηλαδή, καμία. Ο Ολυμπιακός ήταν ο πληρέστερος Ολυμπιακός που υπήρχε για να βγει στο γήπεδο. Δεν θα μπορούσε να υποτιμήσει την ίδια την πανηγυρική βραδυά του, με κάτι λιγότερο από αυτό. Ο ΠΑΟΚ ήταν μία Μικτή ΠΑΟΚ-1 και ΠΑΟΚ-2, μάλιστα με (απ' όσα καταλαβαίνουμε) μάλλον προαποφασισμένο, όπως και να πήγαινε το σκορ στο 46' ή στο 60' ή στο 75', rotation μες στο ενενηντάλεπτο. Ολα συνεπώς, από κει και μετά κύλησαν φυσιολογικά.
     
Στα πλέι-οφ, απέμεινε για την Κυριακή ένας τελικός τρίτης θέσης, ΑΕΚ-Αρης. Υπάρχουν στον επαγγελματισμό, οι εξής δύο δρόμοι. Ο ένας είναι, πάντοτε να διεκδικείς ως το τέλος το όποιο μάξιμουμ εφικτό. Ο άλλος είναι, να επινοείς δικαιολογίες για να μη το κάνεις. Ο πρώτος, είναι ο καλύτερος δρόμος. Από το να επινοείς δικαιολογίες, προτιμότερο είναι να επινοήσεις ένα κίνητρο. Δεύτερος ή τρίτος ή τέταρτος δεν κάνει, υποτίθεται, διαφορά. Δημοσιογραφικά, μπορεί. Ποδοσφαιρικά, κάνει. Οπως για τον ΠΑΟΚ είχε σημασία να βγει δεύτερος (κι ας παίρνει το ίδιο εισιτήριο Ευρώπης με τον τέταρτο) για λόγους που σημειώσαμε ήδη αρκετές φορές, ακριβώς έτσι και για την ΑΕΚ είναι μια ακροτελεύτια υποχρέωση αυτοσεβασμού, αφού της ανοίγεται η ευκαιρία, να παίξει για να βγει τρίτη.
     
Ο Αστέρας δηλαδή, γιατί σε κάθε αγώνα προσπαθούσε (ενώ δεν είχε, υποτίθεται, κάτι να κερδίσει) για το αποτέλεσμα; Επινόησε ένα κίνητρο στον εαυτό του, να προστατεύσει το γόητρο της έδρας με το να μείνει εκεί αήττητος, το έκανε, 5/5 ισοπαλίες με τους big-5. Εμαθε να το κάνει, ως ομάδα. Εμαθε ότι δεν είναι ματαιότητα, να πασχίζεις για το περισσότερο ανεξαρτήτως αντικρύσματος. Και ό,τι μαθαίνεις, το συνηθίζεις και το υποστηρίζεις. Ο Αστέρας το έμαθε πέρυσι, στην post-season. Είχε τερματίσει ένατος στη regular season, το 'βαλε στόχο να βγει πρώτος στα πλέι-άουτ, δηλαδή έβδομος στην τελική κατάταξη, το κατάφερε. Εύλογα το επόμενο βήμα ήταν, ότι εφέτος μπήκε στο top-6.
    
Αντίστοιχη συμπεριφορά Αστέρα, παρατηρεί κανείς ότι καταγράφει ο Βόλος. Πέρυσι νεοφώτιστος, ήταν ενδέκατος στη regular season, ενδέκατος και στην τελική κατάταξη. Ενα χρόνο μετά, τον βλέπουμε έβδομο στη regular season, έβδομο και στην τελική κατάταξη. Τον χειμώνα, διακινήθηκε η αίσθηση ότι μετά τον Ουάρντα θα έχανε έδαφος. Ανοησίες. Στην post-season τώρα, έχει μείνει αήττητος σε ολόκληρη τη σειρά των πλέι-άουτ. Δεν το είχε ανάγκη, βαθμολογικά, το να μείνει αήττητος απέναντι στον ισοϋψή ανταγωνισμό. Το έκανε, επειδή ως ομάδα έχει σειρά και συνέχεια σε αυτό που παίζει. Εχει καθαρή ιδέα ποδοσφαίρου. Οποιος και να είναι ο προπονητής, ο Βόλος παίζει κάτι που σε κάνει να νομίζεις ότι ο προπονητής είναι πάντοτε ο ίδιος. Ενώ δεν είναι.
     
Αήττητος στην post-season, έμεινε και ο ΟΦΗ. Αλλά φυσικά, η περίπτωση διαφέρει. Για αρχή, βαθμολογικά ήταν ο όρος της επιβίωσής τους. Ο μονόδρομός τους. Και βέβαια το όλο περιβάλλον του κλαμπ είναι, για να παίζει η ομάδα στο μεταίχμιο των πλέι-οφ με τα πλέι-άουτ. Οι συνθήκες είναι, για έκτη/έβδομη θέση. Το περιβάλλον του κλαμπ δεν είναι, για να πανηγυρίζει κανείς τη δωδέκατη θέση. Αντί πανηγυρισμών, το μόνο που πραγματικά στέκει, είναι η αναγνώριση στον Νιόπλια ότι μπόρεσε και ίσιωσε το σκάφος. Σε ολόκληρη τη regular season, πήραν 19 πόντους. Στα πλέι-άουτ μόνον, πήραν 12 και έχουν δυνατότητα να τους κάνουν στο τέλος (βρίσκοντας το κίνητρο επαγγελματικού αυτοσεβασμού που λέγαμε) 15.
     
Η ΑΕΛ που υποβιβάστηκε, μου θυμίζει τα δικά μας στον Πανιώνιο ένα χρόνο πριν. Κάνεις παιγνίδι με παιγνίδι την υπερπροσπάθειά σου, ώσπου έρχεται εκείνη η καταραμένη στιγμή που λυγίζεις στο ματς στο οποίο κατ' εξοχήν δεν σε παίρνει να λυγίσεις. Πέρυσι ο Πανιώνιος γονάτισε, στη Νέα Σμύρνη με τον Παναιτωλικό. Εφέτος η ΑΕΛ γονάτισε, στο Αλκαζάρ με τον ΟΦΗ. Μπορώ να τους καταλάβω. 

SDNA Google news
ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΤΟ SDNA logo ΣΤΟ GOOGLE NEWS
Το κίνητρο είναι καλύτερο από τη δικαιολογία
EVENTS