Το αν ο καθένας έχει ταλέντο και ικανότητα στον τομέα του, είναι θέμα γνώσεων, εξέλιξης και τύχης. Οι υπόλοιπες επιλογές, είναι καθαρά ζήτημα μυαλού. Διαλέγει τον δρόμο που θα βαδίσει. Τον τρόπο που θα τον περπατήσει. Αυτό ακριβώς συμβαίνει και με τον Γιώργο Μπαρτζώκα. Ειδικά στη δεύτερη θητεία του, η οποία ήταν και το οριστικό τελευταίο χαρτί της καριέρας.
Προπονητικά δημιούργησε μια εξαιρετική ομάδα. Έχοντας το μεγαλύτερο μπάτζετ των τελευταίων πολλών ετών για να διαχειριστεί, αλλά και το κεφάλι του ήσυχο σε επίπεδο αντιμετώπισης διαιτητών. Δύο εχέγγυα τα οποία κάθε κόουτς θα ήθελε για να κάνει εύκολη τη ζωή του.
Το θέμα όμως δεν είναι ο κόουτς Μπαρτζώκας. Αυτόν ο καθένας τον κρίνει μπασκετικά και σωστά η πλειοψηφία παραδέχεται το έργο του. Ο άνθρωπος Γιώργος είναι εκείνος που ορίζει τα υπόλοιπα. Από επιλογή και όχι λόγω έντασης της στιγμής, ψυχισμού, μη ελέγχου του εαυτού του. Είναι καθαρά και μόνο θέμα επιλογής.
Ο Ίβκοβιτς ήταν τεράστιος προπονητής. Δεν υπήρχε ποτέ περίπτωση να πουλήσει οπαδισμό. Ο Ιωαννίδης με το γνωστό έντονο στυλ του, τις «εκρήξεις» του, δεν διάλεξε ποτέ να προβάλει την αγάπη του για το σωματείο μετά από τα χρόνια παραμονής του σε αυτό. Ο Μπαρτζώκας πάντα... πετά κάτι που ακούς στον σύνδεσμο ή διαβάζεις στα social media από λογαριασμούς που έχουν το έμβλημα του Ολυμπιακού αντί για φωτογραφία.
Ο οπαδισμός δεν είναι αυθορμητισμός για τον κόουτς. Είναι μια ώριμη επιλογή του ανθρώπου, προκειμένου να στηρίξει εκεί τα τελευταία χρόνια της καριέρας του. Όσα κι αν είναι αυτά. Στην πρώτη γραμμή αυτού του οπαδισμού λοιπόν, είναι το αντι-Παναθηναϊκό μένος. Το οποίο εκφράζει με κάθε μορφή και τρόπο.
Το μεγαλύτερο άλλοθι για τον Μπαρτζώκα, είναι να θεωρηθεί πως απλά είναι νευρικός, έχει διαρκή ξεσπάσματα, άρα αθωώνεται σε αυτές τις στιγμές ό,τι κι αν πει/κάνει. Μάλιστα το έχει επικαλεστεί κι ο ίδιος μετά το χοντρό σκηνικό στο Ντουμπάι, όταν είπε το περίφημο «ακούς βαζέλα», βρίζοντας το σύνολο των Παναθηναϊκών και μια κυρία που προσπάθησε να τον ηρεμήσει. Ποτέ δεν βγήκε από τα χείλη του η λέξη συγγνώμη, απλά αρκέστηκε να πει πως... έτσι είναι ως άνθρωπος.
Ψέματα είχε πει και για την περίοδο που ήταν στο Μαρούσι, όταν ανέφερε «δεν φαντάζεστε τι γινόταν στο γήπεδο» την εποχή Ομπράντοβιτς, λόγω αποκλεισμού του Παναθηναϊκού. Τότε που δεν είχε συμβεί το παραμικρό και γράφτηκε ιστορία για την αυθόρμητη και μαζική στήριξη σε ομάδα που απέτυχε σε στόχο της.
Η αναφορά σε μια συγγνώμη της FIBA που δεν ειπώθηκε ποτέ, αλλά και στην Euroleague του 2024, είναι απλά η συνέχεια του ψέματος. Πάντα βάζοντας τον Παναθηναϊκό στο παιχνίδι. Γιατί έτσι «σβήνεται» η ουσία των πραγμάτων. Μπαίνει ο τυφλός οπαδισμός που θολώνει την κρίση όλων. Άρα, περνιέται εύκολα το κάθε αφήγημα. Δηλαδή όσα υποστήριξε ο κόουτς, αντί απλά να απαντήσει σε εκείνους που πραγματικά αμφισβητούν την ομάδα του: Ρεάλ Μαδρίτης και Φενέρμπαχτσε.
Αγκαλιές με οπαδούς... τηλεοπτικούς αστέρες. Τους οποίους όλοι γνωρίζουν για άσχημους λόγους και συμπεριφορές απέναντι σε αθλητές. Αγκαλιές που ήρθαν ακόμη και μετά από ύβρεις προς αντίπαλο που μέχρι πριν λίγο καιρό ήταν συνοδοιπόρος.
Αυτή η Ολυμπιακή... μανία του Μπαρτζώκα, «ταϊζόταν» όλο και περισσότερο με την επιβράβευση της εξέδρας. Το «Μπαρτζώκα ψυχάρα Ολυμπιακάρα», ακολουθούσε κάθε λάθος του. Κάθε αποτυχία του. Δικαιολογούσε τα πάντα. Στο μυαλό του έγινε το απόλυτο άλλοθι. Οπότε «κλείδωσε» η χρήση του οπαδισμού, πριν από τον επαγγελματισμό.
Η τακτική λοιπόν, έγινε γνωστή: Δημιουργία έντασης με αναφορές στον Παναθηναϊκό ακόμη κι όταν δεν έχει την παραμικρή σχέση, υπονοούμενα για... φαντάσματα που κυνηγούν τον κόουτς και την ομάδα προκειμένου να στρέφονται οι Ολυμπιακοί κατά πάντων. Κι έγινε η δουλειά.
Ακόμη και σε παλιότερο αφιέρωμα της Euroleague για την «αιώνια» κόντρα, ο Μπαρτζώκας μιλούσε για ταξικές διαφορές. Για τους φτωχούς εργάτες του Πειραιά που «μάχονται» τους πλούσιους αστούς της Αθήνας. Εξυπηρετώντας εκεί και την πολιτική του ιδεολογία.
Την ίδια ώρα, αποθέωνε τους πλούσιους ιδιοκτήτες της ομάδας του γιατί έχουν τεράστιο μπάτζετ. Μιλούσε για το ΣΕΦ που θα γίνει πανέμορφο, χωρίς να αναφέρει πως αυτό θα συμβεί με κρατικά λεφτά. Επισκέφθηκε το Μέγαρο Μαξίμου κι έκανε δώρο στον πρωθυπουργό, ο οποίος δεν φημίζεται για τις αριστερές καταβολές του... Ενώ αποθέωσε και την οικογένεια Τσάκου που είναι χορηγοί του Ολυμπιακού, για την επιτυχία της Κρίσταλ Πάλας. Γνωστοί εφοπλιστές και όχι τίποτα λιμενεργάτες. Καλά έκανε ο άνθρωπος, απλά οι συναναστροφές του, δεν είναι με την εργατιά, τον μόχθο και όσα σύμφωνα με τον ίδιο πρεσβεύει ο Ολυμπιακός ή η πολιτική του ιδεολογία.
Αυτά τα λίγα παραδείγματα, είναι χαρακτηριστικά της επιλογής του ανδρός. Δεν πρόκειται για αυθορμητισμό. Είναι ωμός οπαδισμός από επιλογή, προκειμένου να αποτελεί ένα μόνιμο ανάχωμα στα δύσκολα και μια μόνιμη λυσσαλέα υπεράσπιση όταν τα επιχειρήματα πηγαίνουν περίπατο.
Πούλα «ερυθρόλευκο» συναίσθημα και αντι-Παναθηναϊκό μένος κι έγινε η δουλειά. Για τον Γιώργο Μπαρτζώκα αυτή είναι η αρχή του πλέον. Ο κώδικας αξιών του. Το είπε άλλωστε. Παίρνει θέση στην κερκίδα... Ακόμη κι αν για να το κάνει αυτό, αφήνει τον εαυτό του να είναι λίγο γελοίος (δικά του λόγια).
