Και τότε με νικητήριο καλάθι στην εκπνοή ήταν. Απλώς, ήταν από πολύ πιο κοντά.
Ο Στογιάκοβιτς τράβηξε την άμυνα πάνω του, την κατάλληλη στιγμή είδε τον ψηλό ελεύθερο και με κάποιο τρόπο ο (συγχωρεμένος) Κόνραντ Μακρέι σκόραρε το νικητήριο καλάθι και πραγματικά σωριάστηκε στο παρκέ.
Έκτοτε πέρασαν 28 ολόκληρα χρόνια, μία ολόκληρη αιωνιότητα. Ο ΠΑΟΚ σπανίως ήταν ανταγωνιστικός κατεβαίνοντας στην Αθήνα, έχασε 46 συνεχόμενες φορές!
Ακόμα κι όταν έφτασε κοντά όπως στα περσινά πλέι-οφ, όλα τα μεγάλα σουτ, όλες οι μικρές λεπτομέρειες στο κρίσιμο σημείο ήταν με τους πράσινους.
Ακόμα και στον πρόσφατο τελικό του τουρνουά “Παύλος Γιαννακόπουλος”, ο Δικέφαλος άγγιξε αυτό που κυνηγάει τόσα χρόνια, μα το μεγαλείο της στιγμής τον συνεπήρε στο τέλος.
Ωστόσο, αυτό το συγκεκριμένο παιχνίδι σηματοδότησε κάτι άλλο.
Το τέλος της εποχής που ο Δικέφαλος κατεβαίνει στην Αθήνα (ή στον Πειραιά) για να παίξει τον ρόλο κομπάρσου.
Ήταν το τέλος της εποχής του διπολισμού.
Το περασμένο Σάββατο έριξε τις πρώτες προειδοποιητικές βολές. Γέμισε μώλωπες το πράσινο κορμί. Αυτή τη φορά είχε και το καίριο χτύπημα για το νοκ-άουτ.
Σημειολογικά, από το χέρι ενός παίκτη που συμβολίζει το πέρασμα από την παλιά στην νέα εποχή.
Η ιστορία του ευρωπαϊκού μπάσκετ γράφτηκε από ορισμένες μεγάλες αποφάσεις.
Η επιλογή του Βασίλη Σπανούλη να αφήσει μία στρωμένη κατάσταση, να ακούσει το ένστικτο του, την πείνα του, την φιλοδοξία του και να μετακομίσει στον Ολυμπιακό, άλλαξε τον ρου των δύο αιωνίων.
Η απόφαση του Κώστα Σλούκα να αφήσει το λιμάνι και να μετακομίσει στον αιώνιο αντίπαλο, υπέγραψε την επιστροφή του τριφυλλιού σε… glory days.
Μία τρίτη απόφαση, αυτή του Τζέντι Όσμαν μπορεί να πυροδοτήσει μία σειρά από αλυσιδωτές αντιδράσεις και να γεννήσει μία νέα υπέρ-δύναμη στο ευρωπαϊκό μπάσκετ.
Μία τέτοια επιλογή ήθελε θάρρος. Και κότσια.
Διότι, δεν είναι μόνο τα χρήματα. Δεν θα γίνει τώρα ζάπλουτος ο Τούρκος. Είναι (ζάπλουτος) εδώ και πολλά χρόνια.
Είναι η φλόγα. Η δίψα. Η κάψα.
Η κάψα να ηγηθεί σε κάτι μεγάλο που γεννιέται.
Η κάψα να βγει μπροστά, να είναι ο go to guy, αυτός που θα πάρει την μπάλα όταν αυτή θα καίει, αυτός που θα κάνει το τελευταίο σουτ όταν η μπάλα ζυγίζει τόνους.
Αυτός που θα τρέξει σαν ελάφι στον αιφνιδιασμό, όταν οι άλλοι θα ξεμείνουν από ανάσες.
Αυτός που θα τραβήξει το κάρο από την λάσπη, όταν η ομάδα κολλάει.
Είναι αυτή η ακόρεστη επιθυμία του μεγάλου ηγέτη να πάει κάπου, όπου θα είναι το πρώτο βιολί.
Τα… guts για μία τέτοια απόφαση, τα έχουν ελάχιστοι παίκτες.
O Τζέντι Όσμαν είναι ένας από αυτούς…
Ο ΠΑΟΚ δεν θα μπορούσε να κερδίσει με πιο ιδανικό τρόπο για να χτίσει ακόμα περισσότερο το χαρακτήρα του.
Ο Αντρέα Τρινκέρι δεν θα μπορούσε να ζητήσει ένα πιο τέλειο σκηνικό για το πρώτο μεγάλο αποτέλεσμα της νέας εποχής.
Με νικητήριο σουτ, όταν ο Παναθηναϊκός με δύο απονενοημένα τρίποντα από τον Φρανσίσκο έδειχνε ότι θα τη σκαπουλάρει κι αυτή τη φορά.
Σε ματς με 36-16 βολές.
Λίγες ημέρες μετά από μία εκφοβιστική πρεμιέρα του Παναθηναϊκού στην Euroleague.
Η φράση Μπιζίμ ΠΑΟΚ προέρχεται από τα τουρκικά και σημαίνει ο δικός μας ΠΑΟΚ.
Συμβολίζει τους προσφυγικούς και λαϊκούς δεσμούς της ομάδας, θυμίζοντας ανθρώπους του μόχθου που έδωσαν ακόμα και προσωπικό χρόνο ή χρήμα για την ίδρυση και τη γιγάντωση του συλλόγου.
Από αυτό το βράδυ είναι και ο δικός του ΠΑΟΚ.
Ο ΠΑΟΚ του Τζέντι Όσμαν, του Τέλη Μυστακίδη, του Αντρέα Τρινκέρι και όσων βάζουν το λιθαράκι τους για την επιστροφή του στην ευρωπαϊκή ελίτ…
ΥΓ: Για τον Σούλη...
