Τελικά είναι καλός ο Κουρμπέλης;
Το ρωτάω γιατί εδώ και πολύ καιρό κάθε φορά που εμφανίζεται το όνομά του στην ενδεκάδα της Εθνικής, στα social media - και όχι μόνο - αρχίζει το ίδιο πανηγύρι. «Γιατί Κουρμπέλης;», «πάλι Κουρμπέλης;», «τι του βρίσκει ο Γιοβάνοβιτς;». Λες και μιλάμε για κάποιον περαστικό που βρέθηκε κατά λάθος στο πούλμαν της αποστολής.
Στο Βελιγράδι, στα 32 του πλέον, ο Δημήτρης Κουρμπέλης έδωσε μια πολύ ωραία απάντηση. Μέσα στο γήπεδο.
Ήταν ο κορυφαίος της Ελλάδας. Έτρεξε, έκοψε, κράτησε ισορροπίες, έδωσε δύναμη και εμπειρία σε ένα ματς που από πολύ νωρίς μύριζε βαλκανικό «πόλεμο». Ο Κουρμπέλης έχει χιλιόμετρα, παραστάσεις, γαλόνια και συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Σε ορισμένα παιχνίδια αυτά τα χαρακτηριστικά γίνονται υπερπολύτιμα.
Ο Γιοβάνοβιτς κάτι βλέπει και χθες το είδαμε κι εμείς.
Από το 4' άρχισε το πραγματικό τεστ
Το σημαντικότερο από το 1-2 στη Σερβία βρίσκεται αλλού. Η Ελλάδα έφαγε γκολ σχεδόν από τα αποδυτήρια και το μυαλό της έμεινε στη θέση του. Αυτό είναι πρόοδος.
Δεν είδαμε γιουρούσια, ούτε ποδοσφαιρικό λούνα παρκ, καμία βιασύνη για να διορθωθούν όλα μέσα σε πέντε λεπτά. Η ομάδα υκλοφόρησε την μπάλα, έφτιαξε φάσεις, πίεσε, επέμεινε. Έπαιξε με την πεποίθηση μιας ομάδας που αισθανόταν ότι είχε την ποιότητα να γυρίσει το παιχνίδι.
Συμπεριφέρθηκε σαν μεγάλη ομάδα. Όχι σαν «Ελλαδίτσα» που τρώει ένα γκολ εκτός έδρας και αρχίζει να ψάχνει πού βρίσκεται η έξοδος κινδύνου.
Και αυτό πιστώνεται και στον Ιβάν Γιοβάνοβιτς. Του έχω κάνει κριτική. Μετά τον αποκλεισμό από το Μουντιάλ η απογοήτευση ήταν τεράστια και η αποτυχία πραγματική και ναι το χρειαζόταν αυτό το βράδυ ο ίδιος όσο το χρειαζόταν και η ομάδα.
Χθες πήρε αποφάσεις. Ρίσκαρε. Φόρτωσε την επίθεση. Πέρασε στους παίκτες του το μήνυμα ότι το παιχνίδι είναι για να το πάρουν Full επίθεση και έτσι πήρε και τον βαλκανικό «πόλεμο».
Ημίχρονο «Ιβάν φύγε», τελικό «Ιβάν με την ομαδάρα σου»
Εδώ χωράει και μια κουβέντα για όλους μας. Στο ημίχρονο των social media περίπου είχε εκδοθεί απόφαση: «Ιβάν, σήκω φύγε». Στο τέλος; «Ιβάν, με την ομαδάρα σου». Ένα ημίχρονο δρόμος χωρίζει πλέον την καταστροφή από την αποθέωση. Έτσι λειτουργεί η εποχή μας και μάλλον δύσκολα θα αλλάξει. Η Εθνική όμως χρειάζεται ακριβώς το αντίθετο από αυτή τη λογική. Συνέπεια.
Γιατί αυτή η ομάδα έχει ποδοσφαιρικό υλικό που πραγματικά τρομάζει. Κυρίως μπροστά. Τζόλης, Καρέτσας, Παυλίδης, Ιωαννίδης, Τετέη, Κωστούλας, Δουβίκας. Διαφορετικοί ποδοσφαιριστές, διαφορετικά χαρακτηριστικά, ταχύτητα, τεχνική, γκολ, ένας εναντίον ενός, κίνηση στον χώρο.
Θέλει μεγάλη ιστορική κουβέντα για να χαρακτηρίσεις αυτή την Εθνική την πιο ταλαντούχα των τελευταίων 30 ή 40 χρόνων. Σε συγκέντρωση επιθετικού ταλέντου πάντως δυσκολεύομαι να θυμηθώ πολλές ελληνικές γενιές σαν αυτή.
Και ναι, ακόμη και η ομάδα του 2004 μπαίνει αναπόφευκτα στη συζήτηση. Εκείνη, όμως, έχει κάτι που καμία σύγκριση ταλέντου δεν αγγίζει: πήρε το Euro. Το αποτέλεσμα την έχει βάλει για πάντα σε δικό της ράφι. Αυτή εδώ η γενιά τώρα ψάχνει το δικό της.
Premier League κούρσα, Serie A τελείωμα
Ακόμη και το νικητήριο γκολ λέει κάτι για την ποιότητα που διαθέτει πλέον η Ελλάδα. Ο Τσιμίκας έχει ευθύνη στη φάση του σερβικού γκολ, όπου χάνει τον Ζίβκοβιτς. Αργότερα όμως βγάζει μια κούρσα που κουβαλάει Premier League μέσα της. Ένταση, μέτρα, ταχύτητα και στο τέλος η σέντρα.
Και στην περιοχή πετάγεται ο Δουβίκας. Ένας επιθετικός που ζει κάθε εβδομάδα στο υψηλό επίπεδο του ιταλικού ποδοσφαίρου και πλέον παίρνει παραστάσεις και Champions League με την Κόμο. Μπαίνει από τον πάγκο και στο φινάλε γράφει το 1-2.
Χρυσή αλλαγή, buzzer beater και Βελιγράδι στο mute. Αυτό ακριβώς εννοούμε όταν μιλάμε για βάθος. Ο Γιοβάνοβιτς κοιτάζει στον πάγκο για γκολ και βρίσκει διεθνείς επιθετικούς με διαφορετικά όπλα. Βγάζει έναν, βάζει άλλον και η απειλή παραμένει.
Ο Παυλίδης είπε το σημαντικότερο
Μου άρεσε πολύ και η λογική των δηλώσεων του Παυλίδη μετά το παιχνίδι. Αφήστε τα μαθηματικά και παίξτε μπάλα. Σωστό. Αν από την πρώτη αγωνιστική αρχίσουμε τα «πόσους θέλουμε», «τι χρειάζεται για την πρώτη θέση», «πόσους για τη δεύτερη», σε λίγο θα χρειάζεται κομπιουτεράκι στον πάγκο.
Η Ελλάδα χρειάζεται να παίζει. Η νίκη στη Σερβία την έβαλε πρώτη στον όμιλο μετά την ισοπαλία της Ολλανδίας με τη Γερμανία. Περισσότερο από τη βαθμολογική πρωτιά, όμως, κρατάω την ηθική πρωτιά αυτής της βραδιάς.
Έφαγες γκολ νωρίς. Έμεινες όρθιος. Έπαιξες. Ρίσκαρες. Γύρισες το παιχνίδι. Αυτό μένει.
Τώρα αρχίζουν τα πολύ δύσκολα
Και εδώ χρειάζεται ψυχραιμία από την άλλη πλευρά. Τώρα έρχονται Γερμανία και Ολλανδία. Πρόκειται για το επόμενο επίπεδο δυσκολίας του ομίλου. Ομάδες με ταχύτητα, ποιότητα και ποδοσφαιριστές που μπορούν να τιμωρήσουν κάθε αμυντική αστάθεια.
Προσωπικά, έναν βαθμό από αυτά τα δύο παιχνίδια θα τον θεωρήσω επιτυχία. Η άμυνα έδειξε ξανά κενά και απέναντι σε ομάδες αυτού του επιπέδου αυτά κοστίζουν. Η Ελλάδα βρίσκεται στη League A επειδή κέρδισε το δικαίωμα να βρίσκεται εδώ. Τώρα μαθαίνει να ζει σε αυτό το ράφι. Το premium, το top επίπεδο της Ευρώπης, παραμένει ο επόμενος στόχος.
Γι' αυτό και αν έρθουν δύο ήττες, ακόμη και βαριές, η χώρα χρειάζεται να αποφύγει το γνωστό εθνικό μας άθλημα, από την αποθέωση δηλαδή... καπάκια στην κηδεία μέσα σε τέσσερις ημέρες.
Το 1-2 του Βελιγραδίου αξίζει χαρά. Αξίζει αισιοδοξία και κυρίως αξίζει να το διαβάσουμε σωστά, γιατί το ωραιότερο από όλα ήταν αυτό που φάνηκε μετά το 1-0.
Η Ελλάδα κοίταξε το σκορ, κοίταξε τη Σερβία και συνέχισε να παίζει μπάλα. Το ταλέντο το ξέραμε. Το μυαλό ήταν το καινούργιο.
