Συγκίνηση, ευτυχία, έκρηξη χαράς, όλα σε ένα. Η επιστροφή του Ζέλικο Ομπράντοβιτς σε επίσημο ματς Euroleague, μετά από 14 χρόνια. Ο Παναθηναϊκός στις... εργοστασιακές του ρυθμίσεις, από κάθε άποψη. Συναισθηματικά και αγωνιστικά.
Ο κόσμος είναι λογικό να σκέφτεται την ανατριχίλα του βλέποντας τον Σέρβο να μπαίνει στο «Telekom Center Athens» για να πάρει τη σωστή κατεύθυνση. Για τον ίδιο τον Ομπράντοβιτς, όμως, τα πάντα είναι ομάδα. Αποτέλεσμα, Βελτίωση. Αυτοματισμός.
Από το πρώτο παιχνίδι, το έδειξε αυτό. Για την ακρίβεια, δευτερόλεπτα πριν το τζάμπολ το έδειξε, αρχίζοντας το… σεμινάριό του. Αναφορικά με το πώς κερδίζεις παίκτες, πώς τους δίνεις ρόλο και πώς εκμεταλλεύεσαι το σύνολο των στοιχείων που σου παρέχει ο κάθε αθλητής.
Πολλά παιδιά ήταν σχεδόν «καμένα». Με κίνδυνο να απαξιωθούν. Όλοι τα έβαζαν με τον Ναν γιατί δεν παίζει άμυνα, σε μια ομάδα χωρίς κανένα αμυντικό φίλτρο. Οι πάντες τα έβαζαν με τον Καλαϊτζάκη που δεν βάζει τρίποντα, λες και ήταν ποτέ αυτός ο ρόλος του. Ή με τον Γκραντ που ξαφνικά έπρεπε να μαρκάρει αλλά και να δημιουργεί, στον απόλυτο βαθμό τελειότητας.
Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να «κλείνει» το rotation, να μειώνεται η χρησιμότητα πολλών και να φαίνεται πως ο Παναθηναϊκός δεν έχει παίκτες. Στοιχείο που γιγαντώθηκε, λόγω των πολλών και σοβαρών τραυματισμών που «χτύπησαν» τα τελευταία χρόνια τους «πράσινους». Έμοιαζε το «τριφύλλι» να μην έχει λύσεις.
Ήρθε λοιπόν ο Ομπράντοβιτς. Πρώτο ματς. Με πέντε μεγάλα προβλήματα. Σλούκας, Ναν, Ρογκαβόπουλος (προτιμήθηκε να μη χρησιμοποιηθεί καθόλου, προερχόμενος από θλάση), Χέιζ-Ντέιβις, Φαλ. Πέντε παίκτες που αν τους δώσεις άλλους τόσους ρολίστες, μπαίνουν με άνεση στα πλέι οφ.
Θα περίμενε κανείς μια πεντάδα Φρανσίσκο, Μπάντιο, Μπόνγκα, Γιαμπουσέλε, Λεσόρ. Ή να είναι ο Χουάντσο μέσα. Όλα τα… βαριά χαρτιά δηλαδή. Ο Σέρβος κόουτς, όμως, είναι αυτός που είναι επειδή δεν σκέφτεται όπως όλοι οι υπόλοιποι. «Ξεκλειδώνει» πόρτες το μυαλό του και δημιουργεί καταστάσεις οι οποίες δεν υπάρχουν για τους άλλους.
Ποιος άλλος προπονητής θα προτιμούσε μια πεντάδα με Γκραντ, Καλαϊτζάκη, Μαντζούκα, Γιαμπουσέλε, Μήτογλου; Ακόμη και σε φιλικό, δύσκολα θα ξεκινούσαν έτσι.
Άντε και τους ξεκίνησε. Πόσο τους άφησε; Μήπως στο πεντάλεπτο τους έβγαλε και μετά τους… ξέχασε μέχρι το τέταρτο δεκάλεπτο; Γκραντ, Μήτογλου, από 18 λεπτά. Καλαϊτζάκης 19. Μαντζούκας 23.
Ξαφνικά, παιδιά που έδειχναν να είναι «τελειωμένα» σε επίπεδο rotation, ή με το ζόρι συμπληρώματα για την 12άδα, βρίσκουν χώρο, χρόνο και κυρίως, τρόπο να είναι χρήσιμοι. Στοιχείο που πρωτίστως το αισθάνεται ο ίδιος ο παίκτης. Αν περιμένει κανείς από τον Καλαϊτζάκη να βάλει 5 τρίποντα, τότε θα απογοητευτεί και ο ίδιος, αλλά και ο αθλητής. Γιατί θα καταλάβει πως είναι αχρείαστος. Αν, όμως, του πεις να περιορίσει την επιθετικά επικίνδυνη γραμμή γκαρντ της Παρί, τότε και μπορεί και το κάνει με ζηλευτή συνέπεια.
Ο Μαντζούκας φαινόταν να είναι απλά… περαστικός. Να πιάνει μια θέση στα αποδυτήρια του «T-Cente. Ο Ομπράντοβιτς όχι μόνο τον προσέχει, δουλεύει μαζί του, περιμένει απ’ αυτόν πράγματα, απαιτώντας να παίρνει τα σουτ. Έχει ήδη κερδίσει παίκτη για το rotation του. Ένα φόργουορντ δύο θέσεων με εξαιρετικό σουτ. Ξέρετε πολλούς τέτοιους, ειδικά Έλληνες;
Ακόμη κι εκεί είναι ένα σημείο κλειδί. Ο Σέρβος πρώτα βάζει σε ρόλους και κερδίζει τους Έλληνες παίκτες που φάνταζαν να συμπληρώνουν το ρόστερ κυρίως λόγω εθνικότητας. Και το κάνει σε αγώνα Euroleague, εκεί όπου δεν είναι υποχρεωμένος να τους έχει λόγω περιορισμών στους ξένους. Το κάνει από επιλογή. Με την τριάδα των θεωρητικά καλύτερων Ελλήνων, να είναι εκτός λόγω προβλημάτων (Σλούκας, Ρογκαβόπουλος και ο Φαλ που παίρνει διαβατήριο).
Το πλέον εντυπωσιακό; Μέσω του μοιράσματος ρόλων και κερδίζοντας τους παίκτες, ο Ομπράντοβιτς είδε την ομάδα του (χωρίς πέντε κορυφαία στελέχη της) να πετυχαίνει 91 πόντους… κατεβάζοντας ταχύτητα. Η δεύτερη καλύτερη επίδοση επιθετικά την πρώτη μέρα της EuroLeague. Δέχτηκε 72, η καλύτερη αμυντική επίδοση την πρώτη μέρα. Αν δεν χαλάρωνε το «τριφύλλι», κάλλιστα το σκορ θα ήταν 100-65.
Κι όλα αυτά, με πεντάδα που κανείς δεν θα τολμούσε να χρησιμοποιήσει. Μοίρασμα χρόνου που κανείς δεν θα εμπιστευόταν σε κάποια παιδιά του ρόστερ.
Κάπως έτσι, ο Παναθηναϊκός θυμάται τι παίκτες έχει. Τι μπορούν να κάνουν. Αρχίζοντας μια σεζόν, όπου δεδομένα θα υπάρξει φθορά. Όπως συμβαίνει σε όλες τις ομάδες. Μόνο που ο Ομπράντοβιτς δείχνει στους «πράσινους» πως ίσως τελικά να έχουν περισσότερα παιδιά επιπέδου Euroleague, απ’ όσα πίστευαν πως έχουν.
