«Από πότε είναι ο Γιάννης στον ΠΑΟΚ;»
Ερώτηση αμηχανίας. Αφού από... πάντα είναι στον ΠΑΟΚ. Τι από πότε; Γεννήθηκε, μεγάλωσε εδώ. Στ’ ασπρόμαυρα. Τι; Όχι;
Σύμφωνα με την επίσημη ιστοσελίδα της ΠΑΕ, ήρθε το 2016 από τα Γιαννιτσά. Στα 16 του, άρα κατευθείαν στην Κ17. Και δεν είναι πως δεν θυμόμαστε, πως ξεχάσαμε, αλλά κατά κάποιον τρόπο η ζωή στον πλανήτη ΠΑΟΚ προχωρούσε και ο Γιάννης ακολουθούσε. Άλλοτε βιαστικά, άλλοτε πιο αργά, άλλοτε με εύθραυστη ψυχολογία, άλλοτε λες και δεν έβλεπε κανέναν μπροστά του.
Είναι δέκα χρόνια και βάλε στον ΠΑΟΚ, λοιπόν.
Δέκα χρόνια μέσα σε αποδυτήρια, προπονήσεις, ταξίδια, νίκες, ήττες, τίτλους, τραυματισμούς, επιστροφές. Δέκα χρόνια από εκείνα τα πρώτα βήματα μέχρι τη στιγμή που ο πιτσιρικάς από τα Γιαννιτσά έγινε ένας από τους παλιότερους του γκρουπ. Ή μάλλον ο πιο παλιός.
Δεν ήταν πάντα ευθεία η διαδρομή. Δεν ήταν πάντα εύκολη. Και γι’ αυτό μας έχει δώσει μερικές από τις πιο δυνατές στιγμές μέσα στο ποδόσφαιρο. Γήινες, ανθρώπινες. ΠΑΟΚ, ρε παιδί μου... Με συναίσθημα. Από εκείνες που σου θυμίζουν ξανά και ξανά πως οι ποδοσφαιριστές δεν είναι ρομπότ, δεν είναι μηχανές. Είναι άνθρωποι που πέφτουν και σηκώνονται.
Υπήρχαν στιγμές που ο Μιχαηλίδης έδειχνε too good για μια θέση στην οποία, θεωρητικά, αρκεί να κάνεις τα βασικά. Να «καθαρίσεις». Τα φώτα, άλλωστε, πέφτουν συνήθως μπροστά. Εκείνος όμως είχε πάντα κάτι παραπάνω.
Για παράδειγμα, αυτή η σαραντάρα μπαλιά του που όλοι είδαν στο γκολ της ανατροπής της Εθνικής απέναντι στη Σερβία, αλλά λίγοι στάθηκαν πραγματικά εκεί. Η ικανότητά του να ξεκινά το παιχνίδι από πίσω, να βγάζει την πρώτη πάσα, να μη φοβάται να παίξει κάθετα, να πάρει μέτρα, να συμμετέχει στο build up και να γίνει ο ίδιος η αρχή μιας επίθεσης.
Υπήρχαν βέβαια και στιγμές που χρειάστηκε να περιμένει, άλλες που η διαδρομή του πήγε πίσω. Τραυματισμοί, αμφισβήτηση, επιστροφές. Και ξανά από την αρχή. Αλλά σε έναν κόσμο που οι ποδοσφαιριστές αλλάζουν φανέλα πριν προλάβεις να τους συνηθίσεις, ο Γιάννης ήταν πάντα εκεί.
Ανοίγει ο φάκελος της ανανέωσης...
Από τη στιγμή που ολοκληρώθηκαν οι μεταγραφές του ΠΑΟΚ, δεν είναι κοινό μυστικό πως το βάρος έχει πέσει στις ανανεώσεις. Οι Θεσσαλονικείς έχουν πολλές ανοιχτές εκκρεμότητες, αλλά στην ιεραρχία τους ξεχωρίζουν τα ονόματα των Αντρίγια Ζίβκοβιτς και Γιάννη Μιχαηλίδη, με τους οποίους έχουν ξεκινήσει ήδη οι επαφές.
Στα 26 του, ο Μιχαηλίδης βρίσκεται πλέον σε διαφορετικό σημείο. Δεν είναι πια το παιδί των ακαδημιών που περιμένει τη μεγάλη του ευκαιρία. Δεν είναι ο πιτσιρικάς που συστήθηκε στην πρώτη ομάδα και έπρεπε να αποδείξει ότι ανήκει εκεί. Έχει περάσει απ' όλα. Και τώρα διεκδικεί το επόμενο κεφάλαιο της ιστορίας του. Με τον ΠΑΟΚ, προφανώς, στο επίκεντρο.
Σαφώς μία διαπραγμάτευση, και δη ανοιχτή, θα περικλείει μέσα της λέξεις όπως «πρόοδο», «σε απόσταση», «κοντά», «μακριά». Αλλά ΠΑΟΚ και Μιχαηλίδης, μετά από τόσα χρόνια κοινής ζωής, μπορούν να μετρήσουν και να αξιολογήσουν καλύτερα τα «θέλω» τους. Τα δούναι και λαβείν τόσων ετών. Την επόμενη ημέρα...
Λείπει κάτι ακόμη όμως...
Ανεξάρτητα από το πώς θα δρομολογηθεί η συγκεκριμένη υπόθεση, καθώς ουδείς γνωρίζει τώρα, η περίπτωση του 26χρονου είναι από αυτές που λες ότι μπορούν να ηγηθούν. Ο ΠΑΟΚ έχει αλλάξει πολύ, πήρε συνειδητά αυτήν την απόφαση, αλλά έχει παίκτες που μπορούν να τον βοηθήσουν σε αυτή τη μετάβαση.
Και ειλικρινά, δεν είναι το περιβραχιόνιο. Είναι η ανάγκη να υπάρχουν μέσα στα αποδυτήρια άνθρωποι που ξέρουν τι σημαίνει ΠΑΟΚ. Που έχουν περάσει από τα πάνω και τα κάτω του. Που έχουν ζήσει την πίεση, την αμφισβήτηση, τις μεγάλες νίκες, τις δύσκολες νύχτες. Που μπορούν να μιλήσουν επειδή έχουν κάτι να πουν. Τα υπόλοιπα τα γνωρίζουν καλύτερα οι ίδιοι...
