Εχουν περάσει 26 χρόνια από τότε που δύο υπουργοί ρύθμισαν με κοινή τους απόφαση αυτό το ζήτημα. Συμπτωματικά στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη ήταν ο ίδιος άνθρωπος, ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης. Και στο υπουργείο Αθλητισμού ήταν ο Γιώργος Φλωρίδης που σήμερα είναι υπουργός Δικαιοσύνης.
Είναι βέβαιο ότι σήμερα ο καθένας αντιλαμβάνεται πως εκείνη η διάταξη έχει ξεπεραστεί από τα πράγματα. Τότε η κοινή υπουργική απόφαση όριζε ότι οργανωμένοι οπαδοί θεωρούνται όσοι πριν, κατά τη διάρκεια ή μετά τη λήξη του αγώνα αποχωρούν ομαδικά. Μετά τη δολοφονία Λυγγερίδη οι κανόνες αυστηροποιήθηκαν, η ΔΕΑΒ απέκτησε περισσότερες αρμοδιότητες και οι μετακινήσεις των φιλάθλων στο τελικό τους στάδιο εναποτέθηκαν στα χέρια του υπουργού Αθλητισμού.
Οι φίλοι του Παναθηναϊκού απέδειξαν στο Καυτανζόγλειο ότι παρά την απαγόρευση μπορούν να έρθουν μεμονωμένα, να συναντηθούν ομαδικά και στο τέλος - τέλος να συνευρεθούν ειρηνικά με τους φίλους του Ηρακλή. Ισως και το οπαδικό κίνημα έχει ωριμάσει προς την κατεύθυνση μια διαφορετικής κουλτούρας, η οποία αποφεύγει τα μεσογειακά χαρακτηριστικά.
Σε κάθε περίπτωση η διάταξη για μεμονωμένη ή οργανωμένη μετακίνηση πρέπει να καταργηθεί πάραυτα γιατί πλέον δεν προσφέρει το παραμικρό. Μάλιστα υπάρχουν στιγμές που γελοιοποιεί το νομοθέτη γιατί οι συνθήκες ζωής έχουν αλλάξει δραματικά. Το λέμε εδώ και χρόνια: Ποιος μπορεί να απαγορεύσει εντός της χώρας την ελεύθερη διέλευση των πολιτών; Πέραν του αυτονόητου συνταγματικού ζητήματος που προκύπτει, υπάρχει και η ανάγκη εκσυγχρονισμού της νομοθεσίας.
Η στήλη δεν ισχυρίζεται ότι το πρόβλημα της οπαδικής βίας (που ουσιαστικά είναι κοινωνική) έχει λυθεί. Απλώς μεταφέρθηκε στις γειτονιές και στις πλατείες. Οι διατάξεις που θεσπίστηκαν μετά τη δολοφονία Λυγγερίδη αποθάρρυναν την παραβατική συμπεριφορά είτε μέσα στο γήπεδο είτε έξω απ’ αυτό. Οσα κερδίσαμε, ας μην τα χάσουμε τώρα. Είναι αναγκαίος πλέον ένας ανοιχτός και ειλικρινής διάλογος της πολιτείας με το οπαδικό κίνημα ώστε η πορεία να μοιάζει κοινή.
